|
Στα εγκαύματα που εμφανίζονταν στο σώμα τής έβαζαν μια σιχαμένη αλοιφή. Την έφτιαχνε η Μοέσα από δέρματα φιδιών και γύρευε τί άλλο. Δεν ρωτούσαν, γιατί δεν ρωτάς τις μαγικές γυναίκες τα μυστικά τους από φόβο μη και στα φανερώσουν. Η αλοιφή μύριζε πάντα ελαφριά το χώμα του . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Τα μεθύσια που έχω κάνει στη ζωή μου μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού (και δεν χρειάζονται όλα). “Μεθύσια” όταν λέμε, εννούμε άσχημα. Να μην το ‘χεις. Τέτοια μεθύσια έχω κάνει μόνο με φίλους που η ικανότητα τους να πίνουν ήταν θρυλική και αποφάσισαν ότι πρέπει να . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Love on a metal box – Christos H. by . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Τη θυμάσαι; Να λέει “ναι”; (ψιθυριστά, με τα μάτια κλειστά, ακόμα κι όταν στέκεται απέναντι σου) Να είναι εδώ; (κι εκεί, και παραπέρα). Τη θυμάσαι τα βράδια; (μικρές φωτιές στα ζεστά τσιμέντα – μικρά σημάδια από τα ξυπόλητα πέλματα) ΤΗ ΘΥΜΑΣΑΙ ΝΑ ΑΓΑΠΑΕΙ; Τί θυμάσαι;
Αν έχεις τραγουδήσεις ποτέ σε μικρόφωνο τότε ξέρεις ότι έχει μια μυρωδιά συγκεκριμένη. Λίγο μεταλλική. Και λίγο της απελπισίας όμως. Μένει πίσω από τους τραγουδιστές που κόβουν ένα κομματάκι ψυχή και το αφήνουν εκεί όταν πονάει. Ή όταν ανυψώνονται προς τους καπνούς, και στροβιλίζουν δυο νότες . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Σε κάθε καλή βραδιά με καλή παρέα (από αυτές που την επόμενη μέρα είσαι βραχνιασμένος) υπάρχει κάποιο σημείο που η καφρίλα των φίλων φτάνει σε critical mass κι από κει και πέρα υπάρχει μόνο καταστροφή. Ο τύπος στην παρέα της Κυριακής ήταν if (totalKafrilesPer5mins > 0.5) . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Θα κάτσω στο πάτωμα και θα ανοίξω το ντοσιέ (ναι, ντοσιέ) με όλα τα παλιά τραγούδια. Όταν το τραγούδι είναι δύσκολο (και όλα τα τραγούδια που αγαπάς είναι δύσκολα) θα πρέπει να σηκωθώ. Ή να κάτσω στα γόνατα. Για να περνάει μια ανάσα ζεστή από το . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Άκου να δεις τί έχει κάνει. Έχει οδηγήσει βράδυ για να φτάσει *εκεί* – και έχει κάτσει για ώρες καπνίζοντας και χαζεύοντας το σκοτεινό παράθυρο. Έχει περάσει τη γέφυρα με τα πόδια (πάλι βράδυ, κοίτα να δεις) για να κάτσει να γράψει μικρά σημειώματα στα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
‘Οταν συμβαίνουν πολλά πράγματα μαζί που και δεν ελέγχω και δεν δέχομαι (don’t ask), συμβαίνουν δύο πράγματα. Πρώτον, ανεβάζω δέκατα. Δεύτερον βγάζω μια μικρή πληγή στο στόμα. Ενώ Ξ Ε Ρ Ω ότι θα πονέσει, επιμένω να περνάω τη γλώσσα μου από εκεί.
Πριν από κάποιες εβδομάδες – άσε τους λόγους – μίλησα με διάφορους ανθρώπους για κάποιες δουλειές μακριά από το Λονδίνο. Και εντός και εκτός Ηνωμένου Βασιλείου. Εκείνες τις μέρες πήγα στο Southbank (νόμίζω τις μέρες που γινόταν το Literature Festival) και μετά μια . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Με τις αναρτήσεις που έχω εδώ σχετικά με τη ζωή και τη δουλειά στην Αγγλία (δηλαδή στη Βρετανία αλλά στην Ελλάδα όταν λέμε Αγγλία τελικά εννοούμε Βρετανία) λαμβάνω και αρκετά e-mails από ανθρώπους που διάβασαν τις αναρτήσεις αλλά έχουν πολύ πιο συγκεκριμένες ερωτήσεις. Ο πιο συχνός τύπος . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Να φτιάξεις μια λίστα (είμαι καλή στις λίστες εγώ) από πράγματα που δεν πρέπει να θυμάσαι. (φυσικά όσο φτιάχνεις τη λίστα τόσο τα θυμάσαι) Χείλη μισάνοιχτα (για παράδειγμα) Μια καμπύλη από την πλάτη στη μέση (για παράδειγμα) Ένα βλέμμα πριν κι ένα μετά (για παράδειγμα)
Ξέρω να περιμένω. Ορίστε ρε, κοίτα τί εύκολα που τα λέω τα ψέματα! Ακόμα κι όταν περίμενα είχα γύρω μου σκοινιά που άφηναν σημάδια στο δέρμα μου. Αυτό είναι οι κηλίδες στις γάμπες μου – μα μη το πεις. Ποτέ. |
||
 digital-era.org by Sofia Gkiousou is licensed under a Creative Commons Attribution-Non-Commercial-No Derivative Works 3.0 Greece License. SoMaFusion has been here Powered by WordPress & Atahualpa |
||
Βγαίνεις από το Waterloo Station στην Waterloo Road. Στρίβεις δεξιά. Φτάνεις στο Old Vic για να δεις Sweet Bird 
