Μουσικές στα μαύρα πλήκτρα

Θα κάτσω στο πάτωμα και θα ανοίξω το ντοσιέ (ναι, ντοσιέ) με όλα τα παλιά τραγούδια.

Όταν το τραγούδι είναι δύσκολο (και όλα τα τραγούδια που αγαπάς είναι δύσκολα) θα πρέπει να σηκωθώ.

Ή να κάτσω στα γόνατα.

Για να περνάει μια ανάσα ζεστή από το μικρό μου κέντρο και να γίνεται μελωδία.

Φτιάξαμε μουσικές μαζί.

Στην αποθήκη στην Καλλιθέα.
(Με μυρωδιά από γράσο και σκονισμένα κεριά και ορμόνες)

Στο στούντιο στο Στάδιο.
(Άκου τί καλά που ακούγεται αυτό. Πες το γρήγορα δυο – τρεις φορές)

Στις μικρές σκηνές πίσω από το Χίλτον
(Η μπάντα δεν παίζει το “Να μ’αγαπάς”) .

Στα Χανιά.
(Ξημερώματα, με τα μάτια μισόκλειστα, σε ένα σπίτι στα Χανιά να τραγουδάω τον παλιάτσο και το ληστή. Μόλις είχα κλείσει τα δεκαοχτώ και ήμουν αθάνατη)

Στα ταξίδια μας.
(Εδιμβούργο, Δανία, Λονδίνο και Αθήνα και σε ένα σωρό άλλα μέρη. Στα φοιτητικά μας σπίτια, στο δρόμο, στα αεροδρόμια, στις παρέες, στα βράδια μετά από πολύ αλκοόλ κι αγάπη και με φωνή βραχνή από τα γέλια)

Στα σαλόνια μας.
(Το “μας” σχετικό. Σπιτια νοικιασμένα για ένα χρόνο ή δυο και μετά πάλι όλη μας η ζωή μία βαλίτσα και μια θήκη για κιθάρα και μία για μπουζούκι. Με ένα υπολογιστή μπροστά σου, με δυο ακόρντα γνωστά και δυο που θα τα βρούμε μαζί)

Στα σημειωματάρια μου.
(Με τα μικρά μου ποιήματα που γίνονται τραγούδια με τις μελωδίες σου)

Θα με ψάχνεις να με βρεις κι εγώ εσένα – γιατί οι φίλοι που φτιάχνουν μουσικές μαζί ψάχνουν και τις βολές ο ένας του άλλου. Τα χούγια. Τους αγαπημένους δρόμους.

Να ακούς αυτούς που ξέρουν.

@sofiagk απο σολ μινορε. Στα μαυρα πληκτρα δηλαδη!

— George Xenakis (@geoPX) June 23, 2013

Είμαι στο σολ μινόρε. Στα μαύρα πλήκτρα.

Για να σε δυσκολεύω.