Αν έχεις τραγουδήσεις ποτέ σε μικρόφωνο τότε ξέρεις ότι έχει μια μυρωδιά συγκεκριμένη.
Λίγο μεταλλική.
Και λίγο της απελπισίας όμως. Μένει πίσω από τους τραγουδιστές που κόβουν ένα κομματάκι ψυχή και το αφήνουν εκεί όταν πονάει. Ή όταν ανυψώνονται προς τους καπνούς, και στροβιλίζουν δυο νότες ψηλές.
Κάποτε, με αυτή τη μυρωδιά στο μυαλό μου, θα γράψω μια μικρη ιστορία για έναν Γιάννη και μια Νατάσσα που μοιράστηκαν μυστικά σε ένα τραγούδι πάνω. Στις πρώτες λέξεις έλιωσαν τα χρόνια, μέχρι τις τελευταίες έγιναν ποτάμια στην αυγή. Έτσι.
Όχι για αυτόν τον Γιάννη και αυτή τη Νατάσσα στο βίντεο. Αλλά χάρη σ’αυτούς – γιατί κάθε φορά που το βλέπω αισθάνομαι ότι έχω κοιτάξει πίσω από τις κλειστές τους κουρτίνες.
Το πόσο το αγαπώ το “Χαρουλάκη”. Όταν ανοίγει το στόμα του να τραγουδήσει, σα να γίνεται πεντάμορφος