|
Ξέρω να περιμένω. Ορίστε ρε, κοίτα τί εύκολα που τα λέω τα ψέματα! Ακόμα κι όταν περίμενα είχα γύρω μου σκοινιά που άφηναν σημάδια στο δέρμα μου. Αυτό είναι οι κηλίδες στις γάμπες μου – μα μη το πεις. Ποτέ. Ποτέ . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Υπάρχει μια ταράτσα στο Νέο Φάληρο. Όντως υπάρχει. Τώρα μπορεί να σκέφτεσαι “σιγά, μια τυχαία ταράτσα, μια τυχαία συνοικία” – όχι, όχι. Υπάρχει όντως αυτή η ταράτσα στο Νέο Φάληρο. Έξω από το δώμα, στον τοίχο, είναι το αποτύπωμα από την πλάτη μου. Αν βρεθείς . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
There is a story. Inside me. Of words that flow and move – with London’s lost rivers. Forced underground – they sprout flowers on the surface of the land – a secret held by a medieval town that rots away forgotten. The story lives, . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Photo by K.Z.
Την τελευταία μέρα του Μάη νύχτωσε αργά (γι’αυτό και κάθεσαι . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Στο Βορρά πάντα οι ώρες σου τρέχουν απ’τη λύση ακόμα απέχουν όσα μίλια κι αν είναι ο χρόνος η απόσταση φέρνει σιωπή Ένα σώμα ζεστό στα σεντόνια για να κρύβει τα χίλια τα χρόνια που περάσαν χωρίς μιαν ανάσα να σου λέει για νύχτες ζεστές Τώρα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Στο περβάζι στη Βουκουρεστίου σήκωσες τους ώμους σου όπως πάντα. Το θυμάμαι. Να το δω όποτε θέλω, δε μπορώ. Είναι η αλλαγή της χώρας. Το χειρότερο μου είναι τις νύχτες της σιωπής – που το γαμημένο είναι ήδη πολύ αργά όταν θέλω να σε πάρω τηλέφωνο.
Κρύβω δυο χαμόγελα στους δρόμους που (δεν) είναι δικοί μου αυτές τις μέρες. Περπατάω. Πολύ.
Το Σάββατο το πρωί με σταματάει για να με ρωτήσει αν είμαι Ελληνίδα. Βαριά Ποντιακή προφορά. – Ναι. Εσύ είσαι τεμέτερον. Μεγάλωσα και απευθύνομαι σε άντρες . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Είναι που δεν πίνει. Βάλε μια τεκιλίτσα. Και γίνε μια αγκαλιά με το λάθος άρωμα. … Ρε. Ρε τί τραγούδια είπαμε. Ρε τί ποτήρια σπάσαμε. Ρε τί δάκρυα φύγανε στην Αίγινα, στη Μυτιλήνη και στα νησιά της ενδοχώρας. Και της χώρας μέσα μας. …
Αυτό. Εκ των υστέρων. … Μεταξύ μας, τρέμει. Που είναι καλή κατάσταση. Γιατί σημαίνει ότι ακόμα μπορεί . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Τελευταία όλο κάτι θέλω να γράψω κι όλο μου ξεφεύγει. Θα βγω στους δρόμους να το πιάσω. Θα γράψει το κοντέρ χιλιόμετρα μωρό μου και από τα ηχεία θα ουρλιάζουν για λίγη ηδονή οι Led Zeppelin. Ξέρεις γιατί.
Υπάρχουν οι ώρες για τα λόγια και οι ώρες για τις σιωπές. Και τις ώρες τις δικές σου να μην αφήνεις να τις κρίνουν να τις αναλύουν να τις κάνουν κομμάτια οι παντογνώστες που δεν χόρεψαν ποτέ. Ή όσοι χόρεψαν . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Να σταματήσεις τις προσταγές. Ειδικά όταν τις δίνεις δέκα χρόνια πριν, όταν έπρεπε να σε ακούσω και τώρα είναι αργά, ή μπορεί και να μην είναι αλλά δεν έχει σημασία γιατί εγώ είμαι εδώ κι εσύ δέκα χρόνια πριν. Μάλλον. Τέλος πάντων, θα σε πάρω τηλέφωνο. – . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Εσένα. Που κάποτε σου είπα μυστικά, που κάποτε ήπιαμε καφέ, που κάποτε γελάσαμε με δάκρυα να στραφταλίζουν στα μάτια. Που ζήσαμε σαν φίλοι. Σε θυμάμαι σε κάτι μικρά, που δεν τα υπολογίζεις (και σε κανα δυο μεγάλα). Όταν αλλάζω παπλωματοθήκη – γιατί είχες . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Burnout στα βράδια του Λονδίνου. Δεν έχει νύχτα που να μην γερνάω. Γρήγορα. Σε fast forward. Δεν έχει νύχτα που να μην ονειρεύτηκα ένα πρωί από τα παλιά, να αναπνέει γύρω μου, να πετάει τη μυρωδιά σου στους τοίχους, αυτή που περιμένει στο κομοδίνο μου. Γιατί . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Μια φορά κι έναν καιρό – τότε που τα άστρα ήταν ακόμα νέα – ζούσε ένας ξυλοκόπος που παντρεύτηκε τη μάγισσα της κοιλάδας. Παρόλο που την αγαπούσε πάνω από όλα, το παράπονο του ήταν ότι τα βράδια εκείνη έβγαινε στο δάσος για να μαζέψει βότανα ή να . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… |
||
 digital-era.org by Sofia Gkiousou is licensed under a Creative Commons Attribution-Non-Commercial-No Derivative Works 3.0 Greece License. SoMaFusion has been here Powered by WordPress & Atahualpa |
||
