|
Μετράω. Μέρες, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα. Ζω από τη μια ανάσα στην άλλη. Περνάνε οι αναπνοές μέσα από σύρματα και δορυφόρους. Θυμίζω στον εαυτό μου: Ανάσανε. Ανάσανε. Ξανά. Αν ξεχαστώ δε θα προλάβω. Σταμάτησα να γράφω τα ποιήματα μου στο μαύρο σημειωματάριο. Τα γράφω στον παραλήπτη ευθέως. Απίστευτη ελευθερία είναι αυτό. Σε ένα βλέμμα, σε ένα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… >> Θα το βρεις και στο δωρεάν e-book “Τα Μεταμεσονύχτια“. Κλικ για να το κατεβάσεις. Το κρύο στο Λονδίνο κόβει το δέρμα μου στη μέση, αισθάνομαι τα χέρια μου να παγώνουν, τη μύτη μου να κοκκινίζει. Άλλες φορές θα ήθελα να είμαι σπίτι, κάτω από πουπουλένια παπλώματα. Ή μπροστά στη φωτιά με ένα βιβλίο και . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Για τα αναπάντεχα, τα όμορφα, αυτά του πόνου. Ακριβώς πριν τα μεσάνυχτα, δίνω λίγο τροφή στο σώμα μου αλλά δεν θέλει να αποκοιμηθεί. Ακριβώς πριν τα μεσάνυχτα, όταν η βροχή στο Λονδίνο πέφτει αραιή και εκνευριστική. Δεν βρέχει ακριβώς. Η υπερβολική μου φαντασία (η λογοτεχνική μου φαντασία) αναγνωρίζει τον φαροφύλακα. Σέρνει τα βήματα του λίγο πριν νυχτώσει. Παλιά παπούτσια. Μπαλωμένο παλτό. Και ανάβει το φάρο. Καταλαβαίνεις. Δεν είμαι μελαγχολική. Είμαι καινούρια. Ανακάλυψα τις προάλλες ότι δεν είμαι η Σοφία που σκεφτόμουν. Είμαι μια άλλη. “Μα εγώ είμαι έτσι και έτσι και έτσι” είπα, στην συνήθη δήλωση των ελαττωμάτων μου. Και φώναξε η άλλη άκρη της γραμμής την απόλυτη άρνηση της. “Νομίζεις. Εγώ ξέρω καλύτερα” Όλοι ψάχνουμε κάποιον που θα μας . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Στα βιβλία μου μένουν σημειώσεις και χαρτάκια που βρίσκω μετά από χρόνια. Στο σημειωματάριο μου βρίσκω πού και πού boarding passes από τα ταξίδια μου. Χαρτοπετσέτες με σημειώσεις. Κάρτες από μαγαζιά που μου άρεσαν. Υπογραμμίσεις σε προτάσεις που αγαπάω. Στίχοι από τραγούδια που αντηχούσαν στο κεφάλι μου μέχρι να τους γράψω κάπου. Και να τους . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Το έχω στο αίμα μου το μπλέξιμο. Δε θα καταλάβεις τί λέω – εκτός πια κι αν είσαι ΕΣΥ οπότε εντάξει είσαι εκτός συναγωνισμού – και αν δε θες να παρακολουθήσεις αυτό το post δεν πειράζει, ξαναπέρνα όταν θα βγάζω νόημα. Με το που κάπως τα τακτοποιώ τα πράγματα κάτι γίνεται και τα κάνω ΟΛΑ . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Πυρετός είναι θα περάσει Σουρεάλ σημειώσεις της επιστροφής… Στο Λονδίνο, στο κάθε μέρα, στη μουντάδα και την πίεση. Στα παντελόνια της δουλειάς. Στα ψηλά παπούτσια του γραφείου. Στις δύο ομπρέλες που έσπασε η βροχή και ο αέρας. Στο Odense στα κενά από τις πλάκες φαγώθηκαν τα τακούνια μου και δε μπορώ να φορέσω άλλο τις . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… >> Θα το βρεις και στο δωρεάν e-book “Τα Μεταμεσονύχτια“. Κλικ για να το κατεβάσεις. Στο όνειρο μου καθόσουν σε ένα παγκάκι στην παραλία. Δεν ξέρω σε ποια. Τα μαλλιά σου ήταν όπως τα είχες παλιότερα… σχεδόν μέχρι τον ώμο. Φορούσες εκείνο το λευκό φανελάκι – το θυμάμαι γιατί μπορούσα να δω στους ώμους σου . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… … είναι αυτές που περνάω μακριά σου.” Είπε το κορίτσι με τα μαύρα μάτια και κοίταξε τη θάλασσα. Κάπου εκεί έξω έφευγε το καράβι που έπρεπε να έχει πάρει. Κι όμως έμεινε. Έτσι τελειώνουν οι ιστορίες που πλάθει ο Γραφιάς. Ξεχνάει πάντα να αναφέρει ποιος πλένει τα πιάτα.
Στην πέτρινη πόλη του Εδιμβούργου όλα είναι ήσυχα. Η νύχτα έχει πέσει και οι τελευταίοι μεροκαματιάρηδες τρέχουν προς τη ζεστή σούπα που τους περιμένει στο σπίτι. Οι μαθητές έχουν τελειώσει το διάβασμα και περιμένουν ήσυχα στην κουζίνα την επιστροφή του Πατέρα καθώς οι Μανάδες κόβουν ψωμί. Μα κάτι . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Σκάει το δέρμα σου τις μέρες του Ιουλίου… Μεγάλωσες. Τρίψε τους ώμους σου να νιώσεις ότι αλλάζεις. Σαν τα φίδια. Ιερός όφις ή επικύνδινος σατανάς, βγάλε την πλάτη σου σπονδή στον ήλιο και θυσίασε την στο καλοκαίρι. … γιατί είναι το κορμί αμμουδιά που . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… * … δεν εμφανίζεται δεν επιστρέφει, κι ούτε ρωτά, μήπως την γύρεψαν δεν είναι εδώ… * Πως σου κολλάνε κάτι παλιά τραγούδια που έχεις χρόνια να τα ακούσεις. Και ξαφνικά, εκεί που δουλεύεις ή περπατάς ξεπηδάνε μπροστά σου και πιάνονται στα χείλη σου. Τα κολληματικά τραγούδια. >> Θα το βρεις και στο δωρεάν e-book “Τα Μεταμεσονύχτια“. Κλικ για να το κατεβάσεις. Στην άμμο που μένει στα μπαγκάζια και τα παπούτσια σου, έτσι για να θυμάσαι στην επιστροφή ότι ήσουν διακοπές… πραγματικά… δεν ήταν ιδέα σου. Στα ζεστά μεσημέρια με παγωμένο καφέ, τα πόδια πάνω στην καρέκλα. Να λιώνεις από τη ζέστη . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Στα Λονδίνο φυσάει σπάνια έτσι όπως φυσάει σήμερα. Λάμπει ο ήλιος κι όμως ο αέρας είναι δυνατός και κάπως άγνωστη η προέλευση του, μια από εδώ μια από εκεί. Καθώς καπνίζω κλείνω τα μάτια μου και περιμένω να μυρίσω θάλασσα, άμμο και φύκια. |
||
 digital-era.org by Sofia Gkiousou is licensed under a Creative Commons Attribution-Non-Commercial-No Derivative Works 3.0 Greece License. SoMaFusion has been here Powered by WordPress & Atahualpa |
||
