Η υπερβολική μου φαντασία (η λογοτεχνική μου φαντασία) αναγνωρίζει τον φαροφύλακα. Σέρνει τα βήματα του λίγο πριν νυχτώσει. Παλιά παπούτσια. Μπαλωμένο παλτό.
Και ανάβει το φάρο.
Εκείνος. Ο άντρας με τα μεγάλα χέρια. Με τις ρυτίδες στο πρόσωπο. Επειδή γέλασε πολύ όταν ήταν νέος.
Έτσι λοιπόν, στις νυχτερινές βάρδιες, σε παρακαλώ άναψε ένα μικρό μικρό κερί στο παράθυρο σου.
Καμιά φορά, ακόμα κι εγώ, χρειάζομαι σημάδια πριν αναζητήσω. Πριν φτάσω.
Leave a Reply