Λιβανίζω τον καφέ μου όλη μέρα. Όχι τον ίδιο καφέ. Νομίζω είμαι στον τρίτο. Διαβάζω όπως διαβάζω πάντα: Μια στοίβα τα βιβλία που θα διαβάσω στα δεξιά μου στο πάτωμα, μια στοίβα τα βιβλία που κοίταξα ήδη στα αριστερά μου στο πάτωμα. Το τασάκι δίπλα. Το ίδιο κι ο καφές.
Ένα μολύβι. Κανένα σημειωματάριο. Post-its και άλλα εργαλεία του κορακίου. Και μουσική. Δε λέω τί μουσική γιατί ακούγεται μαλακία.
Ξεχνιέμαι: Δίκες, θεωρίες, ιστορικές ανακρίβειες, cultural representations (που δε θα προσπαθήσω να το μεταφράσω γιατί είμαι και ψώνιο από τα λίγα).
Το μυαλό μου αρνείται να παραμείνει στο δωμάτιο μου. Φεύγει. Ξεφεύγει.
Πεισματικά ξαναπιάνω το μολύβι και αρχίζω πάλι το διάβασμα. Να βγει έστω κάτι από την ύλη. Να προλάβω. Να προλάβω.
Όσο διαβάζω φέτος δεν έχω διαβάσει τόσα χρόνια στο Πανεπιστήμιο. ΚΑΤΑΡΑ.
Μαζεύω τις σκέψεις μου από εκεί που τριγυρίζουν και φτου κι απ’ την αρχή. Προβλέπω σύντομα ένα ακόμα Burnout.
Καλά που φεύγω για ταξίδι την Τετάρτη (ναι, πάλι). Να θυμηθώ να βγάλω από τη ναφθαλίνη τα καλοκαιρινά μου ρούχα.
Και τα πέδιλα μου.
Και να βάλω στη βαλίτσα και δυο τρία βιβλία. Για να μην ξεχνιόμαστε.
[Σημείωση: Είναι εμφανές το πόσο πιέζομαι να διαβάσω μόνο και μόνο από το πόσο συχνά ανεβάζω κάτι στο blog αυτές τις μέρες. Προσπαθώ να αποφύγω τα δερματόδετα τέρατα με κάθε τρόπο.]
Είτε είναι δερματόδετα τέρατα, είτε στοίβες απο εκτυπωμένα pdf, το ζήτημα είναι οτι η διπλωματική μας ζορίζει όλους περισσότερο απ οτι τα μαθήματα. Σε ένα μήνα έχω deadline. Όλη μέρα είμαι απο τα χαρτιά στο pc, και απο το pc στα χαρτιά, και απο εκεί τηλέφωνο και επιστροφή στα χαρτιά… Και δεν ειναι και καθημερινή να πάω δουλειά να ξεχαστώ, νομίζω μέχρι να έρθει η 16η δεκεμβρίου, θα έχω σιχαθεί τις κυριακές…