Πυρετός είναι θα περάσει
Σουρεάλ σημειώσεις της επιστροφής… Στο Λονδίνο, στο κάθε μέρα, στη μουντάδα και την πίεση. Στα παντελόνια της δουλειάς. Στα ψηλά παπούτσια του γραφείου. Στις δύο ομπρέλες που έσπασε η βροχή και ο αέρας.
Στο Odense στα κενά από τις πλάκες φαγώθηκαν τα τακούνια μου και δε μπορώ να φορέσω άλλο τις καινούριες μου μπότες. Κι ας σε έπιασα από τον ώμο. Μα πώς σε έπιασα από τον ώμο; Δε μου ρίχνεις και δυο κεφάλια; Κοντή. Κοντή και δυστυχώς όχι ξανθιά.
Με έπιασε η μαλακία.
Στον υπολογιστή, μου κλείνει το μάτι το ηλιοβασίλεμα της πόλης. Αμέτρητες γραμμές τρένων. Αμέτρητα τσιγάρα. Αλήθεια, δεν είμασταν Ισπανοί στο τρένο της επιστροφής; Θυμάμαι χαρακτηριστικά κάποιον να μας μιλάει Ισπανικά κι εμείς γνέφαμε μόνο, για να μη δείξουμε ότι έκανε λάθος. Και λέει ο καπετάνιος: Για να μιλάμε δυνατά ελληνικά και να νομίζει ότι είναι Ισπανικά καταλαβαίνεις τί Ισπανικά ξέρει.
Όλο είμαι κάπου που δε θέλω να είμαι. Εσύ, εσύ κι εσύ το βρήκατε δηλαδή το εισιτήριο του Παραδείσου στην πόλη με τα φαντάσματα; Ας είναι κάθομαι εγώ στην πόλη με τα καυσαέρια. Καθείς και τα ταλέντα του.
Ότι μπορώ κάνω. Πυρετός είναι, περνάει με ένα depon ο γαμημένος.
Γι’αυτό Μαέστρο την άλλη φορά μια παραγγελιά θα σου δώσω. Από Σολ Ματζόρε.
Μια ασπιρίνη και καφές
κι ύστερα δυο τσιγάρα
απόψε πάνε οι ψυχές
στην ανηφόρα βρίζοντας
σα σκουριασμένα κάρα
Αχ, να περάσει ο πυρετός
να ‘ρθουνε και δυο φίλοι
κι αυτό που λένε εαυτός
απ’ το βυθό του ποτηριού, να βγει
να βγει πάνω στα χείλη
Μελίνα Κανά
Μουσική/Στίχοι: Σέμσης Στάμος/Μπουρμπούλης Μιχάλης
Καλή η μαντινάδα αγαπητέ μου Κρητικέ. Και ποιο σχετική απ’όσο νομίζεις (μου φαίνεται).
Διαβάζοντας αυτό το post μου ήρθε η ακόλουθη μαντινάδα:
“Όπου αγαπάς μην πολιοπάς κι αν πας να μην καθίζεις,
η αγάπη γίνεται γλυκιά όταν την λαχταρίζεις.”