Το να ζεις στο Λονδίνο και να μην δεις ποντίκι στο σπίτι σου είναι τόσο απίθανο όσο το να ζεις στην Αθήνα και να μη δεις κατσαρίδες. Η πόλη είναι γεμάτη από κήπους, αρχαίους υπονόμους και σκουπίδια - εκρηκτικός συνδιασμός (ή εκλεκτός μεζές) θα μπορούσε να πει κανείς.

Μια φορά το χρόνο τουλάχιστον εντοπίζουμε ένα ποντίκι. Απολυμαίνουμε μετά μανίας και συνήθως δεν το ξαναβλέπουμε, φέτος όμως ο Μήτσος (όλα μας τα ποντίκια λέγονται Μήτσος), αφού έκανε μια χειραψία με τη Θεοδώρα, αποφάσισε να παραμείνει στο σπίτι ακόμα και μετά από πλήρη απολύμανση, μετακίνηση κουζίνας, πλυντηρίου, ψυγείου (χλωρίνη από πίσω) και εξαφάνισης πασών των τροφών.

Ο Καβαλιώτης βγήκε σε εκστρατεία/ αναζήτηση παγίδας και ήρθε στο σπίτι με μια σακούλα πράγματα. Από παραδοσιακή παγίδα μέχρι παγίδα κόλλας (πατεί πάνω και κολλάει) και την τελευταία λέξη της επιστήμης - την στιφογυριστή παγίδα (όπου ο Μήτσος μπαίνει να φάει, στριφογυρνάει η παγίδα ωσάν περιστρεφόμενη πόρτα και ο Μήτσος κλείνεται μέσα).

Η δεύτερη χαιρετούρα του Μήτσου ήταν πάλι με τη Θεοδώρα. Τον πέτυχε στον διάδρομο, τον ακολούθησε στο μπάνιο, της ξέφυγε και κρύφτηκε στο δωμάτιο των επισκεπτών (διακριτικός γαρ). Το επόμενο πρωί η παγίδα κόλλας που η Θεοδώρα έριξε στα γρήγορα στο δωμάτιο (προτού κλείσει όλες τις πόρτες και τις σφραγίσει με διάφορα άπλυτα που είχαμε) είχε μεταφερθεί κάτω από το κρεβάτι. Απόδειξη της παρουσίας του Μήτσου λίγο από το γκρι τρίχωμα του και πολλά από τα περιττώματα του (από το φόβο του υποθέσαμε).

Σήμερα το βράδυ, ενώ εγώ κι ο Καβαλιώτης κάτι χαζεύαμε στην τηλεόραση άκουσα τον Μήτσο στην κουζίνα. Ακολουθεί σκηνικό απείρου κάλλους: Εγώ επί του πάγκου, ο Καβαλιώτης από την άλλη μεριά του πάσου στην τραπεζαρία και η Θεοδώρα πάνω στη σκάλα να κοιτάει μέσα από την πόρτα. Από τον πάγκο άρχισα να μετακινώ την κουζίνα μέχρι που ο Μήτσος έκανε τον τρελό πήδο προς την ελευθερία και μετακινήθηκε πίσω από το πλυντήριο πιάτων.

Άγνωστο γιατί, με έπιασε ένας εκνευρισμός. Έβαλα τα παπούτσια μου (μη περάσει και πάνω από τα πόδια μου γιατί μετά θα πρέπει να τα μουλιάσω στη χλωρίνη και είναι κρίμα) και άρχισα να πλένω κάτι κατσαρόλες. Εκνευρισμένη, έβαλα και το πλυντήριο των πιάτων μπροστά. Ο Μήτσος, κάπως φοβισμένος από τον ήχο φαντάζομαι, πέρασε πίσω από τα ντουλάπια, πήγε πίσω από το πλυντήριο ρούχων και ήλπιζε να την κάνει από το πλάι, να βγει από την κουζίνα και να εξαφανιστεί στο διάδρομο. Πού να ήξερε ο ταλαίπωρος ότι η σατανική Σοφία η Ποντικοπνίχτρα είχε τοποθετήσει στρατηγικά εκεί μία παγίδα κόλλας.

First sighting πάει στον Καβαλιώτη που άρχισε να φωνάζει “Πιάστηκε πιάστηκε” και να χοροπηδά πανικόβλητος καταμεσής της κουζίνας, με αποτέλεσμα να πανικοβληθώ εγώ με τη σειρά μου, να προσπαθήσω να φύγω από την κουζίνα με σαπούνι και νερά στα χέρια, να πέσω πάνω στον Καβαλιώτη, γενικώς το πώς δεν γλιστρήσαμε να σπάσουμε και κανά χέρι είναι ένα θέμα. Με τη φασαρία κατεβαίνει και η Θεοδώρα να δει τον Μήτσο πριν του πούμε το στερνό αντίο.

Ένα τοσοδούλικο ποντικάκι ήταν ο ταλαίπωρος ο Μήτσος μας. Μικρούλης, με ροζ ποδαράκια και ουρίτσα… Κι εμείς γεμίσαμε το σπίτι με φάκες - σαν να προσπαθείς να σκοτώσεις μυρμήγκι με μπαζούκας.

Κάτι τέτοιες στιγμές - που οι άλλοι γύρω στέκονται αναποφάσιστοι - με πιάνει ένα φασιστικό ένστικτο - φαντάζομαι κάτι σαν τις παλιές νοικοκυρές ή νοσοκόμες. Αν φορούσα μανίκια ίσως να τα σήκωνα. Έπιασα το χαρτόνι με την κόλλα, άνοιξα την πόρτα, βγήκα στο δρόμο, πέρασα απένταντι και άφησα τον Μήτσο στο πεζοδρόμιο δίπλα στα σκουπίδια, ακόμα κολλημένο. Γύρισα, μπήκα στο σπίτι, έκλεισα την πόρτα πίσω μου. Μέχρι που δικαιολογήθηκα στον εαυτό μου: Ο Μήτσος την είχε κάνει από τη φάκα το προηγούμενο βράδυ. Θα μπορούσε να την κάνει και απόψε.

Τελείωσα με την κατσαρόλα, την έβαλα να στραγγίξει από τα νερά και έβγαλα έξω ένα μπουκάλι για το κουτί της ανακύκλωση. Πρίν κλείσω την πόρτα, άκουσα τη γάτα του γείτονα να νιαουρίζει. Απ’ το δρόμο.

Αν ήμουν σε αισιόδοξες μέρες θα σκεφτόμουν ότι νιαουρίζει από τσαντίλα. Ο Μήτσος ξεκόλλησε και δεν τον πρόλαβε.

Είμαι όμως σε μέρες εκνευρισμού και πολύ φοβάμαι ότι τον έκανε μια χαψιά.

Και για κάποιο λόγο με πειράζει α φ ά ν τ α σ τ α αυτό.

Μετά από μήνες σιχαμάρας αποφάσισα να κόψω το τσιγάρο.

Σε παρελθούσες προσπάθειες η παραπάνω πρόταση διαβαζόταν ως εξής: Αποφάσισα (?) να κόψω το τσιγάρο. Πλέον το ερωτηματικό μπαίνει στο τέλος της πρότασης διότι εγώ το αποφάσισα αλλά μένει να δούμε και αν θα πετύχω.

Το σκέφτομαι εδώ και καιρό. Εδώ που τα λέμε αν έχεις έστω και μια υποψία ότι θες να το κόψεις η Αγγλία είναι η ιδανική τοποθεσία. Το τί προπαγάνδα έχουμε αδερφέ μου, άλλο να στα λέω άλλο να τα βλέπεις. Από σιχαμένες διαφημίσεις, μέχρι τον οικογενειακό γιατρό να σε παίρνει τηλέφωνο (κάτι σαν μάρτυρας του Ιεχωβά άλλά για την υγεία αντί για το θεό).

Οι λόγοι είναι αρκετοί αλλά δεν χρειάζεται να σας κουράζω τώρα. Παρόλο που θα το κόψω (?) όμως δηλώνω το εξής:

ΛΑΤΡΕΥΩ ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ

Λατρεύω την κίνηση, τους περίεργους αναπτήρες, τις παλιές ταμπακιέρες. Τα τραγούδια με γαλάζιο καπνό. Τη συντροφιά του τσιγάρο. Τα στριφτά. Τη μυρωδιά. Την πρώτη ρουφηξιά μετά από ένα μεγάλο ταξίδι. Το πρώτο τσιγάρο το πρωί μαζί με τον καφέ. Κυρίως το τσιγάρο μετά το σεξ (υπάρχει καλύτερο τσιγάρο;)

Παρόλα αυτά αποφάσισα να πάω στον φαρμακοποιό χτες. Με κάθισε κάτω - είναι ένας από αυτούς τους τύπους που μιλάνε πολύ αργά (εκνευριστικό) και ήπια (κοιμιστικό). Με ρώτησε αν θέλω patches αλλά του είπα για παρελθούσα εμπειρία κατά την οποία φορούσα το patch και κόντευα να σκοτώσω κόσμο. Τα νεύρα μου είχαν γίνει τσατάλια, μέχρι να βγάλω το patch και να ρουφήξω καπνό τσιγάρου με περισσή ευχαρίστηση. “Χμμμμ. μάλλον δεν χρειάζεσαι νικοτίνη συνέχεια, γι’αυτό σε πιάναν τα νεύρα σου”.

Μου μέτρησε το διοξείδιο του άνθρακα και (ω του θαύματος) ήμουν σε μέσα επίπεδα - γύρω στο 13, όταν κάποιος μη καπνιστής έχει γύρω στο 4 - 5. Αυτή τη μέτρηση λέει θα την κάνουμε κάθε εβδομάδα για ένα δυο μήνες μέχρι να ηρεμήσει ο οργανισμός μου και να έχω κόψει το τσιγάρο τελείως.

Το συζητήσαμε λίγο, με ρώτησε πόσο καπνίζω, πότε, τί ώρες, αν είναι το πρώτο πράγμα που κάνω. “Μήπως θέλεις να συμμετάσχεις στο group therapy?”, με ρώτησε και έπρεπε να του εξηγήσω ότι αν με έβαζε να βγάζω τα σώψυχα μου λες και είμαι αλκοολική, πρεζάκι και διάφορα τέτοια (που είμαι με τη νικοτίνη), τότε είναι που θα με πιάσει το πείσμα και δεν θα το κόψω γιατί θεωρώ όλη αυτή την προπαγάνδα τελείως άδικη και εκνευριστική. Και για ηλιθίους.

Καταλήξαμε να μου δώσει inhalator. Όταν μου το πρότεινε σκέφτηκα κάτι σαν αυτά που έχουμε για το άσθμα αλλά ευτυχώς είναι πολύ πιο διακριτικό (βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι μοιάζει λίγο με ταμπόν). Ένα μικρό πλαστικό που του χώνεις μέσα ανταλλακτικά και ρουφείς νικοτίνη (έχει και λίγο menthol). Μπορείς να χρησιμοποιείς μέχρι 12 ανταλλακτικά τη μέρα αλλά εμένα μου φαίνονται πολλά. Μέχρι τώρα έχω χρησιμοποιήσει δύο για μια ολόκληρη μέρα. Το παίρνω, κάνω δυο τρεις ρουφηξιές και το αφήνω στην άκρη. Εφόσον το καθένα διαρκεί 20 λεπτά καταλαβαίνετε ότι μου παίρνει ώρα να τελειώσω ένα ανταλλακτικό. (ιδού η μάρκα μου, έχει και επεξηγηματικό βίντεο)

Μου είπε εκεί διάφορα ο φαρμακοποιός, γιατί ειναι ιδανικό το inhalator για μένα και άλλα τέτοια. Ούτε που τον άκουσα.

Το βασικό είναι ότι λατρεύω το τσιγάρο και δεν μπορώ να σκεφτώ ότι μπορεί να μην ξανακαπνίσω ποτέ των ποτών. Αποφάσισα λοιπόν ότι το κόλπο είναι ότι να λέω “δεν είμαι καπνίστρια”. Αλλά αντίθετα να λέω “είμαι καπνίστρια αλλά θα καπνίσω αργότερ” κι αυτό το αργότερα να είναι ας πουμε κανα δυο χρόνια - κάπως έτσι. Το καλό με το inhalator είναι ότι με το που με πιάνει ο πανικός (νικοτίνη τώωωωωωρρρρραααααααααααα), πατάω μια ρουφηξιά και ξεχνιέμαι (ίσως επειδή μένει στο στόμα μου η άθλια νικοτινίλα που μου φαίνεται και πιο δυνατή από ότι σε ένα κανονικό τσιγάρο).

Οπότε η απάντηση μου στην ερώτηση του τίτλου είναι αρνητική. ΔΕΝ κόβω το τσιγάρο. Απλά θα καπνίσω κάποια στιγμή στο αόριστο μέλλον.

Όταν λέμε το έχουν παραχέσει με τους νόμους για το κάπνισμα δε νομίζω ότι υπάρχει μεγαλύτερη γελοιότητα από αυτή που προσπαθούν να εφαρμόσουν στην Ολλανδία.

Το χασίσι επιτρέπεται μέσα αλλά μόνο αν το τσιγαράκι δεν έχει καπνό μέσα.

Να πας δηλαδή για ένα μονοφυλλάκι και να σου ‘ρθει ντουβρουτζάς από το καθάριο χασισάκι.

(via The Guardian)

Είναι τραγικό ότι τουλάχιστον μία φορά το μήνα πετάω από το Λονδίνο στο Belfast, Doublin ή Edinburgh και επιστρέφω την ίδια μέρα. Η διαδρομή είναι σπίτι - αεροδρόμιο - meeting - αεροδρόμιο σπίτι. Αν με ρωτήσεις δηλαδή πώς είναι το Belfast δεν έχω ιδέα.

Χτες όμως καθώς επέστρεφα από το meeting προς το αεροδρόμιο μας προσπεράσανε δύο αυτοκίνητα της αστυνομίας. Φουλ armoured - δες φωτό να πάθεις.

Belfast
Originally uploaded by jas_gd

Είναι κάπως ανησυχητικό ότι ο ταξιτζής μου είπε: “Αυτό δεν είναι τίποτα. Πού να δεις όταν ήταν τα αυτοκίνητα του στρατού.”

Διαβάζω στο in.gr

ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει ότι «οι γυναίκες οδηγούνται στο οπισθοδρομικό και εξευτελιστικό καθεστώς του ετεροπροσδιορισμού και της εξάρτησης».
(….)
και αφήνεται η γυναίκα, εκτεθειμένη στις πιέσεις του συζύγου και του οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος για αλλαγή του» τονίζει το ΠΑΣΟΚ

Βρε τί μου λες.

Φεμινισμός δε σημαίνει με αναγκάζει το κράτος να κρατήσω το επώνυμο μου.

Φεμινισμός σημαίνει αναγνωρίζει το κράτος το δικαίωμα μου να διαλέξω.

Ηλίθιοι!

Σκηνικό ολικής καταστροφής: Εγώ κι ο Καβαλιώτης στο σπίτι το Σάββατο, αγώνας Ελλάδα - Ρωσσία, βρωμερό κεμπάπι από τη γωνία στο τραπεζάκι του σαλονιού και παγωμένες μπύρες.

Στην αρχή είπα να είμαι ήσυχη, να αφήσω τον Καβαλιώτη να δει τον αγώνα και να τον ευχαριστηθεί.

Όσο περνούσε η ώρα όμως τόσο έβλεπα ότι θα πάθει εγκεφαλικό από τον εκνευρισμό οπότε τον παρέσυρα σε έναν καταιγισμό ηλιθιώδους ατάκας και γελάμε ακόμα.

Παραδείγματα

- Ρε συ ο Νικοπολίδης έχει κι άλλες δουλειές να κάνει. Η Φιλιπινέζα αρρώστησε, το σχολείο πήρε τηλέφωνο πρέπει να πάει να πάρει βαθμούς, το παιδί χτες είχε πυρετό. Μπορεί να κάθεται συνέχεια κοντά στο τέρμα;

- (Για τον Δέλλα) Πού να τρέξει ο άνθρωπος, σκέφτεται τα βυζάκια της Γωγώς (Μαστροκώστα, που περιμένει το τέκνο τους μάθαμε)

- (Για τον Μπασινά) Πάει καράφλιασε ο άνθρωπος με τις βόλτες που κάνει ο Νικοπολίδης

- (Για τον Καραγκούνη) Πω πω το ταλαίπωρο το Ρωσάκι! Πού πάς αγόρι μου! Πού να δεις πίσω από τον Καραγκούνη που την πας τη μπάλα; Με τέτοιο κεφάλι και τέτοια αυτιά σου έχει κρύψει το σύμπαν.

- (Για τον Κυριάκο που είχε το μαλλί του σαν Σογκούν) Κονίτσιουα!

Σήμερα δεν ξέρω τί άλλο θα σκεφτώ μπα και δε του ανέβει η πίεση του Καβαλιώτη. Έχουμε φτάνει σε επικύνδινες ηλικίες μου φαίνεται, καιρός να κρατάω και κανα υπογλώσσιο στην καβάτζα.

Τα μάτια μου κλείνουν από τη νύστα.

Ευλογημένη ηλιοφάνεια!

Από τη χαρά μου (γιατί έψαχνα ευκαιρία, προφανώς) πήγα και πήρα ένα ωραιότατο ζευγάρι πέδιλα.

Δοκιμάζοντας τα βέβαια η πωλήτρια είχε ύφος τρόμου - υποπτεύομαι λόγω της αξύριστης γάμπας μου (γειας σας. my name is Βαμβακούλας). Της πέρασε όταν τα πλήρωσα.

Αυτό το post θα έπρεπε να λέγεται “φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης” αλλά είπα να κρατήσω μία συνέχεια από το προηγούμενο.

Εν τω μεταξύ η vania450 δεν φτάνει που κλέβει αλλά προσβλήθηκε κι από πάνω. (Εκεί πάει το “φωνάζει ο κλέφτης” - με πιανς)

Εφόσον πήρα τη σκούπα μου και ειδοποίησα το μισό σύμπαν ότι η χρήστης της LIFO αντιγράφει ότι έχουν γράψει και δεν έχουν γράψει (σε μερικά βάζει και το ονοματεπώνυμο της από κάτω. Θα τρελαθούμε τελείως) φαίνεται ότι έπειξε η LIFO σε e-mail που απαιτούσαν ή να σβηστούν τα επίμαχα posts ή να αναφέρεται η πηγή. Υποπτεύομαι μάλιστα ότι όσα e-mails και να έστειλα οι απλοί (ταπεινοί και καταφρονεμένοι - πλην τίμιοι) bloggers το τηλεφώνημα με το περισσότερο βάρος πήγα μάλλον από το Vita του ΔΟΛ (και όταν κάποιος ακούει ΔΟΛ καλύτερα να κάτσει προσοχή ή αλλιώς στη γωνία με το ένα πόδι ψηλά).

Φυσικά δεν έχω ιδέα τί ακριβώς συναίβει, η LIFO δύο μέρες μετά δεν έχει απαντήσει στο e-mail μου. Σήμερα τους έστειλα και reminder.

Βρε λες να μη μου απαντάνε γιατί πήρανε καμιά νομική συμβουλή να μην επιβεβαιώνουν κλοπές και το έχουμε γραπτό;