|
Εσένα. Που κάποτε σου είπα μυστικά, που κάποτε ήπιαμε καφέ, που κάποτε γελάσαμε με δάκρυα να στραφταλίζουν στα μάτια. Που ζήσαμε σαν φίλοι. Σε θυμάμαι σε κάτι μικρά, που δεν τα υπολογίζεις (και σε κανα δυο μεγάλα). Όταν αλλάζω παπλωματοθήκη – γιατί είχες κόλπο . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Burnout στα βράδια του Λονδίνου. Δεν έχει νύχτα που να μην γερνάω. Γρήγορα. Σε fast forward. Δεν έχει νύχτα που να μην ονειρεύτηκα ένα πρωί από τα παλιά, να αναπνέει γύρω μου, να πετάει τη μυρωδιά σου στους τοίχους, αυτή που περιμένει στο κομοδίνο μου. Γιατί . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Μια φορά κι έναν καιρό – τότε που τα άστρα ήταν ακόμα νέα – ζούσε ένας ξυλοκόπος που παντρεύτηκε τη μάγισσα της κοιλάδας. Παρόλο που την αγαπούσε πάνω από όλα, το παράπονο του ήταν ότι τα βράδια εκείνη έβγαινε στο δάσος για να μαζέψει βότανα ή να . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Όταν η Μυρτώ ήταν δεκαέξι – ή περίπου εκεί – φίλησε τον Πέτρο κάτω από τη γέφυρα. Πήρε καιρό. Πήρε κουβέντες στο διάλειμα. Πήρε κοπάνες για καφέ – αλλά λίγες γιατί η Μυρτώ δεν έκανε κοπάνες κανονικά. Πήρε κάτι μπύρες το Σάββατο. Πήρε . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Εκείνο το καλοκαίρι (που έρχεται. όχι που πέρασε) θα είμαστε γύρω από τη φωτιά και θα τραγουδήσουμε τον Παλιάτσο, με το Ληστή (δεν πάνε ο καθένας μόνος του). Και θα σε σκάσω στα φιλιά γιατί το ξέρεις. Και θα σου πω για ένα καλοκαίρι στα Χανιά . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Τις νύχτες ο Μορφέας τη ρωτάει: “Στο ίδιο μέρος;” “Στο ίδιο”, του απαντάει. Στρώνει ένα δρόμο από σκόνη χρυσή κι εκείνη τον ακολουθεί, ξυπόλητη, με ένα μακό μπλουζάκι. Μπροστά στο αγόρι που κοιμάται ρίχνει μια ματιά πίσω της. Η πύλη έχει κλείσει. Μόνο λίγη άμμος κολλάει στα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Εκείνο το καλοκαίρι το πέρασε όλο μπροστά ή πίσω από το παράθυρο. Την έβλεπα καμιά φορά να κάθεται στο μεγάλο πεζούλι, κυρίως τα απογεύματα όταν έπεφτε ο ήλιος. Διάβαζε κάποιο βιβλίο – οι γωνίες του εξώφυλλου φαγωμένες να στρέφονται . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Έτσι. Όχι όπως το έβδομο. Ξυπνάω και ο ουρανός είναι γαλάζιος. Στο Λονδίνο. Τη μικρή πατρίδα. Πριν καν ανοίξω το παράθυρο ξέρω ότι πρέπει να φορέσω κασκόλ. Τα Σαββατοκύριακα θα πάω στα αγαπημένα μου πάρκα να περπατήσω. Να έχουν αλλάξει τα χρώματα, τα αρώματα, τα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Το φθινόπωρο στο χωριό ο αέρας μυρίζει καμένα σπαρτά. Ο Δημήτρης στέκεται στη μικρή ψύχρα των ημερών και προσέχει τη φωτιά. Σαν κοπάδι τη μαζεύει, την ανοίγει, την προστατεύει. Για φάρμακο. Για να ξαναγεννήσει η γη. Η μυρωδιά φτάνει μέχρι τον κάτω μαχαλά, τρυπώνει από τη . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Θα γίνει έτσι: Θα αργήσεις να έρθεις να με πάρεις γιατί αργείς πάντα. Οπότε δεν θα έρθεις, θα συναντηθούμε εκεί. Όχι, όχι. Θα περιμένω, θα καπνίσω, θα το πάρω απόφαση, θα τελειώσω το κεφάλαιο στο βιβλίο που διαβάζω. Γιατί όταν λες “δέκα λεπτά” εννοείς . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Εκεί που κοιτάω παλιές φωτογραφίες ξαφνικά εμφανίζεσαι. Δε σε περίμενα, δεν έψαχνα εσένα. Πατάω το κουμπάκι για την επόμενη φωτογραφία και να ‘σαι. Κάνεις ένα έτσι για να περάσεις τα μαλλιά σου πίσω από το αυτί σου. Γελάς με κάτι που σου λένε. Βάζεις το . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Πόσες φορές σου έχει συμβεί να περιμένεις; Περιμένεις ένα τηλεφώνημα, ένα νέο, μια φωνή, έναν άνθρωπο. Περιμένεις να μάθεις, να σου πούνε, να αποφασίσουν. Για μια δουλειά, για μια κράτηση, για έναν φίλο. Πώς έγινε έτσι η ζωή μας και αποφασίζουν για τόσα πολλά πράγματα οι άλλοι; . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Στο Λονδίνο όλοι φέρνουμε κάτι μαζί μας. Κάτι λίγο από το σπίτι, κάποια μαρμελάδα της μαμάς, κανέλλα, καφέ, τσιγάρα. Φέρνουμε και μυρωδιές και ανάσες και φιλιά και μουσικές. Κυρίως μουσικές. Φέρνουμε και μια λαχτάρα, μια πείνα, μια βιασύνη να κάνουμε, να δούμε, να βρούμε, να αλλάξουμε.
Θα με πάρεις από το χέρι, τα εισιτήρια θα τα έχεις στην κωλότσεπη και θα ανηφορίσουμε το λόφο. Έναν λόφο, δεν έχει σημασία ποιον. Θα σε ρωτήσω: “Ποιος παίζει;” και θα μου απαντήσεις αλλά μπορεί και να μην τους ξέρω. Δεν έχει σημασία. Η συναυλία . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Ο Αντώνης μου το έλεγε πάντα. “Βιάζεσαι, θα το μετανιώσεις” – όχι τίποτα άλλο, να μη λέει ότι δεν το θυμάμαι κι όλας. Πέρασαν εκατό χρόνια. Εκατό. Ή κάπου τόσα. Και μετά… Μετά ήρθε το καλοκαίρι της σιωπής. Μετά ήρθε το καλοκαίρι της . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… |
||
 digital-era.org by Sofia Gkiousou is licensed under a Creative Commons Attribution-Non-Commercial-No Derivative Works 3.0 Greece License. SoMaFusion has been here Powered by WordPress & Atahualpa |
||
