‘Οταν συμβαίνουν πολλά πράγματα μαζί που και δεν ελέγχω και δεν δέχομαι (don’t ask), συμβαίνουν δύο πράγματα.
Πρώτον, ανεβάζω δέκατα.
Δεύτερον βγάζω μια μικρή πληγή στο στόμα.
Ενώ Ξ Ε Ρ Ω ότι θα πονέσει, επιμένω να περνάω τη γλώσσα μου από εκεί.
|
Να φτιάξεις μια λίστα (είμαι καλή στις λίστες εγώ) από πράγματα που δεν πρέπει να θυμάσαι. (φυσικά όσο φτιάχνεις τη λίστα τόσο τα θυμάσαι) Χείλη μισάνοιχτα (για παράδειγμα) Μια καμπύλη από την πλάτη στη μέση (για παράδειγμα) Ένα βλέμμα πριν κι ένα μετά (για παράδειγμα)
Ξέρω να περιμένω. Ορίστε ρε, κοίτα τί εύκολα που τα λέω τα ψέματα! Ακόμα κι όταν περίμενα είχα γύρω μου σκοινιά που άφηναν σημάδια στο δέρμα μου. Αυτό είναι οι κηλίδες στις γάμπες μου – μα μη το πεις. Ποτέ.
Υπάρχει μια ταράτσα στο Νέο Φάληρο. Όντως υπάρχει. Τώρα μπορεί να σκέφτεσαι “σιγά, μια τυχαία ταράτσα, μια τυχαία συνοικία” – όχι, όχι. Υπάρχει όντως αυτή η ταράτσα στο Νέο Φάληρο. Έξω από το δώμα, στον τοίχο, είναι το αποτύπωμα από την πλάτη μου. Αν βρεθείς . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
There is a story. Inside me. Of words that flow and move – with London’s lost rivers. Forced underground – they sprout flowers on the surface of the land – a secret held by a medieval town that rots away forgotten. The story lives, . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Στο Βορρά πάντα οι ώρες σου τρέχουν απ’τη λύση ακόμα απέχουν όσα μίλια κι αν είναι ο χρόνος η απόσταση φέρνει σιωπή Ένα σώμα ζεστό στα σεντόνια για να κρύβει τα χίλια τα χρόνια που περάσαν χωρίς μιαν ανάσα να σου λέει για νύχτες ζεστές Τώρα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Στο περβάζι στη Βουκουρεστίου σήκωσες τους ώμους σου όπως πάντα. Το θυμάμαι. Να το δω όποτε θέλω, δε μπορώ. Είναι η αλλαγή της χώρας. Το χειρότερο μου είναι τις νύχτες της σιωπής – που το γαμημένο είναι ήδη πολύ αργά όταν θέλω να σε πάρω τηλέφωνο.
Κρύβω δυο χαμόγελα στους δρόμους που (δεν) είναι δικοί μου αυτές τις μέρες. Περπατάω. Πολύ.
Το Σάββατο το πρωί με σταματάει για να με ρωτήσει αν είμαι Ελληνίδα. Βαριά Ποντιακή προφορά. – Ναι. Εσύ είσαι τεμέτερον. Μεγάλωσα και απευθύνομαι σε άντρες . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Είναι που δεν πίνει. Βάλε μια τεκιλίτσα. Και γίνε μια αγκαλιά με το λάθος άρωμα. … Ρε. Ρε τί τραγούδια είπαμε. Ρε τί ποτήρια σπάσαμε. Ρε τί δάκρυα φύγανε στην Αίγινα, στη Μυτιλήνη και στα νησιά της ενδοχώρας. Και της χώρας μέσα μας. …
Αυτό. Εκ των υστέρων. … Μεταξύ μας, τρέμει. Που είναι καλή κατάσταση. Γιατί σημαίνει ότι ακόμα μπορεί . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Τελευταία όλο κάτι θέλω να γράψω κι όλο μου ξεφεύγει. Θα βγω στους δρόμους να το πιάσω. Θα γράψει το κοντέρ χιλιόμετρα μωρό μου και από τα ηχεία θα ουρλιάζουν για λίγη ηδονή οι Led Zeppelin. Ξέρεις γιατί.
Υπάρχουν οι ώρες για τα λόγια και οι ώρες για τις σιωπές. Και τις ώρες τις δικές σου να μην αφήνεις να τις κρίνουν να τις αναλύουν να τις κάνουν κομμάτια οι παντογνώστες που δεν χόρεψαν ποτέ. Ή όσοι χόρεψαν . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Να σταματήσεις τις προσταγές. Ειδικά όταν τις δίνεις δέκα χρόνια πριν, όταν έπρεπε να σε ακούσω και τώρα είναι αργά, ή μπορεί και να μην είναι αλλά δεν έχει σημασία γιατί εγώ είμαι εδώ κι εσύ δέκα χρόνια πριν. Μάλλον. Τέλος πάντων, θα σε πάρω τηλέφωνο. – . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…
Προσπαθώ να γράψω μια ανάρτηση – σβήνω και γράφω αρκετή ώρα. Επειδή κουράστηκα, το νόημα είναι το εξής απλό: Κάποιους ανθρώπους – και εραστές αλλά και φίλους, αδελφούς – θα τους αγαπήσεις πολύ. Θα χωλοσκάσεις. Θα τους σκέφτεσαι και θα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… |
||
 digital-era.org by Sofia Gkiousou is licensed under a Creative Commons Attribution-Non-Commercial-No Derivative Works 3.0 Greece License. SoMaFusion has been here Powered by WordPress & Atahualpa |
||
