Πολλές φορές έχω παραπέμψει αναγνώστες στο Αγγλία και Ελλάδα. Γραμμένο το 2004, δύο χρόνια αφότου είχα μετακομίσει μόνιμα στο Λονδίνο, εκφράζει ακόμα σε πολύ μεγάλο ποσοστό αυτά που σκέφτομαι.

Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιες σκέψεις που όσο πλησιάζω το κλείσιμο του πρώτου μεγάλου κύκλου της ζωής μου (τη . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

Ήταν γύρω στα 200 χιλιόμετρα έξω από το Λονδίνο, μέτρησε 5.2 ρίχτερ και συναίβει γύρω στη μία μετά τα μεσάνυχτα (όχι στις δύο που λένε οι τηλεοράσεις στην Ελλάδα)

Βέβαια οι σεισμοί εδώ είναι τόσο σπάνιοι που εμείς δεν πήραμε χαμπάρι – μη σου πω ούτε κάν χαμπίρι (internal joke, άστο).

Είμαστε εγώ μετά . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

Στο λεωφορείο της επιστροφής διάβαζα το Dirty Havana Trilogy του Gutierrez όταν ο νεαρός – χωρίς κάλτσες, με έναν βρώμικο σάκο και λαδωμένα μαλλιά μπήκε τρεκλίζοντας και ψέλισε ότι δεν έχει λεφτά για το λεωφορείο. Πήγαινε στο νοσοκομείο, τρεις τέσσερεις στάσεις μετά.

Μπορεί να με έχει επηρεάσει ο Gutierrez αλλά παρατηρώ γύρω μου την . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

Όταν έμενα στην Αθήνα, κέντρο καράκεντρο, με το καυσαέριο μόνιμο κάτοικο επί του σπιτιού, μπαλκονιού και φρεσκοπλυμμένων ρούχων, δε μου έλειψε ποτέ (μα ποτέ) ο κήπος.

Ναι καλά γέλα τώρα εσύ, αν όμως μετακομίσεις κάποια στιγμή στη Βόρεια Ευρώπη θα με θυμηθείς. Μπορεί ο κήπος να σου κάνει τελείως suburbia αλλά μετά από παρατεταμένη . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…