Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Blogομούχλα Blogορούχλα

Το digital-era blog έχει πιάσει δάκο και μουχρίτσα.

Σαν τον κήπο μας μου φαίνεται, όλο ξεχoρταριάζω η ωραία χωριάτα κι όλο τίγκα στο αγριόχορτο είμαστε.

Το θέμα είναι ότι έχω νέα (πολλά) και κάτι με έχει πιάσει και δε τα γράφω.

Παράδειγμα: Οι πρόσφατη επίσκεψη μου – αστραπή στην Ελλάδα συνοδεύτηκε από άπειρα ευτράπελα (πριν πάω κι από άλλα τόσα όσο ήμουν εκεί) αλλά κάπως με έπιασε μια βαρεμάρα και δεν τα έγραψα. Χμμμμμμμμ.

Το blog όπως έχω πει και παλιότερα (αλλά βαριέμαι να ψάξω τώρα να σου δώσω το link) είναι θεραπευτικό πράγμα. Και μετά από τρία χρόνια blogging παρατηρώ ότι γράφω περισσότερο όταν έχω πολλά πράγματα να κάνω. Όταν είμαι πιο χαλαρή (βλέπε καλοκαίρι και άρα ασχολούμαι κυρίως με τη δουλειά και τον Καβαλιώτη και όχι ΚΑΙ το πανεπιστήμιο) κάπως βαριέμαι γενικότερα.

Και αυτή η βαρεμάρα δεν επηρεάζει μόνο το blog φυσικά αλλά τα παίρνει σβάρνα όλα. Εγώ κι ο Καβαλιώτης σαπίζουμε στον καναπέ, βλέπουμε κατά μέσο όρο 6 ταινίες την εβδομάδα, κουτσομπολεύουμε με πάθος κλπ κλπ. Αλλά από εξόδους και λοιπά ούτε να το σκεφτείς, καλά που έχουμε και το αδέρφι και τον τέλσονα (α, και την Julia και την Lucia) γιατί αλλιώς θα είχαμε πιάσει και αράχνες στους καναπέδες.

Βέβαια μία εμπνευσμένη ιδέα είχα όσο ήμουν Ελλάδα. Ψάχνοντας σκατοπεριοδικά (αυτά που παίρνεις μαζί σου στην τουαλέτα) να φέρω (όπως και μετά από κάθε ταξίδι στην Ελλάδα) τσάκωσα ένα που έδινε δωρεάν ένα άθλιο τάβλι και έχουμε λυσσάξει να παίζουμε. Παρόλο που αδυνάτισα ο Καβαλιώτης θεωρεί ότι ο κώλος μου έχει γίνει σαράντα χιλιόμετρα. Αυτά παρόλο που εγώ δεν έχω κάνει ελληνικό πανεπιστήμιο κι εκείνος έχει κάνει (πρώτον) και παρόλο που στο Λύκειο η δοξασμένη διπλανή μου Φαίδρα δε με άφησε να σταυρώσω ούτε ένα παιχνίδι στα τρία χρόνια (δεύτερον). Τώρα παίρνω το αίμα μου πίσω κι ο Καβαλιώτης βρίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ.

Άλλη θεωρία περί του δάκου και της μουχρίτσας είναι ότι γέρασα και η ψυχοπάθεια που με έπιανε κάθε καλοκαίρι (βλέπε δεν έχω τί να κάνω, παρασκέφτομαι, μου κατεβαίνουν άθλιες ιδέες και τις διατυμπανίζω στα μπλόγκια) μου πέρασε. Πράγμα που σημαίνει ότι αντί για ψυχοπάθεια με πιάνει η ρούχλα και η μούχλα και το blog πάσχει.

Φέτος δηλαδή δεν ζωγράφισα, δεν πήγα γυμναστήριο, δεν έπιασα το ποδήλατο, δεν πήγα να βγάλω δίπλωμα για μεγαλύτερου κυβισμού μηχανάκι (και κυρίως) δεν έχω τελειώσει ακόμα την πρόταση για την πτυχιακή μου που πρέπει να υποβάλλω μέχρι το τέλος του μήνα.

Τρίτη και τελευταία θεωρία είναι ότι το blog τα έχει φάει τα ψωμιά του και είναι καιρός να το απαρατήξω και να ασχοληθώ με καινούρια πράγματα αλλά αυτή την πλευρά θα την εξερευνήσω από Οκτώβριο και μετά.

Μετά τιμής

Θεία Σοφία

3 comments to Blogομούχλα Blogορούχλα

  • Δεν είναι πως δεν έχεις πράγματα να ασχοληθείς, δεν έχεις πράγματα να πεις. Είναι που πλέον αποδίδεις την ενέργεια σου σε άλλα πράγματα (κυρίως εργασιακά και ερωτικά) που απλά αγνοής το μπλόκ. Χωρίς αυτό όμως να μειώνει τους αναγνώστες σου. Απλά είναι μια διαφορετική φάση της ζωής που απλά δεν έχεις το “κουράγιο” και την δύναμη να γράψεις. Μέχρι να βρεθεί η επόμενη στιγμή που “θα διαβάζεις για το πανεπιστήμιο”, “θα σου την έχει δώσει η κοινωνια”…

    Βέβαια μπορεί όλα τα παραπάνω να είναι μπαρούφες και να τρέχεις στους Κανάριους νήσους με θεΪκά γκομενάκια και απανωτά μοχίτο, να χτυπιέσαι στα κλαμπς και να νυχτώνεις στας παραλίας τους Ατλαντικού…

    Μήπως;;;;;

  • όλα είναι πιθανά και my lips are sealed

    :-)

  • Μικρή μου άρρωστη,

    1. η μούχλα είναι άσχημη, ο Ρούχλας είναι Λα (μινόρε)
    2. Άσε τις μαλακίες, το μπλόγκ δεν έχει φάει κανένα ψωμί, τσάκισα εγώ 2 φετούλες χθές…
    3. δεν είναι τίποτα, θα σου περάσει, θα σου βρώ εγώ άλλο χόμπι, θα κάνουμε συλλογή με πεταλούδες.
    4. σταμάτα να καθαρίζεις την κουζίνα…

    καλό μήνα, 4 και σήμερα

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>