|
>> Θα το βρεις και στο δωρεάν e-book “Τα Μεταμεσονύχτια“. Κλικ για να το κατεβάσεις. * Πιτσιρικάδες με δόντια * Πιτσιρκάδες με δόντια ΙΙ ——————————– Στα βλέμματα… Στο μπαρ με το χαμένο όνομα στο Πασαλιμάνι πέρναγαν τα βράδια του Σαββάτου βαριεστημένες. Με μολύβι μαύρο στα μάτια και με σκούρο κραγιόν κατάφερναν να γελάνε με . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… … ένα βράδυ στο μπαλκόνι μαζί σου, να ακούγεται το κύμα κάπου εκεί αριστερά στα σκοτάδια. Το βιβλίο μου ανοιχτό σε κάποια σελίδα, το χέρι σου να χαϊδεύει το μπράτσο μου. Ονειρεύομαι… … Διακοπές. Που σημαίνει διακοπή των πάντων. Που σημαίνει άσπρα σημάδια από το αλάτι στο μπλουζάκι μου, κάστρα στην άμμο, παγωμένος . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… >> Θα το βρεις και στο δωρεάν e-book “Τα Μεταμεσονύχτια“. Κλικ για να το κατεβάσεις. Στη γωνία στο πλάι του κτιρίου, εκεί που τα μπαλκόνια κάναν σκιά και σκέπαστρο από τη βροχή, κάπνιζαν με το βλέμμα το άγριο, του καπνιστή που ρουφάει τον καπνό αργά και σκέφτεται το νταλκά του. Στα 15 τους. Και καλά . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… >> Θα το βρεις και στο δωρεάν e-book “Τα Μεταμεσονύχτια“. Κλικ για να το κατεβάσεις. Σεριάνι βγάζαν τις θεωρίες τους στη Γειτονιά, στο Παρκάκι και στο Παλιό Μηχανουργείο. Πέντε, άλλες φορές έξι, άλλες φορές δέκα, ανάλογα και τις γκόμενες που κουβαλούσαν. Έβγαζαν τις κιθάρες, έβγαζε ο Πέτρος το μπάσο και γρατζουνάγανε κάτι όνειρα παιδικά τους. . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Ξέρω θα’ρθει η στιγμή και για σένα που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα μα εγώ θα σου κρυφτώ Όσα τώρα κρατάς κλειδωμένα θα’ναι μάταια και άδεια και ξένα εγώ θα σου κρυφτώ * Λες καμιά φορά να μεγαλώσεις. Αλλά είναι κάτι μουσικές παλιές που σε σέρνουν πίσω στα 17 σου από τα μαλλιά. . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… >> Θα το βρεις και στο δωρεάν e-book “Τα Μεταμεσονύχτια“. Κλικ για να το κατεβάσεις. Τα ποιήματα που ήθελα να γράψω έχουν χαθεί σε κάποια κλειδωμένη γωνιά μου. Καλύτερα έτσι. Δεν ήμουν ποτέ ποιήτρια, δεν ήμουν ποτέ καλλιτέχνης. Μπερδευόμουν εκεί που δεν είχα δουλειά. Ξέρεις. Επέμενα. Για το γαμώτο. Δεν ήσουν κι εσύ ποτέ αναγνώστης, . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Λάθος, λάθος. Δε θα γίνουν όλα αύριο. Σήμερα γίνονται όλα. Το διάβασμα. Η πτυχιακή. Τα τραπέζια με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Οι αγκαλιές το βράδυ. Χαμογελάω ρε. Δεν είναι το αύριο που μετράει. Το σήμερα είναι καλύτερο. Με κοιτάς. Στα μονοπότια που περπάτησες πιο χέρι κρινένιο άπλωσε ροδοπέταλα στο διάβα σου; Το δικό μου χέρι τώρα, με τα σπασμένα νύχια, με τις πληγές από τα αγκάθια των ρόδων, χαϊδεύει το προσκέφαλο σου για να κοιμηθείς. Ζηλεύω τις νεράιδες των παιδικών σου ονείρων, τις μάγισσες των παραμυθιών σου.
Τον θυμάμαι να καπνίζει όταν ήταν 16 κι εγώ 15. Στο χωριό. Ή σε ένα χωριό, δεν έχει σημασία. Ένας χρόνος διαφορά όταν είσαι έφηβος είναι μεγάλη διαφορά. Ήμουν πάντα η μόνη στο χωριό που ήμουν από την Αθήνα, γεγονός που μου απέδωσε το παρατσούκλι “η Αθηναία”. Όλοι οι άλλοι ήταν από Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Δράμα… . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Βαρέθηκα. Είμαι πάρα πολύ κουρασμένη. Από το Πανεπιστήμιο και από τη δουλειά. Από την κακία και τη μοχθηρία. Κυρίως από την ηλιθιότητα. Θάβομαι υπογείως – όταν ανανήψω μετά το ΣΚ τα λέμε. Ίσως. Μετράω. Μέρες, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα. Μετράει. Μέρες, ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα. Ζω από τη μια ανάσα στην άλλη. Περνάνε οι αναπνοές μέσα από σύρματα και δορυφόρους. Θυμίζω στον εαυτό μου: Ανάσανε. Ανάσανε. Ξανά. Αν ξεχαστώ δε θα προλάβω. Ζει από τη μια ανάσα στην άλλη. Περνάνε οι αναπνοές μέσα από σύρματα και δορυφόρους. Θυμίζει στον εαυτό . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Ταξίδια. Έκανα πολλά φέτος. Στην Ιρλανδία περπάτησα εκεί που άντρες χτίσαν μοναστήρια που κάηκαν και τα ξανάχτισαν. Στο Εδιμβούργο περπάτησα σε δρόμους χτισμένους πάνω στα θύματα του λιμού. Στο Ντουμπάι φόρεσα αμπάγια και περπάτησα μέσα σε αρώματα κανέλλας και τριαντάφυλλου. Αεροπλάνα, αεροδρόμια, τρένα και αποβάθρες. Ταξίδια. Το πιο όμορφο, το πιο μακρινό το έκανα από . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Ξύπνησε το βράδυ, με κοίταξε, έβαλε το αυτί του στο στόμα μου για να δει αν ανασαίνω. Σηκώθηκε από το κρεβάτι και μισοξύπνησα για να τον ρωτήσω που πάει. – Ένα τσιγάρο, μου είπε. Κοιμήσου, και μου χάιδεψε τα μαλλιά. Έκανε το τσιγάρο του καθώς εγώ κοιμόμουν. Πάντα κάποιος είναι ο ρομαντικός. Εγώ πάλι, ροζάλιζα . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Πόσο μου έχει λείψει η προετοιμασία μου για ένα οδικό ταξίδι: Έλεγχο στα λάδια, αέρα στα λάστιχα, φουλ βενζίνη και εθνική. Για ώρες, για χιλιόμετρα. Με μουσική και με τσιγάρο. Μόνη μου. Ακόμα ένα από τα λόγια τα μεγάλα που ‘χω πει: “Προτιμώ να ταξιδεύω μόνη μου με το αυτοκίνητο” Γι’αυτό πρέπει να κρατάω το . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… |
||
 digital-era.org by Sofia Gkiousou is licensed under a Creative Commons Attribution-Non-Commercial-No Derivative Works 3.0 Greece License. SoMaFusion has been here Powered by WordPress & Atahualpa |
||
Καμιά φορά δε μετράει το πού είσαι αλλά το τί θέα έχεις από εκεί…