Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Άκου τώρα: Μέλι

Άκου.

Το Μέλι – με καλά κρυμμένα μυστικά φυλαγμένα στο πατάρι του – χαμένο στα στενά πίσω από το Πολυκλαδικό του Πειραιά, μας έκρυψε από πρώτες ώρες Άλγεβρας και Θρησκευτικών για τρία χρόνια.

Μας έκρυψε όταν οι ώρες ήταν βαρετές, όταν η ‘δήθεν’ νύστα και ανάγκη για καφέ ήταν δυνατότερες από τις πολλές απουσίες, μας έκρυψε όταν ‘αταξίες’ μας ήθελαν να μας δουν – μακριά από τις ‘μονιμότητες’ μας, μας έκρυψε όταν το λεωφορείο αργούσε και η πύλη παρέμενε κλειδωμένη μέχρι το πρώτο διάλλειμα.

Έχω ακόμα μια φωτογραφία, εγώ και η Φ. χαμόγελα των 17, ασημένια δαχτυλίδια, τσιγάρο στο χέρι και βλέμμα ηλίθιας χαράς – στο πατάρι στο Μέλι, νωρίς το πρωί. Μακριά μαλλιά, τούφες να πέφτουν στα μάτια μας και τα νέα να δίνουν και να παίρνουν.

Ιδίως Δευτέρα πρωί. Δευτέρα πρωί θρησκευτικά; Ποιός τα κάνει αυτά τα εγκλήματα; Βρισκόμασταν ασυνεννόητες στο Μέλι μόνο κορίτσια γιατί με κάποιον έπρεπε να συζητηθούν και να αναλυθούν τα καθέκαστα του Σαββατοκύριακου. Ποιόν είδες στο Πασαλιμάνι, πού ήταν ο Α. την Κυριακή, τί ώρα χτύπησε το τηλέφωνο, γιατί δεν πρέπει να φωνάζεις στα Βοτσαλάκια…

Και όλα γελοιωδώς γεμάτα, ιστορίες που κόντευαν να σκίσουν το ασκί τους από την πολλή λεπτομέρεια και την ωμή ανάγκη να προλάβεις, να τα δεις όλα, να τα ζήσεις όλα, να τα πεις όλα – χωρίς να κρύβεις τίποτα, χωρίς να μοιράζεσαι τίποτα, γιατί μεγάλωνες από το ένα Σαββατοκύριακο στο άλλο, στις μπύρες που έπινες στο Πασαλιμάνι, στους φίλους που συνάντησες στο Παλέ, στην αταξία σου που σε πήγε βόλτα στην Καστέλλα, στα βλέμματα και τις κοπάνες, στις εξυπνάδες και τις ανακαλύψεις που έκανες κρυμμένος στα παγκάκια.

Και όλα, τα έχει ακούσει το πατάρι στο Μέλι, στα στενά του Πειραιά.

Χαρτί και καλαμάρι.
————————

Like it? Buzz it! buzz it!

5 comments to Άκου τώρα: Μέλι

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>