Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

BurnOut – La Rocka

>> Θα το βρεις και στο δωρεάν e-book “Τα Μεταμεσονύχτια“. Κλικ για να το κατεβάσεις.

Με σκισμένο παντελόνι και μαύρα μπογιατισμένα μάτια – σπονδή σε μια εφηβεία που με πέρασε ξώφαλτσα – πήρα το αυτοκίνητο για να κατέβω από το κέντρο της Αθήνας στην Καστέλλα.

* Πάρε τη μνήμη σου και θάψτη κάπου. Πάλι δε θυμάσαι καλά… *

Στο La Rocka σκέφτηκα να κρυφτώ στα χαμηλά τραπέζια μα είσαι πολύ γνώστός κι η παρουσία μας στο μπαρ κρίθηκε απαραίτητη.

* Μουσικές… που βάζεις πια μόνο στις νύχτες των διακοπών σου… *

Οι μουσικές του La Rocka… νοσταλγική ροκ, αθώα. Η μεταλλική χροιά του παλιού καλού ροκ, του λίγο εμπορικού. Του κατάλληλου.

Κορίτσια από τα Λύκεια του Πειραιά με μαύρα μακριά μαλλιά στα πίσω τραπέζια, αγόρια με βέρμαχτ στα πόδια και ασημένια αλυσίδα στα τζιν τους… Φιλήδονα χείλη. Αβέβαια δάχτυλα γύρω από ένα τσιγάρο. Ήμουν ποτέ έτσι;

* Ποτέ. Και σε θυμάμαι πολύ καλά. *

Το ποτό μου πικρίζει στο στόμα μου και ανυπομονώ να φύγουμε. Δε σε ξέρω. Σε άφησα πίσω πριν από λίγα χρόνια, χάθηκες στα εργαστήρια κι εγώ δεν άπλωσα το χέρι μου ποτέ.

* Ποτέ. Και αυτό το θυμάμαι… *

Μ’αρέσει αυτή η καινούρια άσκηση… μόνο που όπως κρυφοκοιτάω το προφίλ σου ξέρω πως αναπόφευκτα είναι ακόμα μια πτυχή του ίδιου παιχνιδιού.

Καθώς το κομμάτι αλλάζει και αλλάζω κι εγώ θέση – μάταια προσπαθώ να βολευτώ – γελάς με τον ίδιο τρόπο σε κάποιο αστείο που εγώ δεν κατάλαβα.

Καταφέρνω να τελειώσω και δεύτερο ποτό – άγνωστο πώς καθώς ποτέ δεν έπινα πολύ. Ο καρπός σου κόβεται στα δύο από κάποιο κομμάτι μαύρο δέρμα… σου πάει… έτσι όπως περνάς τούφες από τα μαλλιά σου πίσω από τα αυτιά σου.

Παραμένω σιωπηλή. Αμήχανη. Αβέβαιη. Άδεια.

* Γιατί είσαι έτσι; *

Στο δρόμο δε μ’αφήνεις να φύγω. Το Μικρολίμανο λαμπυρίζει από κάτω και το πεζούλι απέναντι από το La Rocka είναι ζεστό από τον ήλιο της ημέρας. Με κοιτάς με το κρυμμένο σου βλέμμα. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι πρέπει να κρύβεται απογοήτευση κάπου εκεί. Να κάτσω κι άλλο. Πρέπει.

* Πρέπει *

Το δέρμα σου μυρίζει ακόμα θάλασσα. Αυτό είναι νομίζω που μου δημιουργεί τις περισσότερες ενοχές.

Το σώμα έχει μνήμη – σου το είπα ποτέ αυτό; Ξέρει πώς να συμπεριφερθεί.

Άπλώνεις τα μακριά χέρια σου γύρω μου, με σφίγγεις δυνατά και διαμαρτύρομαι. Γιατί το σώμα έχει μνήμη… στο είπα.

* Γκρινιάρα *

Πάλιωσα. Μεγάλωσα. Τον νιώθω τον χρόνο να περνάει από πάνω μου σαν νερό. Κουράστηκα.

Κρύβομαι πίσω από τις λέξεις μου και εξηγώ. Θα σε κουράσω κι εσένα. Είναι καινούριο το παιχνίδι αυτό. Πλάθω το ποιήμα μου από τις μικρές μου προτάσεις, μπερδεύω τις υπερβολές μου και διώχνω τα χέρια σου μακριά.

* Γίνεσαι κακιά. Και ψεύτικη. *

Έτσι είναι η κακία. Έτσι είναι η ψευτιά. Πληγώνουν πρώτα αυτόν που τις αισθάνεται και τις λέει.

Πριν αφήσω την Καστέλλα παίρνω επίτηδες το λάθος δρόμο και περνάω έξω από το La Rocka. Τα κόκκινα γράμματα φέγγουν στα μάτια μου και για ένα δευτερόλεπτο (είμαι σίγουρη) το δέρμα μου φαίνεται κόκκινο στον καθρέφτη.

Οι νύχτες στην Αθήνα ήταν πάντα μπλε.

Ενώ οι νύχτες στον Πειραιά ήταν πάντα κόκκινες…

1 comment to BurnOut – La Rocka

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>