Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Burnout | Λυκαβηττός

Athens

Στο Λυκαβηττό όλες οι αλήθειες ξετυλίγονται πάνω από την Αθήνα όπως ξετυλίγεται ο καπνός του τσιγάρου.

*Πες μια αλήθεια κι εσύ, τόσα χρόνια έχω να σε δω να μιλάς* 

Έχεις ακόμα το θράσος να ζητάς!

*Δε ζητάω. Δίνεις και παίρνω*

Είναι κάπου στα τέλη του ενενήντα – που όπως και να το κάνεις είναι η δεκαετία της ζωής μας – και δεν έχεις έρθει.

*Πάντα ήμουν εκεί* 

Ψέματα να μη λες γιατί θυμάμαι. Δεν έχεις έρθει. Και είναι που λες η γνωστή παρέα στο Λυκαβηττό, ταγμένοι μεταλλάδες με τις πόρτες του αυτοκινήτου ανοιχτές και από το ραδιόφωνο να τους χαιρετάει ο εκφωνητής πάνω από ήχους που τους κάνουν να γελάνε.

*Είσαι μόνη σου*

Είμαι μόνη μου. Κάθομαι στο πεζούλι και κάνω ένα τσιγάρο (ή δύο ή τρία) και δε μπορώ να ακούσω την πόλη πάνω από τη μουσική, μέχρι που σκέφτομαι ότι εκεί, αυτοί είναι οι ήχοι της πόλης. Το ραδιόφωνο, ο εκφωνητής και η παρέα που γελάει. Η δική μου ησυχία χαλάει τη συμφωνία.

*Μην ξεχνιέσαι. Είπαμε να πεις μια αλήθεια* 

Που λες, είναι τα χρόνια αρκετά, κι είναι οι νύχτες που στάθηκα στα μέρη που κουρνιάζει ο ήχος της πόλης πολλές (κι είναι κι οι πόλεις πολλές) αλλά εκεί στο Λυκαβηττό γίνεται κάθε φορά το ίδιο. Μικραίνω, μαθαίνω, δεν παίρνω ποτέ ούτε ένα φιλί. Και δεν είναι περίεργο, εκεί που είμαι εγώ, εκεί δεν αγαπιέμαι.

*Σε φίλησα εγώ*

Στην Καλλιδρομίου ίσως. Στην Κάνιγγος σίγουρα. Ποτέ στο Λυκαβηττό. Κι ό,τι μοιραστήκαμε, το πήρε η Αθήνα και το έκανε ζωγραφιά στους τοίχους.

 

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>