Δοσίλογος (ή επαναστάτης) στην Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης
[Επεξήγηση: Το τσινάρι είναι ταβέρνα. Γνωστή]
5 comments to Αρτέμης ΜάτσαςLeave a Reply |
||
 digital-era.org by Sofia Gkiousou is licensed under a Creative Commons Attribution-Non-Commercial-No Derivative Works 3.0 Greece License. SoMaFusion has been here Powered by WordPress & Atahualpa |
||
Ναι αλλά μ’αρέσουν αυτά τα λάθη εκ περιτροπής. Είδες τί ωραία ιστορία έβγαλες; Σούπερ (μου το κολλήσανε και μένα).
Άλλωστε άμα την πετσοκόψουμε λίγο την ιστορία και κάνουμε τον πρωταγωνιστή τον ίδιο να είναι ασφαλίτης και το κωλόπαιδο να του γαμάει την έξοδο. Αυτοι οι επαναστάτες με τα λεφτά του μπαμπά τους με τρελαίνουν.
[Προσωπική σημείωση: Τσέκαρε το mail σου γιατί στέλνω κάτι που θα σου φέρει δάκρυα στα μάτια. Αύριο. Και μετά πάρε με τηλέφωνο]
Μένω λίγο πιο πάνω από τη συγκεκριμένη επιγραφή στο Τσινάρι. Για κοίτα σύμπτωση…
Ο απλός, καθημερινός άνθρωπος, με γυναίκα και δυο παιδιά, το ένα να τρώει τα λεφτά του στο εξωτερικό και το άλλο να του τα τρώει κάθε βράδυ και σε διαφορετικά μπουζούκια, είπε να έχει και αυτός ο κακόμοιρος την μια και μοναδική έξοδο του…όχι σε κάποιο “κοσμικό κέντρο διασκεδάσεως”…αλλά σε μία απλή ταβέρνα (που παρεπιπτώντος είναι από τις καλύτερες!!). Πέρνει λοιπόν την γυναικούλα του, τον κουνιάδο του και την μπατζανάκενα να τους βγάλει για μεγάλα κέφια…μια πατάτες, μια τζατζίκη και ελίτσες καλαμών… Εκεί που μασαμπουκώνει την ψητή φέτα στο αλουμινόχαρτο με μπόλικο μπούκοβο και αφού βρίσκεται ήδη στο δεύτερο μπουκάλι ρετσίνα, εκεί λοιπόν που το καυτερό του έχει κανει τις εμοροϊδες τουμπερλέκι, του έρχεται το άλλο το “καυτερό”, η ασχημόφατσα του ασφαλιστή του. Αμέσως του έρχεται “φλασιά” ο τελευταίος λογαριαμός της ασφάλειας αυτοκινήτου, σπιτιού και ζωής (γιατί δεν μπορεί να αφήσει τα βλαστάρια του στα χέρια του καταραμένου ΙΚΑ), που του αυξήσαν τα ασφάλιστρα για πέντη φορά μέσα στον ίδιο χρόνο…πληθωρισμός σου λέει μετά η κυβέρνηση…και αναθεματίζει την ώρα και την στιγμή που του άνοιξε την πόρτα εκείνο το Σάββατο πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι, να του πούλησε την ασφάλεια. Ευκαιρία του είχε πει. Κατηφορίζοντας λοιπόν για να πάρει το αμάξι του από το πάρκιν μπροστά από το “πολυαγαπημένο” υπουγείο Μακεδονίας – Θράκης (αχ να είχα καταλάβει ποτέ μου τι κάνει αυτό το υπουργείο, ωραίο κτίριο όμως…) βλέπει τους πιτσιρικάδες που ετοιμάζονται για το “γκράφιτι”. Και ηδού το αποτέλεσμα ενός αγαναχτησμένου πατέρα, με δίχως φράγκο και μετά από δύο μπουκάλια ρετζίνα και τα σχετικά “μπικικίνια”.
Αχ ρε αθάνατη πατρίδα…μας λύπεις…
Και φυσικά ο μάλακας δεν είναι αυτός που γράφει στον τοίχο αλλά αυτός που γράφει στα blog χωρίς να διαβάζει καλά την φωτογραφία…ΠΟΥ ΠΑΣ ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ…
[…] Μια ψυχή μου έταξε πως με την επίσκεψη μου στη Βόρειο Ελλάδα θα έχω να γράφω στο blog για χρόνια. Αλήθεια έλεγε. Αλλά τα καλά, τα ιδιωτικά, τα γλυκά και τα πικρά (και τα ξινά) τα κρατάω για πάρτη μου (και του). Δεν άντεξα και ανέβηκαν φωτογραφικά στιγμιότυπα φυσικά (εδώ κι εδώ). […]