Το έχω στο αίμα μου το μπλέξιμο. Δε θα καταλάβεις τί λέω – εκτός πια κι αν είσαι ΕΣΥ οπότε εντάξει είσαι εκτός συναγωνισμού – και αν δε θες να παρακολουθήσεις αυτό το post δεν πειράζει, ξαναπέρνα όταν θα βγάζω νόημα.
Με το που κάπως τα τακτοποιώ τα πράγματα κάτι γίνεται και τα κάνω ΟΛΑ ΠΟΥΤΑΝΑ χωρίς εξαίρεση-χωρίς δεύτερη σκέψη- χωρίς κανένα ενδοιασμό. (και αυτό το τελευταίο διάβασε το γρήγορα, σε μια ανάσα, χωρίς κόμμα)
Τα βάζω όλα σε μια σειρά, σε μία καταδικασμένη προσπάθεια να αλλάξει η μοίρα η προδιαγεγραμένη. Να ησυχάσει η μάνα μου. Να ηρεμήσει ο πατέρας μου. Να γίνω καλό παιδί.
Αλλά εμένα γράφτηκε, στη γραμμή της παλάμης μου, πώς και τί δε γνωρίζω. Και κάθε φορά που βάζω τη ζωή μου σε κουτάκια αλλάζουν τα δεδομένα, γκρεμίζω τα κουτάκια, τα καίω, τα ποδοπατάω (σου λέω). Για να ξέρεις πώς. Για να ξέρεις τί.
Στα ηλιοβασιλέματα, στα ταξίδια, στα τρένα και τα αεροπλάνα. Στα βουνά, στη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος (τη μυρωδιά της βροχής), στο ποτάμι στο χωριό μου στα σημεία που έχει βδέλλες. Στο τατού στη μέση μου. Στα βαμμένα κόκκινα μαλλιά. Στα ποιήματα που έγραψα στο δώμα. Στα ξημερώματα των Εξαρχείων. Στους ανθρώπους. Στις μουσικές. Στις ταινίες και τις τραγωδίες. Στα βιβλία. Στη θάλασσα… Στη θάλασσα της Μυτιλήνης, της Χαλκιδικής, της Λευκάδας. Στα τραγούδια. Πάνω απ’όλα στα τραγούδια.
Και τέλος στις στιγμές. Στις στιγμές που έδωσα, στις στιγμές που πήρα. Στις στιγμές που ένα βλέμμα έγινε ωκεανός, στις στιγμές που ένα χάδι έγινε σίδερο καυτό και άφησε σημάδια στο δέρμα μου.
Όλες τις φορές που τα έκανα πουτάνα (και αυτό διάβασε το έτσι και έτσι να το θυμάσαι. Δεν έκανα τα πράγματα χάλια, δεν τα έμπλεξα, δεν κατέστρεψα. Τα έκανα πουτάνα) και όλες τις φορές που θα τα ξανακάνω.
Δε με πειράζει. Το έχω δεχτεί.
Όπως έλεγε και ο Τένεσι Γουίλιαμς “Δε θέλω ρεαλισμό. Θέλω μαγεία”.
κλαπ κλαπ κλαπ…
χαίρομαι που είσαι ο πρώτος άνθρωπος που καταλαβαίνει ότι το να τα κάνει κάποιος πουτάνα ΔΕΝ σημαίνει απαραίτητα ότι θα τα γαμήσει και την μάνα….
τεσπα…
Εγώ έχω να πώ ενα πράματάκι …
…ο Κύριος τα πάντα εν Σοφία εποίησε…
..τώρα ποιος είναι αυτός που τα έχει φτιάξει όλα για την πάρτυ σου δεν ξέρω… αλλά καλό είναι αυτό .. κάλο είναι… σε λέω…
Aπο δικηγορικο γραφειο του Πετρου και του Λυκου
Προς: ιδιοκτητρια του παροντος
Θεμα: Εξωδικο
Ο πελατης μου, το ονομα του οποιου δεν θα σας αποκαλυψω αλλα αρκει να πω οτι εχει κανει πολλα για τη Κυπρο και το Ισραηλ, προτιθεται να καταθεσει αγωγη εναντιον σας για την χωρις αδεια -μη πω και αναιδη κιολα- χρηση τιτλου τραγουδιου του.
Με τιμη,
ο πληρεξουσιος δικηγορος
Δεν πειράζει. Καλά είναι και τα αερικά.
καλυτερα απο τους αθθθθρωπους δηλαδης;;!!
Θεία,
Κι εγώ.
Καλώς την. Θεία! Τα μεγάλα πνεύματα μωρή.
Τα χουμε ξαναπεί αυτά για τη μαγεία και τα τριπάκια. Ένα βράδυ στην Αίγινα αν θυμάμαι καλά. (Με πολλά ούζα)
Eγω, απο την αλλη, εχω στο αιμα μου το πλεξιμο: πλεκω συνεχεια ιστοριουλες, αστειακια, μικρα παραμυθακια, καταστασεις και ο,τι αλλο θες.
Για της χαραδρας το αληθες [αυτο θελει πραγματι εξηγηση για να το καταλαβατε στην ολοτητα του: η εκφραση ειναι “του λογου το αληθες”. Βαζοντας ενα κ στο λογου μετα το γ -μην το βαλει πχ πριν το γ και βγει λοκγου που θα’ταν μαλακεια-, εχουμε “του λογκου το αληθες”. Ε, απο τον λογκο στην χαραδρα η αποσταση ειναι μικρη].
Το ξαναπαιρνω: για της χαραδρας το αληθες, θα υφανω παραχρημα μια τετοια ιστοριουλα.
Η Σοφια ηταν να παντρευτει. Τον Χ. Ολα ηταν ετοιμα, ισως και τα προσκλητηρια. Ομως, η Σοφια γνωριζει τον Ψ. Ειναι ερωτας στο πρωτο μερος (love at first site)- στο δευτερο εχουμε ταχεια επισκεψη σε σπιτι του/της, ακατανομαστες πραξεις στην κουζινα, στο μπανιο, στην κρεβατοκαμαρα. Τελειωνοντας, ο Ψ φευγει. Δεν της αφηνει τηλεφωνο και της παιρνει και το τηλεκοντρολ.
Η Σοφια τωρα εχει προβλημα. Εχει τυψεις. Τον αγαπαγε -και αγαπα- τον Χ. Nα του το πει? Πως θα το παρει? Προσοχη ομως: εχει τυψεις μονο ως προς αυτον – τον Χ- οχι ως προς αυτην: θα το ξανακανε ανετα.
Εγω
Ο ιδιος ανωνυμος:
Μολις θυμηθηκα οτι ο λογγος δεν γραφεται με κω -μπερδευτηκα με τα λαγκαδια-, οποτε εχουμε την εξης τροποιποιηση
[αυτο θελει πραγματι εξηγηση για να το καταλαβατε στην ολοτητα του: η εκφραση ειναι “του λογου το αληθες”. Βαζοντας ενα γ στο λογου μετα το γ -μην το βαλει πχ πριν το λ και βγει λοκγου που θα’ταν μαλακεια-, εχουμε “του γλογου το αληθες”. Ε, απο τον λογγο στην χαραδρα η αποσταση ειναι μικρη].
Ευχαριστω
Δε θα καταλάβεις τί λέω – εκτός πια κι αν είσαι ΕΣΥ
ego eimai..
και αυτό το τελευταίο διάβασε το γρήγορα, σε μια ανάσα, χωρίς κόμμα)
den ginete, giati apo ton prologo me erixes se koma (nd pasok, den ehi simasia)
Αλλά εμένα γράφτηκε, στη γραμμή της παλάμης μου, πώς και τί δε γνωρίζω.
ahhh ayti i palami… emena pali i moira mu graftike pano se salami..
τα ποδοπατάω (σου λέω).
ti me les?!?
στο ποτάμι στο χωριό μου στα σημεία που έχει βδέλλες
sto diko mu horio sto potami, o papus mu eihe pnixi kati dexius. gia vdeles de xero
Στο τατού στη μέση μου. Στα βαμμένα κόκκινα μαλλιά.
sofia…esy?!?
Στα ποιήματα που έγραψα στο δώμα.
perimenis na ekdothun akoma?
Όπως έλεγε και ο Τένεσι Γουίλιαμς “Δε θέλω ρεαλισμό. Θέλω μαγεία”.
episis sto ‘a streetcar nemed desire’ elege
its only a paper moon
its only a paper sky
but it wont be make-believe
if you believe in me
alla sto telos i kakomoira i blanche apomurlathike. gia ayto sofia pu de se xero kai de me xeris, kali i poiisi kai i tehni, se voithai na grow san anthropos if you know what i mean, alla na mi zis mesa tis giati-apo tin prosopiki mu kalitehniki ebiria pantote, ma pios eimai telika?!-tha agese kai tha ferese apo ta aerika.
vre de gamieme leo ego…
anarhi…
Δεν πειράζει. Καλά είναι και τα αερικά.