Sax Originally uploaded by randyg.
Χτες κατά τις 8 το βράδυ βγαίνω από το σπίτι, τα μαλλιά μου ακόμα βρεγμένα, παντελόνι και μπλουζάκι και πολλές χάντρες στο λαιμό μου. Περπατάω το δρόμο μας βιαστικά.
|
Από απουσίες μου έχουν σημειώσει πολλές. Είναι η εκδίκηση της μοίρας φαίνεται επειδή ήμουν απουσιολόγος στο σχολείο. Κι αν έκρυβα μερικές για τους συμμαθητές μου πού και πού γλιτώνω μερικές τωρινές έτσι για να έρχονται τα πράγματα σε μια ισορροπία. * Σε ρωτάω πότε έρχεσαι και πότε φεύγεις. Μονίμως, τί ερώτηση είναι αυτή! * Είμαι σίγουρη ότι οι φίλοι που σε έφτυσαν κάποτε θα σου σταθούν πάλι. Είμαι σίγουρη ότι θα βρεις κάπου αλλού να τα πεις. Είμαι σίγουρη για το τί παράπονα θα ακούσω μετά. Είμαι επίσης σίγουρη ότι αυτό το παιχνιδάκι – που επιμένεις να μου δίνεις μικρές ανούσιες πληροφορίες για τη ζωή σου, μικρά clues που . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Το πρώτο μου σπίτι στα Εξάρχεια ήταν στην Καλλιδρομίου… Το διαμέρισμα ήταν κλειστό χρόνια, μου το νοικιάσανε σαν χάρη. Είχε έπιπλα μέσα, μια ντουλάπα του παππού, ψυγείο, κουζίνα. ΄Ηταν φτηνό. Το πήρα. Από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας έβλεπα την Χαριλάου Τρικούπη και από το μπαλκόνι την Καλλιδρομίου. Και τον παππού που έπινε καφέ με το . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… >> Θα το βρεις και στο δωρεάν e-book “Τα Μεταμεσονύχτια“. Κλικ για να το κατεβάσεις. Burnout μετά από 6 μέρες… Αργά τη νύχτα στα Εξάρχεια, χαζεύω στον υπολογιστή… Είναι καλοκαίρι, το παράθυρο είναι ανοιχτό και ακούω τη βουή της Καλλιδρομίου. Είναι από αυτές τις νύχτες που κολλάει ο αέρας πάνω σου, που ιδρώνεις όχι . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Κάποιος μου θύμισε την Άνω Πόλη… Λες; Λες να ξέχασα; Λες να θυμήθηκα; … δεν πάνε στον Παράδεισο. Τί τα θες – όσο τα σκαλίζεις τόσο βρωμάνε. Όπως μερικά site που αγαπήσαμε δηλαδή. Κακά τα ψέματα. Το μέσον (κατα το medium) είναι εφήμερο και ως τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίζουμε. Όλα έχουν τις καλές τους εποχές και τις κακές τους εποχές. Στις κακές πρέπει να βάζουν λουκέτο. Για . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Ποια είναι αυτή η κατάρα που κάνει τα πρόσωπα του παρελθόντος τόσο προσφιλή; Είναι που κάτι ειπώθηκε, έγινε, ή δεν έγινε και το άφησες να περάσει, να πέσει το πάτωμα και να γίνει χίλια κομμάτια. Την έχασες την ευκαιρία τότε και τώρα το μυαλό σου παίζει παιχνίδια στα σκοτάδια και σε ξεγελάει ότι το ίδιο . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… |
||
 digital-era.org by Sofia Gkiousou is licensed under a Creative Commons Attribution-Non-Commercial-No Derivative Works 3.0 Greece License. SoMaFusion has been here Powered by WordPress & Atahualpa |
||
