Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Πουτάνα μνήμη…

Ξέρω θα’ρθει η στιγμή και για σένα
που όλοι οι δρόμοι θα βγάζουν σε μένα
μα εγώ θα σου κρυφτώ
Όσα τώρα κρατάς κλειδωμένα
θα’ναι μάταια και άδεια και ξένα
εγώ θα σου κρυφτώ

* Λες καμιά φορά να μεγαλώσεις. Αλλά είναι κάτι μουσικές παλιές που σε σέρνουν πίσω στα 17 σου από τα μαλλιά. Τότε που στα πόδια σου διαλύονταν μπλε σκούρα old star και στα χέρια σου βάραιναν τα ασημένια δαχτυλίδια.*


Και ‘γω που ζω για πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
Κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά
σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
Στον ρυθμό σου που καίει ακόμα
Αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά

* Τί τραγουδάκια να πεις που δεν τα είπανε άλλοι; Νοσταλγείς – λες και γέρασες, και μάζεψες και θα πεθάνεις – νύχτες αυγουστιάτικες στην ταράτσα, με την Ακρόπολη να φαίνεται “να, αν σταθείς εδώ θα τη δεις”. Ο γραφιάς τελικά είναι νεκρός. Μόνο ο νεκρός λαχταράει τόσο – ακόμα και τα φαντάσματα.*

Να ‘ταν τα φώτα τα θαμπά, τα θαμπά
Να ‘ταν αστέρια φωτεινά, φωτεινά στα χέρια να στ’ αφήσω
Μάτια μου ψάξε να με βρεις, να με βρεις
Ψάξε στους δρόμους της σιωπής μοναχός θα σβήσω τη μορφή μου

*Αν καμιά φορά θα γράψω για τον Πειραιά – για το Νέο Φάληρο και το Μοσχάτο, για την Καλλιθέα και το κέντρο, για τα Μανιάτικα και την Καστέλλα – θα γράψω από νοσταλγία, κι όχι επειδή έχω πραγματικά να πω κάτι. Και θα κάνω τους πραγματικούς ανθρώπους, ήρωες. Ξεφτίλα. Θα τους βουτήξω καλά καλά στη νοσταλγία και θα τους πασαλείψω πάνω σε λευκό χαρτί ν’αφήσουν θολό αποτύπωμα*

Αφού σου το’ πα πως της αγάπης η ντόπα
είναι η πρώτη
φωτοβολίδες και κρότοι
το αίμα βράζει, φιλιά που πέφτουν χαλάζι
δεν είναι η φρίκη. Είναι η Ζωή που σου ανήκει
Κοντεύουν ξημερώματα και παίρνεις εμένα
για να σου πω τι; πως είναι όλα χαμένα;
χίλιες φορές παραμύθια, αφού την αλήθεια
την ξέρει και ένα παιδί

* Πόσο κλέφτης είναι ο χρόνος. Μου πήρε όλες μου τις απογοητεύσεις και τις έκανε κουκκίδες. Μου πήρε όλες μου τις χαρές και τις έκανε ηπείρους. Ξέχασα τα κλάμματα. Τις φωνές. Τις σφαλιάρες. Τις φασαρίες. Τις ντόπες. Τα μάτια τα κόκκινα από το χασίσι. Τα κολλύρια. Τις κατάντιες. Την ασχήμια. Την πεταλούδα στην τσέπη.*

Οι συμμορίες της ασφάλτου
Ακολουθούν τα βήματά της
Εκεί στον ουρανό του σμάλτου
Στην εκκλησία της Αστάρτης
Μπήκα κρυφά μες στ’ όνειρό της
μες στο παλάτι του Ασίνη
ακούω πάλι το σφυγμό της
αναβοσβήνει


*Δώσε μια σπρωξιά στα παραμυθάκια. Όλο και κάποιο θα κατρακυλήσει από την ποδιά μου*

Υστερόγραφο μετά φόβου και πάθους
Δεν έχεις αποκλειστική χρήση. Ούτε καν της νοσταλγίας. Ούτε καν της πουτάνας της μνήμης σου. Την εκπόρνευσες στα γραφτά σου ακόμα κι αυτή.
Χιλιάδες άλλοι άκουσαν τις μουσικές σου.
Χιλιάδες άλλοι έζησαν χειρότερα.
Χιλιάδες άλλοι έζησαν καλύτερα.
Τίποτα δε σε κάνει ξεχωριστό. Τίποτα δε σε κάνει φωτεινό. Τίποτα δε σε κάνει καλύτερο.
Σίγουρα κάτι σε κάνει πιο ανθρώπινο. Ένα χάδι ίσως;

————————————-
Μουσική υπόκρουση

Κρυφτό
Πορτοκάλογλου Νίκος

Πριν το τέλος
Παπακωνσταντίνου Βασίλης
Μουσική/Στίχοι: Battisti Lucio/Νικολακοπούλου Λίνα

Μ’ αρέσει να μην λέω πολλά
Υπόγεια Ρεύματα
Μουσική/Στίχοι: Υπόγεια Ρεύματα/Υπόγεια Ρεύματα

Αφού σου το ‘πα
Ξύλινα Σπαθιά
Μουσική/Στίχοι: Τσαπράζης Χρήστος & Παυλίδης Παύλος/Παυλίδης Παύλος

Οι συμμορίες της ασφάλτου
Ξύλινα Σπαθιά
Μουσική/Στίχοι: Παυλίδης Παύλος

11 comments to Πουτάνα μνήμη…

  • Δεν διαβάζω συχνά αυτό το blog. Γενικότερα τελευταία, που χρόνος για blogs.. αλλά αυτό το post είναι καταπληκτικό :-)

  • ναι! είναι πουτάνα η μνήμη. Της δίνεις κάτι παραπάνω και σου κάνει τα χατήρια για λίγο.
    Μετά πρέπει να ξαναδώσεις. Και πάλι και πάλι και πάλι.
    Είναι φτιασιδωμένη με βαρυ make up. Για να μην μπορείς να δεις στα αλήθεια τι νοιώθει.
    Εχει μάτια η μνήμη. Και αυτά, όσο και να τα βάψεις, δείχνουν όλα όσα πρέπει να δειχθούν.

    Τα σέβη μου.
    Υπέροχο post πράγματι.

  • ki egw 8umamai ki otan 8elw opws 8elw kai alles fores voutia prin prolavw na parw anasa na ta zhsw jana ola, ton idio pono thn idia xara sa na nai twra

  • Πολύ δυνατό.
    Ειδικά το υστερόγραφο.
    Σε τι ψυχολογική κατάσταση πρέπει να βρίκεται κάποιος για να γράφει τέτοια πράγματα; Και πόσο συχνά αντέχει να αισθάνεται και να σκέφτεται έτσι;..

  • atma … κοπλιμέντα. ευχαριστώ.

    χνούδι … τιμή μου

    amalia … αυτο το ότι θυμάσαι… μου φαίνεται αυτό είναι το πρόβλημα μας

    παράξενος … όταν με κλείσουν θα σου πω.

  • Εσύ που είπες ότι “… θα διαβάσω. Δε θα γράψω. Θα θυμηθώ. Δε θα γράψω. Δε θα γράψω.
    Θα έχω επιλέξει το χειροπιαστό – από το νεραϊδοφτιαγμένο…” έγραψες το σημερινό blog;
    Tι να πούμε κι εμείς οι απλοί θνητοί;

    Η μνήμη μας στοιχειώνει.
    Μας παρηγορεί και μας πληγώνει.
    Μας κυνηγάει όταν είμαστε μόνοι και μας σημαδεύει όταν της γυρίζουμε την πλάτη.
    Ξυπνάει τα φαντάσματα και αφήνει βαθιά το αποτύπωμά της πάνω μας.
    Η μνήμη μας είναι εμείς.

  • Anonymous

    ΠΑΛΙ ΜΕΓΑΛΩΣΕΣ ΑΠΟΤΟΜΑ ΚΑΙ ΞΕΧΝΑΣ

  • Sofia

    Μα πότε ήμουν μικρή;

  • pmitsiou

    τα σέβη μου. καθυστερημένα μπορεί, αλλά τώρα τα διαβάζω.

  • Δεν πειράζει – ανακαλύπτεις και κάνεις σχόλια σε μερικά από τα αγαπημένα μου κομμάτια. Καλώς μας βρήκες

  • […] Σε τοιαύτες ερωτήσεις δεν απαντώ ποτέ ξεκάθαρα. Ο ερωτοθέτης (καλό;) διαβάζει μερικά κείμενα από το digital era blog (όπως αναίσχυντο χιούμορ, λογοτεχνίζουσες και τρυφερές διαθέσεις, ποιηματάκια, αληθινές ιστορίες κλπ κλπ κλπ) και μπουρδουκλώνεται (ο καημέεεεενος). […]

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

Additional comments powered byBackType