Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Πειραιάς: Πλατεία Δημαρχείου

Ξέχνα το Δημοτικό Θέατρο. Το Δημοτικό Θέατρο το ξέρουν μόνο όσοι δεν έχουν ζήσει στον Πειραιά. Αυτό και το λιμάνι – μόνο όταν παίρνουν πλοίο για κάποιο νησί.

Οι παλιοί, όσοι κάναν σχολείο στον Πειραιά, όσοι πήραν 218 και 40 (το πράσινο), όσοι φάγανε κουλούρι έξω από τον Ηλεκτρικό, πάντα έδιναν και θα δίνουν ραντεβού στο σκάκι.

Ας υποθέσουμε πως κοιτάμε την Πλατεία Δημαρχείου έτσι: Το Δημαρχείο μπροστά μας, η ΚΝΕ αριστερά, το σκάκι δεξιά.

Όταν λέμε σκάκι εννοούμε μια σκακιέρα, άσπρες και μαύρες μαρμάρινες πλάκες. Καμιά φορά, όταν πιάνει δροσιά, βγάζουν τα μεγάλα ξύλινα πιόνια – σου φτάνουν μέχρι το στήθος – και οι συνταξιούχοι παίζουν σκάκι. Που και που παίζουν και τους πιτσιρικάδες. Γύρω γύρω από το σκάκι, σε σχήμα Π έχει κάτι σαν κερκίδα διπλή. Κάτσε μια μέρα σε ένα από τα καφέ της πλατείας και παρατήρησε τί γίνεται στο σκάκι. Από τις έξι και μετά κλείνονται άπειρα ραντεβού στο σκάκι. Πρώτες είναι πάντα οι κοπέλες. Κάθονται και περιμένουν, τα αγόρια που κατεβαίνουν από τα λεωφορεία, ντυμένες και βαμμένες, από τα σχολεία του Πειραιά, στα πρώτα βήματα μιας αγάπης παιδικής. Στο σκάκι έχω κάτσει χειμώνες και καλοκαίρια, το χειμώνα με βαρύ παλτό, τα καλοκαίρια με γυαλί ηλίου, μυρίζω το άρωμα μου και κοιτάζω προς τη γωνία που ξέρω ότι θα έρθει… ο Τάσος από το Μοσχάτο, ο Αντώνης από τη Ζέα, ο Αντρέας από τα Μανιάτικα. Μια εμμονή με το γράμμα άλφα διακρίνω – αφού και το Τάσος από το Αναστάσιος έβγαινε.

Απέναντι, στην άλλη άκρη της πλατείας είναι η ΚΝΕ – έχω μπει στα γραφεία τους για να πιω καφέ, μ’έναν συμμαθητή μου με μακριά κατσαρά καστανόξανθα μαλλιά. Δυο μέρες αφού διαδηλώναμε στην Αθήνα και περιμέναμε δυο άλλους να βγουν από το γραφείο του Υπουργού Παιδείας. Εκεί μπαινοβγαίναν κορίτσια με μακριά μαλλιά και μακριές φούστες, η ΚΝΕ μάζευε πάντα τις πιο ωραίες κοπέλες. Το θυμάμαι και γελάω, προσπαθούσε ο συμμαθητής μου να με πείσει να μπω στην ΚΝΕ. Εγώ! Το καταστατικό για να το κοιτάξω ακόμα μου το χρωστάει. Πάντως διάβασα το Κεφάλαιο. Μου χρειάστηκε στο πρώτο έτος του Πανεπιστημίου.

Στο κέντρο είναι το Δημαρχείο και δίπλα ακριβώς είναι η είσοδος της Βιβλιοθήκης. Και η Βιβλιοθήκη είναι μεγάλο θέμα. Δυο χρόνια στη Βιβλιοθήκη – ένα χρόνο κάθε απόγευμα γιατί είχα εργασίες για την Τεχνολογία. Βιομηχανική επανάσταση το πρώτο τρίμηνο, Μηχανές Εσωτερικής Καύσης το δεύτερο και launch pads στο τρίτο. Προχωρημένα πράγματα στο Πολυκλαδικό του Πειραιά. Βιβλία και εγκυκλοπαίδειες. Για τη Βιομηχανική Επανάσταση και τις ΜΕΚ με βοήθησε ο Αντώνης – μου έφερε διαφάνειες και μαρκαδόρους – τραβήξαμε γραμμές, μου εξήγησε τη διαφορά μεταξύ ΜΕΚ και Ντίζελ πολλές φορές. Και πώς πρέπει να παρουσιάσω την εργασία. Και πώς θα πάρω βαθμό. Δεν υπήρχε άλλος με 19 στην Τεχνολογία. Στη Βιβλιοθήκη μοιραζόμασταν τετράδια και σημειωματάρια για να μιλάμε μεταξύ μας – αλλιώς ακούγαμε το χτύπημα του bic στο γραφείο μας, ή αυστηρή παρατήρηση. Στα σκαλιά κάθονταν τα ζευγάρια στα διαλλείματα από το διάβασμα. Πέρναμε καφέ από τη Στάνη και κουτσομπολεύαμε καπνίζοντας κάτω. Ο Γιώργος μου έλεγε τα κουτσομπολιά του Ζανείου εγώ του έλεγα τα κουτσομπολιά του Πολυκλαδικού. Αποστήθισα το Kuro Siwo για μια αταξία μου. Είπα την ατάκα του αιώνα στο ασανσέρ – και το πληρώνω (ευχάριστα) χρόνια. Μου γράψανε ένα στίχο από τα Υπόγεια Ρεύματα που ακόμα ακούω και θέλω να περπατήσω στον Πειραιά, να πιω καφέ στη Ζέα και μπύρες στο La Rocka. Με πήρε ο πατέρας μου από το αυτί. Ιστορίες στη βιβλιοθήκη.

Στο κέντρο είναι το κιόσκι. Πολύ πιο σπάνια δίναμε ραντεβού στο κιόσκι. Συνήθως όταν συναντιόμασταν οι κοπέλες για καφέ. Σπάνια όμως. Τα απογεύματα του καλοκαιριού παίζουν τα πιτσιρίκια κρυφτό. Τα ‘φυλάνε’ πάντα στο κιόσκι.

Μετά την ΚΝΕ, στο δεξί σου χέρι είναι ο Πειραϊκός. Και λίγο παρακάτω, αριστερά αρχίζει ο πεζόδρομος που καταλήγει στο Πασαλιμάνι – εκεί που πίναμε καφέ στις κοπάνες μας.

Και μπροστά είναι οι στάσεις των λεωφορείων. ΟΛΩΝ των λεωφορείων. Γιαγιάδες με φακιόλι, μαθητές με τσάντα στον ώμο, παππούδες, γυναίκες με καρότσια. Αλλά ένα λεωφορείο ήταν το πιο σημαντικό. Το 218 (άντε και το 232)… ένα απόγευμα έχασα πέντε 218 γιατί δεν με άφηναν να φύγω. Αυτά τα χέρια στη μέση μου…

Μου φαίνεται πως μεγαλώνω… γαμώτο!

31 comments to Πειραιάς: Πλατεία Δημαρχείου

  • Εξήγησέ μου γιατί κι εγώ συγκινήθηκα με αυτό το post αν και νεοσμυρνιωτάκι…
    Βασικά, για έναν περίεργο λόγο, ο Πειραιάς έχει κάτι παράξενα οικείο για μένα, πέρασα εκεί πολλές ώρες της εφηβικής μου ζωής, Καστέλλα, Προφήτη Ηλία,Πασαρέλα, Μικρολίμανο, ότι θες…

    Στο καλό σου μεσημεριάτικα… :D

  • Σοφία είσαι κορίτσι Άλφα-Άλφα. Βάλτο στα καλύτερά σου το κείμενο. Να σε χαίρεται ο καλός σου.

  • Ειλικρινά με συγκίνησε αυτό το ποστ ιδιαίτερα η πλατεία Αλεξάνδρας (όπου μπροστά της προθαλασσώνοντο τα κίτρινα χοβερ κραφτς)
    ο Προφήτης Ηλίας (μποουλινγκ και ανεμπόδιστη θεά στο Φάληρο)
    η Μαρίνα Ζέας (πίτσα και παγωτό μπροστά στα πολυτελή γιοτ)
    η Πειραϊκή (ουζάκι πάνω από τους βράχους)
    Συχνές επισκέψεις σε παιδικό φίλο, ατέλειωτα περπατήματα στο πασαλιμάνι,περιμενοντας πολλες φορές αρκετή ώρα στο ρολόι.
    Βιβλιοθήκη χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον
    Παρέες από την Αγία Παρασκευή Κιλκίς.
    Συγκινητική ανάμνηση από το Δημοτικό Θέατρο η «Μαντάμ Ορτάνς».
    Χρόνια δύσκολα, ανέμελα και με λίγα χρήματα.
    Με απασχολεί πόση ώρα θα κρατήσουν οι εικόνες από τον Πειραιά και την εποχή εκείνη.
    Σοφία ας είσαι καλά και ας μην απαντάς στα e-mails που λαμβάνεις η τουλάχιστον δεν γράφεις γιατί δεν απαντάς

  • Οι παλιοί δεν έδιναν ραντεβού στο σκάκι αλλά στο Ρολόι που γκρέμισε επί Χούντας ο Σκυλίτσης. Οι νεότεροι όντως προτιμούμε περισσότερο το σκάκι από το Δημοτικό Θέατρο αλλά πρέπει να προσθέσω ότι προτιμούμε και τη γωνία όπου είναι ο Ανδριανόπουλος.
    Τα πιόνια στο σκάκι είναι παμπάλαιη ιστορία – έχω παίξει με αυτά αλλά μέχρι το 1993, μετά δεν ξαναβγήκαν πιόνια στην πλατεία (ή δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο) κι έτσι έχουμε ξεμείνει με τις σκακιέρες, στην πλατεία Κοραή και στην Πηγάδα.
    Η Βιβλιοθήκη δεν είναι πια εκεί. Έχει μετακομίσει σε δικό της κτίριο στην Βενιζέλου και όλες οι παρέες από μαθητές και φοιτητές -συνήθως αιώνιους- που ερωτεύονταν και κάνανε παρέες εκεί διαλυθήκανε ή μετακομίσανε προς άλλες βιβλιοθήκες. Το νέο κτήριο δεν βοηθάει τη δημιουργία του ίδιου παρεΐστικου κλίματος, δεν έχει καν τα γκράφιτι με τα οποία λερώναμε την παλιά βιβλιοθήκη. Η κυρία Στέλλα που ερχόταν και σας έκανε παρατήρηση όταν μιλάγατε στο αναγνωστήριο πήρε σύνταξη, όπως πήρε σύνταξη και η κυρία Αθηνά, για να αναφέρω τις πιο αυστηρές υπαλλήλους. Τώρα υπάρχουν νέες γενιές βιβλιοθηκάριων που δεν σας γνωρίζουν.
    Έχεις πάνω από 4 χρόνια να πατήσεις στη βιβλιοθήκη – η τελευταία φορά που λειτούργησε στο παλιό κτίριο ήταν το 2001.
    (Αυτά δεν τα λέω για να σε κάνω να νιώσεις πολύ μεγάλη, απλώς συμπληρώνω τη δική μου γνώση των πραγμάτων, ως μόνιμος κάτοικος της βιβλιοθήκης -από το 1994- και του Πειραιά -από πολύ παλιότερα.) :-)

  • νικολας (von dutch)

    Θελω να γυρισω στα παλιααααα,
    θελω την παλια μου γειτονιααα,
    θελω να γυρισω να σε δωωω
    (ε , μετα δεν θυμαμαι παρακατω τι λεει)
    Μαζωνακης και goin through
    νοσταλγικο ραπ-ο-λαικο για τα μερη σου
    Καλα να σαι

  • Μετά λέει

    Ένα βράδυ είναι αρκετό

  • Ιφιμέδεια

    Γειά σου ρε Σοφία,
    με τις ωραίες πειραιώτικες αναμνήσεις σου!
    Και εσείς όλοι με τα μη αναγνώσιμα ψευδώνυμα και εσύ Δημήτρη και εσύ Προμηθέα, νά’στε καλά! Με συγκινήσατε κι ας είναι ο Πειραιάς για μένα όχι μόνο παρελθόν, αλλά και παρόν.

    Η βιβλιοθήκη τελικά ήταν για όλους μας σημαντική ε; Τι ωραίος χώρος να ερωτοτροπείς… (Άσχετο: Τη μοκέτα στο ασανσέρ τη θυμάστε;)

    Πάντως εγώ δεν έδινα ραντεβού στο σκάκι, αλλά απέναντι στο συντριβάνι δίπλα στο Δημοτικό Θέατρο. Τώρα πλέον δίνω μέσα στο Metropolis, γιατί μονίμως στήνω τον κόσμο στα ραντεβού μου.

    Κι αφού κάνουμε βόλτα στη λεωφόρο των αναμνήσεων (τη Μαντάμ Ορτάνς που τη θυμηθήκατε βρε παιδιά;) προσθέτω:
    – τις βιτρίνες του Λαμπρόπουλου τα Χριστούγεννα -νομίζω ότι έβαζε ένα μεγάλο έλκηθρο στη γωνία του καταστήματος πάνω από την είσοδο.
    – τα ΥΠΕΡΟΧΑ σινεμά του Πειραιά: Καπιτόλ, Ολύμπιον, Σπλέντιτ, το πρόσφατα γκρεμισμένο θερινό Άνεσις,
    – τις ανεκδιήγητες παρελάσεις μας στην Ηρώων Πολυτεχνείου -κανένα σχολείο δε χώνευε την Ιωνίδειο και όλοι κοροϊδεύαμε τις στολές τους.. ;)

    Ήδη νιώθω σαν το Λογοθετίδη στο Ένας Ήρωας με Παντούφλες και επειδή δε μου βρίσκεται Λυμπεριάδης ο (Α)Νάξιος να με απαθανατίσει, σας ευχαριστώ πολύ και σας εύχομαι καλή νύχτα!

  • Δημήτρης

    Πραγματικά αποτύπωσες πλήρως τα χρόνια εκείνα στον Πειραιά. Μπορεί να μην είναι πολύ μακρινά (μόλις 1 δεκαετία), ωστόσο δεν παύουν να σου προκαλούν νοσταλγία.
    Ειδικότερα, τις εργασίες της Τεχνολογίας τις θυμάμαι σαν χτες (Ατμομηχανές, Αεροναυπηγική η δικιά μου προσπάθεια που αποτυπώθηκε από ό,τι θυμάμαι σε 18), αφού έχουν συνδεθεί και με τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα.

  • Συγγνώμη αλλά το Πολυκλαδικό διατηρεί εργολαβία τον πανικό και το μίσος με την Ιωνίδειο. Καταρχήν ήταν όλοι φλώροι ανεξαιρέτως. Κατά δεύτερον θυμάσαι ρε που σκάγαν στην παρέλαση με σακάκι καρώ;

    Και φυσικά, ποιος μπορεί να ξεχάσει τα φρούτα (με ξυράφια μέσα) που πετάγονταν από μαθητές της Ιωνιδείου μέσα στις τάξεις του Πολυκλαδικού (την ώρα που κάναμε μάθημα) και τις μπάτσες που παίζανε μετά καθώς οι… αριστούχοι του Πολυκλαδικού περιμέναν τους τσαμπουκάδες της Ιωνιδείου έξω από το σχολείο τους;

  • xilaren Προφανώς ΕΠΛΠ rules. Μην ξεχνάς το Π στο ΕΠΛΠ.

    Αποφοίτησα το 1998 πάντως… από το Κολλέγιο!

    Τί θυμήθηκα: Μας ρώταγαν “Πού πας σχολείο;” Κι εμείς λέγαμε “Στο Κολλέγιο, στον Πειραιά”. Άμα μίλαγες με κανέναν των Βορείων Προαστείων μπορεί να σου έλεγε “Μπα, έχει Κολλέγιο και στον Πειραιά;”… Πού να σου εξηγώ μεγάλε.

  • xilaren

    Ha!Twra eksigeitai giati mou fainesai gnwsti… mipws imastan stin idia xronia??? EPL rules!

    anyway, se efharisto gia to taksidi sto xrono… (ta zisame pragmatika ola auta???)

    na eisai panta kala

    Y.G. 1 sygnwmi gia ta greeklish, den exw alli epilogi
    Y.G. 2 8a se stenaxwrisw alla 19 stin texnologia pire kai i afentia mou ;-)

  • Μόλις γύρισα από την πρωϊνή μου βόλτα στο κέντρο του Πειραιά. Γεννήθηκα στον Προφήτη Ηλία, έφυγα κάποια στιγμή, αλλά τελικά εδώ ξαναγύρισα.

    Στις εφηβικές αναμνήσεις ξεχωρίζει ο Όμιλος Ερετών και τα χιλιάδες χιλιόμετρα κουπιού μέσα στο Πασαλιμάνι (αλλά και μέχρι την Δοκίμων). Μετά ήρθαν οι Πανελλήνιες…

    Άσχετο: Αυτή τη στιγμή κάτω από το παράθυρό μου περνάει ένα ακορντεόν που παίζει τα “παιδιά του Πειραιά” ενώ πριν λίγο πέρασε ο τσιγγάνος με το ντάτσουν που πουλάει χώμα για τις γλάστρες.

  • Βρε βρε τον κωπηλάτη. Μη μου θυμίζεις τον Όμιλο Ερετών – αξίζει post ολόκληρο από μόνος του (συν αναφορά στον ΝΑΣ)

  • Anonymous

    A RE PAIDIA TI MOY THYMYSATE
    GEROS ANTHROPOS …
    MEGALOMENOS STO NEO FALHRO
    ME THN ORAIA EXEDRA ,TARANTELLA KAI MARIDA ,KAI TO PERIFHMO
    XENODOXEIO POY ISA ISA TO THYMAMAI.. MAZI ME TON OMILO ERETON !
    NAI RE PAIDIA PRAGMATI HTAN OREA
    TOTE …. ALLA TORA EINAI GIA NA PERNEIS TA VOYNA ! OPOTE KATEVAINO KATO (ZO EDO KAI 30 XRONIA EXO )DEN TROGETAI ME TIPOTA…SYGNOMH…

    MILOS

  • Μοσχατιώτης

    Το post μου έρχεται με χρόνο καθυστέρηση. Σας βρήκα τυχαία μετά απο ένα search που έκανα στο Google για το ρολόι του Πειραιά.
    Τι μου θυμίσατε; Ειδικά αυτό που γράφεις για το 218, το 40 και την βιβλιοθήκη με άγγιξαν. Οι καλύτερες αναμνήσεις της ζωής μου είναι από τον Πειραιά. Πείτε με τοπικιστή, φανατικό, ρομαντικό, ότι θέλετε, αλλά δεν έχω γνωρίσει ανοικτόμυαλο και καλόγουστο άνθρωπο στη ζωή μου (όπου και να ανοίκει πολιτικά, κομματικά, φιλοσοφικά κτλ) που να μην είναι γοητεμεύενος απο τον Πειραιά.

    Πήγα δημοτικό στο 35 στην Καστέλλα, Αγγλικά στου Παπαηλιού, Γαλλικά στην Γαλλική Ακαδημία στο Πασαλιμάνι. Διάβασμα για το Πολυτεχνείο στη βιβλιοθήκη (δέν ήξερα ότι έχει μετακομίσει, ζώ πια εκτός Ελλάδας). Έκαναν το λάθος οι δικοί μου και για Γυμνάσιο/Λύκειο με έστειλαν στο 2ο Μοσχάτου/Νέου Φαλήρου στην Παραλιακή και έχασα αρκετούς φίλους.

    Διασκέδαση πάντα στο Πειραιά, Ζέα, Μικρολίμανο, Πασαλιμάνι, Πειραική, Προφήτης Ηλίας (Θυμάστε κάτι θερινά σινεμά στην Καστέλλα που τώρα έχουν γκρεμιστεί;)

    Την Αθήνα ποτέ μου δεν την χώνεψα και ας πέρασα το φοιτητικά μου χρόνια στη Στουρνάρη λόγω ΕΜΠ.

    Για τον Πειραιά θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες, αλλά η συζήτηση τελικά με καταθλίβει. Κάθε πέρυσι και καλύτερα. Αυτό που μου τη βαράει περισσότερο είναι ότι ο μέσος βλάχος που ζεί στην Αθήνα και δεν ξέρει τι ζήσαμε εμείς (και ακόμα περισσότερα οι παλαιότεροι) βλέπει τον Πειραιά σαν ένα βρωμοχώρι απο το οποίο θα πάρει το καράβι για να … λερώσει κάποιο Κυκλαδονήσι σε ετήσια βάση. Ευτυχώς υπάρχει και ο Θρύλος και τους δείχνουμε και καταλαβαίνουν ;)

  • Sofia

    Άσε. Τα είπε καλύτερα από εμάς η Μελίνα. Νομίζω;

  • όντως τα ζήσαμε όλα αυτά!Αυτή η συνάντηση των παλιών συμμαθητών μπορεί να μην έγινε ποτέ ή να έγινε και να την έχασα αλλά κάποια στιγμή κάπου τους ξαναπετυχαίνεις. Έχω πάθει ένα ψιλοσόκ μπορώ να πω.
    Ο τσαμπουκάς τσαμπουκάς έτσι; δε θέλω μαλακίες.

  • GIORGOS

    Μεσήλικας πιά συγκινήθηκα με οσα διαβασα.
    Μοσχατιώτης, αλλά με όλα μου τα χρόνια στον Πειραιά, μαθητής του Ζανείου και με την γνωστή εμπάθεια στην σαφώς …υποδεέστερη Ιωνίδειο, πλατεία, ΚΝΕ, Πασαλιμάνι και πολλά.α.α.α.α.α.α.α.α χιλιόμετρα κουπιού στο Πασαλιμάνι, Φάληρο κ.λ.π. Πειραιάς ένας και μοναδικός στον κόσμο, και Ομιλος Ερετών επίσης. Μήν ακούω γιά υποκατάστατα. Τίποτα δεν συγκρίνεται και όποιος δεν τα έχει ζήσει και τα δύο δεν ξέρει τι σημαίνει ζωή.
    Θέλω να πω και πολλά άλλα, αλλά μην κουράζω. Εξ άλλου μεσήλικας είμαι, όχι γερο-ξεκούτης

  • Εντάξει τώρα έμεινα! Φοβερό κείμενο, δεν ήξερα ότι ήσουν Πειραιώτισσα. Η πλάκα είναι ότι ενώ σε διαβάζω το κείμενο το πέτυχα από άσχετη αναζήτηση στο google!

    Συγχαρητήρια!

  • litsa

    Γειά χαρά σε όλους. Και εγώ τυχαία σας ανακάλυψα. Δεν έχω λόγια για τον Πειραιά. Εκεί μεγάλωσα και εκεί ζω ακόμα . Οπως και να έχει γίνει δεν παύει να είναι ΕΝΑΣ ο Πειραιας!!!

  • ΧΑΡΗΣ ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΝΗΣ

    Ειμαι κι εγώ γέννημα θρέμα του ΠΕΙΡΑΙΑ και μεγάλωσα μες τό λιμάνι
    κατω στόν ΑΓ.ΝΙΚΟΛΑ εκει με βαφτήσανε το 1946 λερώθηκα στα βραχια του σημερινού ΤΕΛΩΝΕΙΟΥ με πίσα και βρωμιές από τις μαουνες
    καί νοσταλγώ καποιες εποχές 46-55 καί παραλληλα το ΡΟΛΟΙ το κέντρο του λιμανιού, το Πασαλιμάνι, την Φρεατυδα, το Χατζηκυριακειο
    το Μυροβόλο, την πλατεια καραισκακη με της λαμαρινες τών καραβιών
    καρφωμένες στα δένδρα απο τον βορβαδισμο του λιμανιου, Αυτά λοιπόν
    αγαπητοί φίλοι πού με ανεχτικατε εστω και με ορθογραφικα λαθη μου

  • Πειραιώτης και εγώ,απόφοιτος των πάλαι ποτέ “εκπαιδευτ.Μπαχλιτζανακι” το 1998,ενός ιδιωτικού σχολείου στον Πειραιά που έκλεισε πια…..το Δημοτικό βρισκόταν στην Καστελα πάνω στο κύμα και πάνω από τα “Βοτσαλάκια” την πλαζ που ενίοτε μας πήγαιναν για πρόβες στις παρελάσεις στην Ηρώων Πολυτεχνείου.Το Γυμνάσιο Λύκειο των εκπαιδευτηρίων βρισκόταν πίσω από τον Οίκο Ναύτου στον πεζόδρομο,στην Καραίσκου….

    πήγαινα στην Καστέλα Δημοτικό,Γυμνάσιο και Λύκειο εκεί στην Καραίσκου.Τι χρόνια…..

    3 χρόνια γνώρισα την Καστέλα και άλλα 3 τον Πειραιά και το Πασαλιμάνι και διαβάζοντας το post σου θυμήθηκα όλες εκείνες τις εικόνες που γέμισαν τα σχολικά μου όνειρα….

    καπνίζαμε κρυφά στις τουαλέτες (απαγορευόταν το κάπνισμα τότε),φύλαγαν τσίλιες οι καθηγητές (μην περάσει ο Λυκειάρχης),αποφεύγαμε την προσευχή (έμπαινε ο ένας πίσω από τον άλλον) το πρωί,ανέβαινα με τον πατέρα μου στον Προφήτη Ηλία και παίζαμε bowling & ουφάδικα παρόλο που απαγορεύονταν η είσοδος στους κάτω των 18.Για λεωφορεία έπαιρνα το 049 απέναντι από το Δημοτικό θέατρο,στην στάση (που πλέον δεν υπάρχει).

    στέκι για μένα η……Στάνη,ξέρουν οι Πειραιώτες

  • ΧΑΡΗΣ ΚΟΜΠΟΓΙΑΝΝΗΣ

    Ενα μεγαλο μπραβο στήν ΣΟΦΙΑ για την ωραία παρουσιαση και για το γενικό πλανο του ΠΕΙΡΑΙΑ

  • kapoios agnwstos

    ola auta einai pou diabazoume kai bourkonoume gelontas gia ayta pou zisame kai mas ekanan na nostalgoume kai na blepoume to paron san oneiro tou parelthontos na eiste oloi kala kai makari na zisoun kai alloi ayta pou zhsame tote emeis kai auta pou noiosame twra otan diabasame ayto to keimeno – i opws aliws thelete na to pite . . .

  • Αυτά τα χέρια στη μέση μου…

    Μου φαίνεται πως μεγαλώνω… γαμώτο!

  • Μαιρη

    τι μου θυμισατε? και εγω ειμαι πειραιωτισα. Και μαλιστα πολυ πειραιωτισα αφου τοσο εγω οσο και οι γονεις μου γεννηθηκαν στον Πειραια. Με λενε Μαιρη και εχω γεννηθει τον Σεπτ. του 1961. Σχολειο πηγαινα Μπαχλιτζανακι η Bach college, οπως το λεγαμε, γαλλικα στο γαλλικο ιστιντουτο στην Β Μεραρχιας και αγγλικα στο φροντιστηριο της Δελαβινιας. Πιανο στο Εθνικο Ωδειο. Και τι δεν θα εδινα για να ξαναπερνουσα ενα 24ωρο απο τα χρονια εκεινα. Υπαρχει κανεις συμμαθητης-τρια που να αναγνωριζει τα στοιχεια μου?

  • Ν+Ε....

    Τι είπες τωρα????Το σκάκι….!!!Η τελευταία μου ανάμνηση απ΄τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου!Δεκέβρης…19 χρονών…τζην μπουφάν,χιονόνερο,βρεμένο τσιγάρο και σκέψη απέναντι απ΄την αγάπη της ζωής μου…ώρα του καλή όπου κι αν είναι…Κι ύστερα σηκωνόμασταν…και το τσιγάρο στα χείλη σφιχτά για να σηκώνουμε τα πιονια…
    Θεέ μου…τι μέρες…Τι καθαρός που ήταν τότε ο κόσμος κι οι καρδιές….
    Σ΄ευχαριστώ…

    • Μιχαλης

      Εχει περασει αρκετος καιρος απο το τελευταιο post ομως θα ηθελα αυτο το θεμα(ΠΕΙΡΑΙΑΣ)να συνεχισει να μας αφηνει μια γλυκεια αναμνηση απο τα ομορφα χρονια που ζησαμε εκει ετσι εγραψα απλα να πω μια καλησπερα γιατι αν αρχισω με τις αναμνησεις με βλεπω να ξημερωνομαι

  • Are you looking to hesitate get the appearance to become hysterical?

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

Additional comments powered byBackType