|
Άγιο κρύο επισκέφτηκε και τον τόπο μας μετά από έναν χειμώνα που θύμιζε ως επί το πλείστον Ελληνικό Πάσχα. Την εποχή όχι τη γιορτή. Δεν σουβλίζανε στους δρόμους. Το χοντρό χοντρό πουλόβερ βγήκε από την ντουλάπα μου και ψάχνω τρόπους να προστατεύσω τα δάχτυλα μου αφού και με τα γάντια επί του φράνκι γίνονται . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Πού είναι ένας Γιάννης να του πω Χρόνια Πολλά; Τώρα που το συζητάμε, ποιός ξέρει Γιάννηδες; Στο σπίτι μας, τέσσερα άτομα, ξέρουμε μόνο έναν. Πού είναι τα υπόλοιπα εκατομμύρια; Κάτι είχε πάθει πάλι ο κωλοσέρβερας. Τώρα το πώς έφτιαξε… τί να πω. Από μόνος του. Μαμά Δέσποινα: Σοφία δεν μπορώ να μπω στο σάιτ σου. Με έχεις αποκλείσει; Μα δεν μπορώ. Μα δεν… Επί του μηχανακίου για μισή ώρα σήμερα το πρωί κατέβηκα μονοκόμματη. Παγοκολώνα. Τέσσερις βαθμούς σήμερα και κατεβαίνει. Ο αδύναμος ήλιος του Δεκεβρίου κάτι προσπαθεί να κάνει αλλά εις μάτην. Είναι κοντά Χριστούγεννα και στα Λονδίνα δεν έχουμε δει πολλές βροχές, καθόλου χιόνι και μόνο σήμερα άρχισε να κάνει σοβαρό κρύο. Φαινόμενο του Θερμοκηπίου. Το λατρεύουμε. Η δουλειά. Που δεν έχω δουλέψει τόσο πολύ ποτέ μέχρι σήμερα. Με κουστούμι. Και γόβα. Το πανεπιστήμιο. Αλλά εντάξει αυτό είναι από τα ευχάριστα. Κάτι άλλες δουλειές που πρέπει να τελειώσω τώρα κοντά. Χτες κατάφερα να πάω σπίτι στι πέντε. Κοιμήθηκα μέχρι τις οχτώ, ξανακοιμήθηκα το βράδυ και πάλι είμαι κομμάτια. Αν δεν έχεις τρέξει μανιωδώς – ανεμίζοντας το πάσο – ανάμεσα από αστυνομικούς που κρατάνε μεγάλα όπλα δεν ξέρεις τί σημαίνει τρέξιμο. Έστω ότι κάνεις μια παρουσίαση στην τάξη για το Μάστερ. Παίρνει ώρα και έχεις διαβάσει τα άπειρα. Αλλά πάει – κατά γενική ομολογία – καλά. Τί εθνικότητας πιστεύετε ότι είναι οι συμφοιτητές που ξινίζουν τη μούρη τους; Τί εθνικότητας πιστεύετε ότι είναι οι συμφοιτητές με το ύφος ‘δε το πιστεύω ότι έκανες τόση δουλειά;’ . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Γύρισα στο γραφείο μετά από 3 εβδομάδες διακοπές και ήδη 4 συνάδελφοι με έχουν ρωτήσει το εξής: “Α! Εδώ είσαι; Μου είπαν ότι ξεκίνησες career break!” Στους δύο πρώτους υπέθεσα ότι έκαναν λάθος. Στον τρίτο άρχισαν να μου μπαίνουν ψύλοι στα αυτιά. Στον τέταρτο τα πήρα, σήκωσα τη φρυδούμπα και ρώτησα “Μα ποιός τα λέει . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω… Δεν υπάρχει καλύτερο ξύπνημα το πρωί από αυτό: Ακούς το ξυπνητήρι, το πατάς να ξαναχτυπήσει σε δέκα λεπτά και αλλάζεις πλευρό. Για μισό δευτερόλεπτο ανοίγεις το μάτι σου και παρατηρείς το σκοτάδι έξω (δεν είναι και νύχτα αλλά είναι μουντά τα πράγματα). Σαν κουνούπι στο αυτί σου την ώρα που πάει να σε πάρει ο ύπνος. Το να σε ξέρει κάποιος. Πίσω ακόμα και από τα ψέμματα που λες στον ίδιο σου τον εαυτό. Ενοχλητικό… Ευεργετικό… Μεγάλο Σάββατο η θεία Σοφία έχει τελειώσει εν ριπή οφθαλμού βιβλιογραφίες, εξώφυλλα και υποσημειώσεις για δύο εργασίες που παραδίδει τη Δευτέρα (πέραν της πτυχιακής). Έχει επίσης κάνει μαγειρίτσα. Πλην δεν την έχει αυγοκόψει. Στο αυγολέμονο ειδικός στο σπίτι μας είναι το μαϊμούδι. Εμένα μου κόβει. Πάντα. Τί να πεις, μηδέν υπομονή. Λάθος, λάθος. Δε θα γίνουν όλα αύριο. Σήμερα γίνονται όλα. Το διάβασμα. Η πτυχιακή. Τα τραπέζια με τους ανθρώπους που αγαπάμε. Οι αγκαλιές το βράδυ. Χαμογελάω ρε. Δεν είναι το αύριο που μετράει. Το σήμερα είναι καλύτερο. |
||
 digital-era.org by Sofia Gkiousou is licensed under a Creative Commons Attribution-Non-Commercial-No Derivative Works 3.0 Greece License. SoMaFusion has been here Powered by WordPress & Atahualpa |
||
