ΜΜΕ: Φτιάξε το κουτάκι σου

Προσοχή: Ακολουθεί post με βρισιές, κλωτσιές και άλλες βιαιότητες. Και ομφαλοσκόπηση. Κριτικοί, αναλυτές και άλλοι παρατηρητές της blogόσφαιρας μπορούν να χρησιμοποιήσουν το παρακάτω ως παράδειγμα της κατάντιας της.

Πού και πού μου γίνεται η ερώτηση ‘γιατί δεν γράφω έτσι όπως μπορώ να γράφω συνέχεια’. Το ποιό είναι το ‘έτσι’ εξαρτάται φυσικά από τον άνθρωπο που κάνει την ερώτηση.

Αυτός που γουστάρει χιούμορ, βρισιά, αναίσχυντη αυθαιρεσία (κι έχω πολύ από αυτήν) αποζητά κι άλλα άρθα κατηγορίας Μαρτυριάρα ή Κατηγοριοποιήσεις.

Αυτός που γουστάρει δήθεν καλλιτεχνίζουσα ιδιοτροποία, που διαβάζει και ακούει ράδιο μόνο τη νύχτα και θέλει να ζει σε μία μόνιμη κατάσταση ευαισθησίας, με βαθιά νοήματα και λοιπά φιλοσοφημένα αποζητά κι άλλα Μεταμεσονύκτια.

Φυσικά αυτοί οι δύο τύποι είναι μόνο αυτό: Δύο τύποι. Δεν είναι ότι ξαφνικά με τσακίσανε στα e-mail και πήρα την έπαυλη της JK Rowling γιατί έγω και η ακολουθία μου δε χωράμε σπίτι μου.

Μόνο που σκέφτομαι ότι αυτή η ανάγκη μας για κατηγοριοποίηση ταιριάζει μόνο σε Παλιομέσα (σε αντίθεση με Νέα Μέσα – το πιανς;)

Τα Παλιομέσα έχουν όλα το κουτάκι τους και σ’εκείνο χώνουμε τους ανθρώπους που τα παρακολουθούν. Σκέψου απλά και βρες την πρώτη σου απάντηση (που είναι ψεύτικη βέβαια) όταν θα σε ρωτήσουν αν διαβάζεις ‘Χάι’ ή ‘Τσάο’. Ή όταν θα σε ρωτήσουν πού βλέπεις ειδήσεις στην τηλεόραση. Ή αν διαβάζεις ‘Καθημερινή’, ‘Ελευθεροτυπία’ ή ‘Εθνος’.

Αναλόγως με τις προτιμήσεις του καθενός τον βάζουμε στο κουτάκι που του αρμόζει γιατί το Παλιομέσο το ίδιο έχει το κουτάκι του και χώνει τους αναγνώστες του εκεί μέσα. Τώρα αυτό μπορεί να γίνεται και λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, και για λόγους δημογραφικού ελέγχου (βλέπε διαφημιστικές ανάγκες) αλλά και γιατί το Παλιομέσο αντιπροσωπεύει ένα συγκεκριμένο πολιτικό – οικονομικό κλπ γίγνεσθαι που υποθέτει ότι όλοι οι καταναλωτές του αυτόματα μοιράζονται (ή θα πεισθούν να μοιραστούν στο μέλλον).

Στα Νέα Μέσα τώρα ο κάθε δημιουργός έχει τη δική του ιδέα περί του ποιος είναι ο αναγνώστης, τί ανάγκες έχει (ή αν έχουν καμία σημασία αυτές οι ανάγκες). Επειδή ο χώρος είναι ακόμα νέος η κατάσταση είναι λίγο μπερδεψουάρ. Υπάρχουν κάποια blogs που ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με ένα θέμα, υπάρχουν κάποια άλλα που ασχολούνται με πολλά – υπάρχουν και αυτά που είναι blog-κλειδαρότρυπα (δηλαδή έλα να δεις τί ανατριχιαστικές λεπτομέρειες μπορώ να σου πω για τη ζωή μου). Τα blogs – κλειδαρότρυπες είναι τα αντίστοιχα ‘Τσάο’ και ‘Χάι’ (αν και δεν την έχω ολοκληρώσει ακόμα αυτή τη θεωρία μου – αναμέινατε στο ακουστικό σας) και το αν διαβάζετε blog-κλειδαρότρυπα και μόνο θα πρέπει να σας κάνει να αναθεωρήσετε τις ιδέες σας περί trash press.

Προσωπικά έκανα μία προσπάθεια για κουτάκι – βλέπε Academia Nevosa. Είπα ότι θα είναι στα αγγλικά και θα το περιορίσω στα ακαδημαϊκά μου αλλά επειδή είμαι αυτή που είμαι το blog ήρθε και ανατινάχτηκε και ατάκτως ερρημένα υπάρχουν εκεί διάφορα – από πολιτική και οικονομικά μέχρι κουλτούρα και λογοτεχνεία. Οπότε απέτυχα παταγωδώς να φτιάξω το κουτάκι μου και συνεχίζω να blogάρω όπως να ‘ναι κι όπως μου κατεβαίνει στην κεφάλα γιατί έτσι είμαι εγώ κι έτσι είναι το Νέο Μέσο.

Σκεπτόμενη όμως το γιατί συχνά πυκνά κάποιοι απαιτούν να οριοθετήσω το κουτάκι μου (δεν υπάρχει ρε φίλε – μπα επιμονή!) έφτασα στο εξής συμπέρασμα: Δεν είναι μόνο τα Παλιομέσα που μας έχουν επηρεάσει και περιμένουμε κουτάκι από το κάθε τι. Είναι κυρίως – υποπτεύομαι – η δική μας τεμπελιά/ ανασφάλεια/ ανάγκη για κουτικοποίηση. Δε φταις εσύ – η κουτικοποίηση σου τα φταίει. Γιατί αν διαβάζεις ένα blog που σήμερα έχει πολιτκό σχόλιο αλλά αύριο λέει για σερβιέτες μήπως γίνεσαι σαν αυτούς που δουλεύεις και διαβάζουν ‘Τσάο’ και ‘Χάι’; Μήπως πρέπει να κρύβεσαι κάθε φορά που αναφέρονται πέουλες; Μήπως να κρύψεις μερικά bookmarks και RSS feeds σε κάποιο άδυτο του σκληρού σου δίσκου (όπως κάνανε παλιά οι δήθεν φεμινίστριες – και όλες οι φεμινίστριες είναι δήθεν- με τα Άρλεκιν) επειδή δημοσιεύουν εκτός από τα ‘σοβαρά’ και κάποια ‘χιουμοριστικά’ που δεν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία σου;  

Αγαπητοί μου! Μας μαθαίνουν από πιτσιρίκια για τα κουτάκια και μας ετοιμάζουν μια ζωή να φτιάξουμε το δικό μας, να μπούμε μέσα και να ανοίγουμε την πόρτα μόνο σε παρόμοια κουτάκια.

Σκίστο ρε παιδί μου  – ως άλλη pin up που αναδύεται μέσα από την γιγαντιαία τούρτα αναδύσου κι εσύ μέσα από το κουτάκι σου. Κι άμα σ’αρέσει δικαίωμα σου. Μπράβο. Διακόσμησε το κι όλας (είναι πολύ της μόδας το πράσινο σε καναπέ ακούω φέτος).

Αλλά κοίτα να θυμάσαι το εξής: Αυτοί που κάποτε μοιάζουν να έχουν κουτάκι παρόμοιο με το δικό σου και άλλες φορές μοιάζουν να έχουν κουτάκι τελείως διαφορετικό από το δικό σου δεν είναι που έχουν πολλά κουτάκια – ούτε που το αλλάζουν. Είναι που δε γουστάρουν τα κουτάκια. Το πιανς;