Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

The Quiet American

Δεν πηγαίνουμε συχνά κινηματογράφο (βαριόμαστε μέχρι αηδίας). Γενικώς βλέπουμε ταινίες στο DVD ή στον υπολογιστή γιατί είμαστε βαριεστημένοι καταναλωτές μαζικού κινηματογράφου.

Επίσης σύμφωνα με προηγούμενη παραδοχή μου στο ταπεινό τούτο blog βλέπω πολύ σκουπίδι και γουστάρω. Αυτό δεν αποκλείει ότι
έχω και μερικές κινηματογραφικές λατρείες που δεν είναι trash (παράδειγμα).

Πριν ακούσω τίποτα μαλακίες από νέους αναγνώστες που δεν έχουν παρακολουθήσει για καιρό τον ιδιόρυθμο χαρακτήρα του blog ενημερωθήτε περί του θεωρητικού υπόβαθρου στο θρυλικό (μη σου πω quintessential) post Η αμαρτωλή απόλαυση της κιτς εξτραβαγκάντζας.

Αποκαλύφθηκε σήμερα λοιπόν ταινία που έχασα (κακώς). Την ανακαλύψαμε με τον Καβαλιώτη χάρη στην ευλογημένη υπηρεσία DVD Rental του Amazon (.co.uk) που μας έχει σώσει.

Εκαθήσαμε λοιπόν σήμερα στον καναπέ και παρακολουθήσαμε το The Quiet American το οποίο δεν ήθελα να δω εδώ και χρόνια (το παθαίνω αυτό με μερικές ταινίες) γιατί ήξερα ότι είχε να κάνει με το Βιετνάμ και ήξερα ότι θα εκνευριστώ ταμάλα.

Εκνευρίστικα μεν μου άρεσε δε. Και όχι μόνο εμένα. Ο Καβαλιώτης δήλωσε: “Όχι, βασικά ήταν ωραία η πλοκή. Συνδίασε αυτό που είπε και ο τέτοιος…. ο….. σκηνοθέτης. Ερωτικό τρίγωνο, φιλία και πολιτικό θρίλερ” (Βασικά ο σκηνοθέτης είπε ερωτικό τρίγωνο, πολιτική και φόνος αλλά τεσπα)

———- SPOILERS FOLLOW ————
Σας τα λέω εν τάχει: Γηραιός Βρετανός δημοσιογράφος εν ονόματι Anthony Fowler, αναποκριτής στο Βιετνάμ, κάνει τον Κινέζο επί των πολιτικών και συζεί με πιτσιρίκα Βιετναμέζα, αποφεύγοντας την σκατοβροχή του Λονδίνου και την καθολική σύζυγο του που τον αναμένει ωσάν την Πηνελόπη πίσω στην Γηραιά Αλβιόνα. Νεαρός Αμερικανός με το κόκκινο μάγουλο του βλαχάκου εν ονόματι Alden Payne τον εγνωρίζει και ερωτεύεται την πιτσιρίκα Βιετναμέζα που την λένε Phuong (που σημαίνει “Φοίνικας” – άσχετο). Σιγά σιγά αποκαλύπτεται ότι ο Payne κάθε άλλο παρά ηλίθιο Αμερικανάκι είναι αφού ανήκει στην CIA και είναι ενορχηστρωτής της αμερικανικής υποστήριξης του κινήματος του General The. Εν τω μεταξύ (και πέρα από τα κατασκοπικά) ο Payne προσπαθεί να πάρει την Phuong από τον Γηραιό Fowler και επακολουθεί το έλα να δεις. Μέσα από διάφορα γεγονότα – που κορυφώνονται με εκρήξεις σε κεντρική πλατεία της Σαιγκόν με το θάνατο αθώων περαστικών – ο Fowler αποφασίζει ότι πρέπει να πάρει θέση και βγαίνει από το λήθαργο του ουδέτερου εδάφους. Μαθαίνοντας ότι ο Payne πιστεύει πραγματικά στη θεωρία “δεν φτιάχνεις ομελέτα αν δε σπάσεις μερικά αυγά” του δίνει ραντεβού για δείπνο και έτσι δίνει την ευκαιρία σε μερικούς κομμουνιστές να καθαρίσουν τον Αμερικανό με συνοπτικές διαδικασίες και να τον πετάξουν στο ποτάμι.

Θα μου πεις – άλλαξε τίποτα; Και ιδού φυσικά ο εκνευρισμός μου – η εξαιρετική προπαγάνδα της δεκαετίας του 50, με την αμερικανική ιδέα περί ‘τρίτου δρόμου’ για το Βιετνάμ (ούτε κομμουνιστές – ούτε Γάλλοι), τις μυστικές πληρωμές σε όπλα και ψευτοδικάτορες που φυσικά δεν μπορούν να ελεγχθούν και ο άσπιλος και αμόλυντος ‘πατριωτισμός’ που διακρίνει κάποιες τέτοιες ιστορίες. Μεγάλες ιδέες και λέξεις όπως ‘δημοκρατία’, ‘ελευθερία’ και ‘αυτοκυριαρχία’ που φυσικά χάνονται κάτω από καπαρντίνες σε στυλ Μπόγκαρτ και παράνομες χρηματοδοτήσεις για οπλισμό. Σας θυμίζει τίποτα;

Πέρα από τον εκνευρισμό ιδού και ο θαυμασμός μου: Τρυφερή ιστορία, για συνηθισμένους ανθρώπους που προσπαθούν να μείνουν στην απ’έξω και τελικά αναμειγνύονται γιατί δεν αντέχουν να κάνουν διαφορετικά. Όπως ακούγεται και στην ταινία (και είναι μάλλον από τις καλύτερες ατάκες που έχω ακούσει) “Sooner or later, Mr. Fowler, one has to take sides, if one is to remain human.”

Και με αυτό… καληνύχτα σας.

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>