Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Λέξεις του δρόμου

Street lights (!)

Είχε ξανθά μαλλιά και της είπανε τραγούδια (τότε) και μάτια χρυσά (τότε) και της αφήσανε ένα χάδι στο λαιμό να το κρατάει για ενθύμιο τρυφερότητας (πότε;)

Είχε δέκα και έξι χρόνια (τότε) και προφορά που την σημάδευε για ξένο σώμα (τότε) και έδωσε απλόχερα ιστορίες από τις πόλεις του Βορρά σε πέντε παιδιά του καλοκαιριού (πότε;)

Και περπάτησε τα ξημερώματα στην άμμο (τότε) και περπάτησε ξημερώματα στο πλακόστρωτο της Χώρας (τότε) και περπάτησε ξημερώματα στην ζεστή ησυχία του σπιτιού (πότε;)

Και έφτιαξε λέξεις μυστικές.

Για δυο γραμμάρια γέλιου.

Είχε λέξεις που τις έκανε πανιά για καράβι που πήγαινε στο Νησί – ένα την εβδομάδα – ένα το μήνα – ένα το χρόνο – ένα στις μέρες της βροχής – ένα στις μέρες της λήθης που δεν ερχόταν ποτέ.

Είχε λέξεις που τις έκανε βόλτα στη βροχή, καφέ το πρωί, μουσική τα βράδια και αέρα στα μαλλιά της.

Είχε λέξεις, κι άλλες.

Κι ακόμα πιο πολλές.

Αλλά.

Δεν είχε λέξεις να πει που να αγαπιούνται.

Όχι.

Δεν είχε λέξεις να πει που να αγαπιούνται εκεί που αγαπούσε.

Είχε (σου λέω) λέξεις που από δικές της γίνανε του δρόμου.

Και δεν τις φύλαξε κανείς.

 

1 comment to Λέξεις του δρόμου

  • Νικος

    Οι λεξεις της βροχης της μουσικης της βολτας του αερα του καφε ειναι λεξεις της αγαπης. Τι αλλο επρεπε να πει? Δεν ξερω.

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>