Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Τότε που έχασε η δεξιά

Τις θυμάστε εκείνες τις εκλογές που η Νέα Δημοκρατία μάλλον θα τις έπαιρνε και την τελευταία στιγμή τις πήρε το ΠΑΣΟΚ; Πότε ήταν αλήθεια; Τέλος πάντων το post δεν είναι κομματικό αλλά κοινωνικό θα έλεγα.

Εκείνη την μέρα λοιπόν (αποφράδα κατά τους δεξιούς φίλους μου) ήμουν ακόμα στην Αθήνα, είχα ακόμα διαμερισματάκι στην Αραχώβης (Εξάρχεια παιδιά, κέντρο καράκεντρο Αθηνών) και το Toyota Starlet (κόκκινο, 75 άλογα με ζάντες αλουμινίου επειδή ο προηγούμενος ιδιοκτήτης ήταν γρήγορος – θύμησε μου άλλη φορά να σου πω την ιστορία). Το πρωί είχα κατηφορήσει στη Γλυφάδα για να ψηφίσω (Β’ Αθηνών) και το απόγευμα βαριόμουν τη ζωή μου.

Ανέβηκα λοιπόν Καισαριανή για καφέ – ή Παγκράτι; θα σε γελάσω – και πέρασα από τη Ριγήλης. Κόσμος, κακό έξω από τη Ριγήλης, οικογένειες κομπλέ με τα παιδιά τους, κυρίες με τις γούνες, πιτσιρίκες βαμμένες φουλ πασιόν με τη σαμπάνια στο χέρι και το χαμόγελο της colgate. Εντύπωση μου έκανε πιτσιρίκα γύρω στα 17- βία 18, νταρνατοκοπέλα αλλά εντυπωσιακή, με το φόρεμα της και τη μαμά της παραμάσχαλα. Μέχρι να πάω για καφέ και να γυρίσω τα αποτελέσματα είχαν ανατραπεί και η δεξιά το έχανε το παιχνίδι – τί θρίλερ ήταν κι αυτό. Οπότε έτσι από περιέργεια περνάω με το τουτού πάλι από τη Ριγήλης. Ο κόσμος είχε λιγοστέψει αισθητά αλλά το ίδιο κορίτσι στεκόταν ακόμα εκεί μετά της μαμάς της. Και έκλαιγε. Αλήθεια σας λέω. Και δεν ήταν και η μόνη. Σχεδόν όλοι κλαίγανε. Αλλά μου έκανε εντύπωση το κορίτσι. Γύρισε το κεφάλι της, μάσκαρα να μουτζουρώνει το πρόσωπο της και με κοίταξε φευγαλέα. Έκλαιγε λέμε. Με λυγμούς.

Δεν την έπιασα ποτέ αυτή την δέσμευση στο κόμμα, όπως και δεν έπιασα ποτέ τη δέσμευση στην ομάδα. Ίσως ξεκινάει βέβαια από το σχεδόν τσιγγάνικο pattern των μετακινήσεων μου ανά την Ελλάδα – και πρόσφατα εξωτερικό. Δεν πιάνω καν τη δέσμευση σε έναν τόπο, πόσο μάλλον σε μια ομάδα ή ένα κόμμα. Και τελικά είμαι τόσο των ανθρωπιστικών επιστημών (εκπαιδευμένη δηλαδή να βλέπω και την άλλη άποψη) που δεν πιάνω καν τη δέσμευση σε μια ιδέα.

Μάλλον κάποια στιγμή στα 16 μου ας πούμε κοίταξα σοβαρά το φαινόμενο Τσε (Γκεβάρα ντε) και αποφάσισα ότι καλός ο αγώνας αλλά το να σε θερίζει η CIA είναι ένα πρόβλημα. Τότε περίπου κοίταξα και σοβαρά το φαινόμενο Καρυωτάκης. Καλή η ποίηση και το ταλέντο αλλά να τα τινάζεις επίτηδες είναι κι αυτό ένα πρόβλημα.

Και τέλος τέλος σάμπως και δεν έχω αρκετά προβλήματα, πρέπει να στεναχωριέμαι και για το κόμμα. Ή την ομάδα.

Μη με παρεξηγείς. Εγωίστρια είμαι ναι. Απλά μου φαίνεται ότι ο ιδεαλισμός και ο ανθρωπισμός δεν είναι απαραίτητα το ίδιο πράγμα.

Στο Πολυκλαδικό, εκεί γύρω στα 15 μου με φλέρταρε ένας συμπαθής ΚΝίτης. Παραλλήλως με πίεζε και ολίγον να περάσω από το κόμμα. Δε το αποφάσιζα. Ακόμα μου χρωστάει το καταστατικό ας πούμε για να το κοιτάξω. Επειδή μου την έπεφτε λίγο κυκλοφορούσα μαζί του και με την διοίκηση του ΕΠΛ (βλέπε προεδρίο 15μελούς και κύριοι αντιπρόσωποι κομμάτων – ναι, το ΕΠΛ ήταν άκρως κομματικοποιημένο) ειδικά κάποιες μέρες που κάναμε πορείες (άλλη φορά περισσότερες λεπτομέρειες). Με ενοχλούσε πάντα η πορεία προς το Υπουργείο Παιδείας γιατί ο δρόμος είναι στενός και διέξοδος δεν υπάρχει από πουθενά. Επαναστάτρια ναι μεν αλλά το σκατό στην κάλτσα δε. Τεσπα περιμένουμε από κάτω και μπαίνει μια αντιπροσωπία να δει τον Υπουργό. Χωρίς τον Πρόεδρο του σχολείου. Λέει λοιπόν ο ένας κομματικοποιημένος στον άλλον (και δεν έχει σημασία ποιού κόμματος): “Ο Πρόεδρος τσαντίστηκε γιατί δεν τον περιμένατε να πάει κι αυτός στον υπουργό”. Απάντηση: “Τί να τον περιμέναμε τον ΠΑΣΠίτη ρε μαλάκα, για να πουν τα δικά τους με τον Υπουργό;”

Αυτά είναι κυρίες και κύριοι. Τί το κοινό καλό και αρχίδια μπλε. Άμα το 17χρονο λέει ότι δε μπορεί να πάρει μαζί του τον ΠΑΣΠίτη (ή τον δεξιό ή τον αριστερό – λίγο σημασία έχει ποιόν) τότε βράστα.

Σε πολύ τρυφερή ηλικία λοιπόν έμαθα ότι τα κινηματα είναι εννιά στις δέκα μπαρούφες και ότι προσωπικά αρνούμαι να κάνω πράγματα που θα τα εκμεταλευτούν πολιτικά άλλοι για άσχετους σκοπούς.

Ήταν η τελευταία πορεία που πήγα. Μάλλον και η τελευταία ελπίδα του ιδεαλισμού μου έμεινε εκεί, έξω από το Υπουργείο Παιδείας.

Δεν κακίζω τους φοιτητές ή τους μαθητές. Δεν υποτιμώ τη συλλογικότητα και το δυναμισμό αυτού που κάνουν.

Καμιά φορά ζηλεύω όμως αυτή την τυφλή πεποίθηση ότι είναι ο “κυρίαρχος λαός” και ότι η βροντερή φωνή τους θα ακουστεί πραγματικά.

Μακάρι. Τί να πω… κάτω από την άσφαλτο μπορεί όντως να υπάρχει παραλία*

—————————————
* Σύνθημα του Μάη του 68

7 comments to Τότε που έχασε η δεξιά

  • Υπάρχει παραλία, αρκεί να έχεις τα κότσια για να σηκώσεις την άσφαλτο χωρίς την παρέα των άσφαλτων συντρόφων.

  • Αμα πια ρε Σοφία έλεος,

    τι σε έπιασε μεσημεριάτικο και μαύρισες ; Να πεθάνουμε ή να φαρμακωθούμε;

    είναι όντως τυφλή πεποίθηση ή μήπως κοινωνική ανάγκη;

    Φέτος απο ότι κατάλαβα παίρνεις πτυχίο απο αγγλικό πανεπιστήμιο ,λίγη από την ωριμότητα του έλληνα φοιτητή να είχαν εδώ οι εγγλέζοι συνάδερφοι μας δεν θα χρειαζόταν να πληρώνουμε δίδακτρα σήμερα, ε;

  • Sofia

    Η μαύρη αλήθεια Θράσο μου είναι ότι δεν πιστεύω ότι εκπαίδευση χωρίς δίδακτρα λειτουργεί. Εκτός ας πούμε στη Σουηδία και τη Δανία- που και το φορολογικό καθεστώς είναι άλλο.

    Τώρα το να πληρώνουμε 10.000 λίρες το έτος αντί για 3.000 μου φαίνεται όντως υπερβολικό ΚΑΙ άδικο.

    Σιγά καλέ πια δε μαύρισα! Μου ‘ρθε κάτι παλιό και το είπα. Κι άμα σου πω γιατί το θυμήθηκα ίσα που θα σκάσεις χαμόγελο και του λόγου σου.

  • Συμφωνούμε. Βγαίνω τώρα λίγο εκτός θέματος και ρωτάω:

    “Δεν πιάνω καν τη δέσμευση σε έναν τόπο, πόσο μάλλον σε μια ομάδα ή ένα κόμμα. “

    Σε ένα άνθρωπο όμως; Στον άνθρωπο σου (επέτρεψε μου την κοινοτοπία). Που ανήκει κάπου φυσικά. Σε μια ομάδα, σε μια χώρα, σε ένα τόπο;

  • Sofia

    Συμφωνώ Δεσποινάκι. Οι άνθρωποι σε πονάνε.

    Παρόλα αυτά υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμώ αν και σιχαίνομαι (με πάθος) τις πολιτικές τους πεποιθήσεις.

  • Συμφωνώ απόλυτα με τα όσα λες και κυρίως με τον τρόπο που τα λες.

    Να είσαι καλά.

  • antigonakee

    Αν δεν περασεις απο το συστημα δεν το καταλαβαινεις. Αλλα πρεπει να περασεις για να εκτιμησεις την ελευθερια της σκεψης και την διαφορα της με τα παραγωγα μιας καθοδηγουμενης συνειδησης. Θεωρω οτι ειμαι πολυ τυχερη που εχω την γνωση αυτης της διαφορας.

    Παντως συμφωνω στην ουσια σου!
    Και που να δεις τι γινεται οταν κομματικοποιειται η σπουδαζουσα νεολαια… η πηγη όλων των κακων στο φοιτιτικό κίνημα!

    Keep up the good work!

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>