Τα Πρωινά Μετά τα θυμόμαστε (ή αν δεν τα θυμόμαστε ένα μόνο χρειάζεται να διαβάσεις, τις ευχαριστίες. Τα άλλα, έχεις χρόνο, άλλη φορά).
Το ότι έχω βαρέσει το κεφάλι μου στον τοίχο με τις διορθώσεις το θυμόμαστε επίσης. Από το τέλος Νοεμβρίου 2009 που έβαλα την τελεταία τελεία (έτσι νόμιζα δηλαδή) έχουν περάσει τρία χρόνια (παρακάτι) και μόνο μία σειρά διορθώσεων.
Στην απελπισία μου μέσα (όχι τίποτα άλλο, τόσος κόσμος βοήθησε) αποφάσισα ότι έχω ανάγκη να ασχοληθώ με κάτι άλλο (όχι, η δουλειά, τα φαγιά και όλα αυτά δε μετράνε, άκυρο το άλμα).
Ασχολήθηκα με Τα Μεταμεσονύχτια που έχουν ξεκινήσει τη βόλτα τους. (Μικρή σημείωση. Ο κόσμος πάει στους εκδοτικούς οίκους για να μη διαβάζει τα κείμενα του 600 φορές το καθένα. Για να ξέρεις) Είπα, δε μπορεί, θα ξεμπλοκάρει ο εγκέφαλος.
Ε, ξεμπλόκαρε. Δέυτερος γύρος διορθώσεων έχει ήδη ξεκινήσει και για να κάνουμε πάλι παρέα με τούτη τη νουβέλα βγαίνουν και στον αέρα.
Βάστε τοίχε (του κοκομπλόκου, της κούρασης, του “βαγγελίστρα μου, δεν ξέρω τί να πρωτο-διορθώσω”). Θα ζμπρώξω (κι αν θες κι εσύ να βοηθήσεις στο ζμπρώξιμο έλα στην παρέα μας φαντάρε)
Leave a Reply