Τί έγινε το Σάββατο

Το Σάββατο (που λέγαμε) οι Νιαβέντ έπαιζαν στο Εδιμβούργο. Και έγινε της πόρνης. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να σας το εξηγήσω, αλλά ήταν η καλύτερη βραδιά ever.

Εξηγώ: Οι Νιαβέντ είναι μπάντα που παίζει ρεμπέτικα και λαϊκά (α, παίζουμε και νησιώτικα που είναι ξεσηκωτικά). Έχουμε ένα μπουζούκι (δάσκαλε), δύο κιθάρες, έναν που τραγουδάει και παίζει τουμπερλέκι και τζουρά κι εμένα που κουνάω τα μπούτια μου και τραγουδάω. (Τα μπούτια λαμβάνουν περισσότερο χειροκρότημα από τη φωνή μου)

Αρχίσαμε κατά τις 10.30 το βράδυ στο Underground Bar στο Teviot και ξεμπερδέψαμε στις 3.30 το ξημέρωμα. Και να πω ότι δεν κάναμε λάθη; Και να πω ότι δεν είπαμε λάθος στίχους; Ή ότι δεν χάσαμε αλλαγές;

Θεώρημα κιθαρίστα β’: “Δεν έχει σημασία πόσα λάθη κάνεις, αρκεί να κάνεις πρόζα”

Αυτό τύπωσε το σε μεγάλα γράμματα άμα παίζεις σε μπάντα και προσκύνα το κάθε μέρα.

Το καλό ήταν ο κόσμος. Χορεύανε, τραγουδούσαν, συμμετείχαν. Ήταν φίλοι, ήταν άγνωστοι, ήταν Έλληνες, ήταν ξένοι. Και όλοι περνάγανε καλά. Κι όσο περνάγανε καλά τόσο περνάγαμε κι εμείς καλά. Κι όσο περνάγαμε καλά τόσα περισσότερα σκηνικά κάναμε.

Παράδειγμα: Είμαστε στα νησιώτικα, όπου γίνεται πάντα το έλα να δεις και συνήθως τα επαναλαμβάνουμε. Τη δεύτερη φορά λοιπόν αφού γίνεται τόσο πολύ πανικός σηκώνεται το μπουζούκι και παίζει όρθιος, σηκώνομαι εγώ και χοροπηδάω τραγουδώντας το “Μεσ’του Αιγαίου τα νησιά”, κατεβαίνει και ο Γιώργος Γ. με το τουμπερλέκι, κάθεται μέσα στη μέση του χορού και παίζει.

Άλλο παράδειγμα: Σηκώνεται φίλος μας αγαπημένος να χορέψει και να τραγουδήσει μόνος του στην πίστα. Κατεβαίνει η κιθάρα β’, κάθεται κάτω και παίζει κιθάρα μόνο για τον κολλητό. Έτσι επειδή έχουμε κι αδυναμίες.

Τελευταίο παράδειγμα: Φτάνουμε στο τέλος του προγράμματος και μας φωνάζουν “κι άλλο κι άλλο” (εκεί πια έχουμε φουσκώσει σαν διάνοι και δε συμμαζευόμαστε). Και λέω εγώ στο μικρόφωνο: “Λοιπόν επειδή είμαστε πολύ καλοί [χειροκροτήματα] – έχουμε ετοιμάσει κάτι καλό, κάτι ήρεμο. Για να σας στείλουμε στα κρεβάτια σας ευτυχισμένους” Παίζει το μπουζούκι με πόνο και τραγουδάει απίθανα το Γιώργος Γ. το “Τα πήρες όλα κι έφυγες”. Το παίζουμε αργά, αισθαντικά. Σηκώνεται φίλος για να το χορέψει ζεμπεκιά αλλά το μετανιώνει. Μου κάνει νόημα ότι δε γίνεται ενώ εγώ του κάνω νοήματα να το χορέψει. Μα δε γίνεται, επιμένει. Επειδή μας είχανε ποτίσει πολλά ουίσκια (αλλά και χωρίς ουίσκια το έκανα) σηκώνομαι πάνω και κατεβαίνω στην πίστα να το χορέψω εν μέσω χειροκροτημάτων εξίσου μεθυσμένων φίλων και αγνώστων. Καθώς το χορεύω, σηκώνεται η κιθάρα α’, κατεβαίνει στην πίστα, κάθεται στο γόνατο και παίζει.

Είμαστε ψωνάρες άπαντες αλλά γι’αυτό είμαστε σε μπάντα. Αν δεν είμασταν ψωνάρες θα παίζαμε μόνο όταν μαζευόμασταν για τσίπουρα.

Περάσαμε καλά. Τρίκαλα.

Προσωπικές ευχαριστίες:
– Σε όλη τη μπάντα
– Ειδικά στην κιθάρα α’ για προσωπικούς λόγους
– Στη Σοφία
– Στον Άκη, μύθο και θρύλο του Εδιμβούργου
– Στην Εύη και το Δημήτρη
– Στο Society
– Σε όλους τους φίλους και γνωστούς που ήρθανε για να μας στηρίξουν (και πέρασαν καλά – άλλο αυτό)
– Σε όλους τους αγνώστους που μας διάλεξαν μάλλον τυχαία αλλά γέλασαν και χόρεψαν και τραγούδησαν.

Άλλες ευχαριστίες:
– Στην αδελφή μου που μου είπε καλή επιτυχία. Γιατί ξέρει ότι αγχώνομαι.

Άντε μέχρι την επόμενη φορά.