Τραγούδια με νόημα ΙΙ

Για τα αναπάντεχα, τα όμορφα, αυτά του πόνου.

Ακριβώς πριν τα μεσάνυχτα, δίνω λίγο τροφή στο σώμα μου αλλά δεν θέλει να αποκοιμηθεί.

Ακριβώς πριν τα μεσάνυχτα, όταν η βροχή στο Λονδίνο πέφτει αραιή και εκνευριστική. Δεν βρέχει ακριβώς.

Έχω επιθυμήσει το απόλυτο κρύο της Μακεδονίας. Το ξηρό κρύο που σε παίρνει από τα μούτρα όταν ανοίγεις την πόρτα το πρωί. Το χιόνι.

Να οδηγήσω… όχι μόνη μου αυτή τη φορά… Αθήνα – Κιλκίς – Θεσσαλονίκη να φτάσω στην Καβάλα. Και μετά ως το τέλος.

Στα σύνορα να αφιερώσω τα ποιήματα μου.

Και σε λευκά ακροδάχτυλα να υφάνω τον ιστό μου ακόμα μια φορά.

Είναι δική σου η σκιά που ησυχάζει την καρδιά
η αγωνία με ξεχνά κι αποκοιμιέμαι
σε έχω τάχα ονειρευτεί, ψέμα αν είσαι θα φανεί
μα η λαχτάρα μου για σένα είναι πόνος

Δώρο του κόσμου, σκοτάδι μου και φως μου
Δώρο του κόσμου, σημάδι μου

Σωκράτης Μάλαμας