Έχουμε κάτσει με το μαϊμούδι και την αυτού εξοχότης στο σαλόνι. Το αγαπημένο μου μαϊμούδι (χαϊδευτικό που το κέρδισε επειδή κουνιέται και χοροπηδάει συνέχεια) θυμάται τραγούδια που έχω να τραγουδήσω από τα δεκάξι μου.
Είπαμε Ξεσσαλονίκη, Κηπουρό, Απόκληρο, Το Μπλουζ του Αποχαιρετισμού, Ημερολόγιο και φυσικά το Βασιλιά της Σκόνης.
Μου έκανε μάλιστα το χατήρι και είπαμε και τις Χίλιες Σιωπές (νέο αλλά σωστό. καλό. σημαντικό. ακούς;)
Τα πιάνει όλα από Ρε κι από Μι και με έχει γαμήσει. (Μαέστρο εγώ από Σολ και Λα τα πιάνω έχουμε πει ε;)
Η αυτού εξοχότης πού και πού δηλώνει ότι δε το ήξερε αυτό το τραγούδι. Είναι νέα, τί να πεις, πιτσιρικαρία, δεν καταλαβαίνουν από ποιοτική μουσική.
Με το που έπαιξε εισαγωγή στο Βασιλιά της Σκόνης όμως κοπάνησε το μέτωπο της και δήλωσε: “Καλά η Σοφία μας είχε γαμήσει με αυτό το τραγούδι, το άκουγε από το πρωί μέχρι το βράδυ”.
Αν δε της έμαθα τίποτα άλλο, τουλάχιστον της έμαθα το Βασιλιά της Σκόνης.
Ε ναι για! Άνα μπράβο!
αμ και ποιος δεν τα έχει τραγουδήσει αυτά γλυκιά μου…με μαιμούδες ή χωρίς, δεν έχει σημασία δα, όλοι στα ίδια βουτάμε!!!!!
Ααααααααααααααααχ…
Αθάνατα ελληνικά νάηντιζζζ!
Εν τω μεταξύ κάτι έχει πάθει ο ΡΟΚ ΕΦ-ΕΜ τον τελευταίο καιρό κι όλο παίζει τα της γενιάς μας.
“Αυτό, αυτό, το άκουγα στο εμ τι βι, το θυμάστε?” τσιρίζω. Τα κορίτσια στο γραφείο γυρνάνε, με κοιτάνε, ξαναγυρίζουν στο πισι τους.
Θα αλλάξουν τα χρόνια, θα περάσει ο καιρός, όλα θα ‘ναι όπως πρώτα, όλα θα ‘ναι αλλιώς.