The Rebirth

Τί συμβαίνει όταν ο γκόμενος σου αποφασίζει ότι πρέπει να σου κάνει έκπληξη για τα γενέθλια σου;

Στο Jazz Cafe – μακράν από τις καλύτερες jazz σκηνές του Λονδίνου – καθήσαμε οι καπιτάλες στο μπαλκόνι για φαγητό, με τη σκηνή στα πόδια μας και φάγαμε κάτι πολύ καλό, αφού ήπιαμε από μια marguerita πριν. Δίπλα μας ένα ζευγάρι γύρω στα 60 από τη μία, από την άλλη ένα ζευγάρι γύρω στα 40, λίγο παρακάτω ένα αρχοντομαλάκας Έλληνας με τη γκόμενα του.

.Το συμπέρασμα του Κώστα; “Μεγάλωσες”, μου είπε. “Δυο χρόνια πριν θα είχα κανονίσει πάρτυ”. Κακώς. Και δυο χρόνια πριν και πάλι το Jazz Cafe θα έπρεπε να έχει κανονίσει. Εντυπωσιάστηκα. Το κανόνισε χωρίς να μου πει τίποτα, πήγαν όλα τέλεια. Και κράταγε το χέρι μου σε όλες τις σωστές στιγμές.

Η μπάντα όμως… η μπάντα ήταν ΟΛΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ: The Rebirth. Με τον leader – πατρική φιγούρα, τον κλασσικό παρανοϊκό μπασίστα, τον καταπληκτικό ντράμερ (γιατί για να είσαι ντράμερ σε jazz μπάντα πάει να πει ότι έχεις πολλά αρχίδια), έναν πραγματικά πολύ καλό κιθαρίστα (ψηλός, ξερακιανός και με το μούσι του μορμόνου), έναν γλύκα και πολύ κοντό τύπο στις κόνγκας, τον τύπο στα άλλα πλήκτρα (ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο στα νιάτα του) και την υπέροχη φωνή και παρουσία της κοπέλας που χόρευε σε όλα τα σωστά σημεία. [Σοβαρά. Βρείτε τους. Ακούστε τους.]

Πάντως αισθάνθηκα κάπως γερουσία. Πάνω στο μπαλκόνι, χόρεψα ναι μεν, αλλά τα κομμουνιστικά μηνύματα που μου έχει περάσει στα κρυφά η μαμά Δέσποινα με ενοχλούσαν όλο το βράδυ. Βέβαια, είναι και πρακτικό το θέμα. Πού να κατέβω κάτω με την τακουνάρα, αφού το γνωρίζω ότι τρία τραγούδια μετά θα θέλω να γκρινιάξω επειδή θα πονάνε τα πόδια μου. Και πάλι όμως. Αισθάνομαι στο μεταίχμιο: Δεν φοράω πια τα All Star μου για να ακούσω μια καλή μπάντα στα όρθια παρά πολύ σπάνια (και πρέπει η μπάντα να γαμάει) ούτε όμως φοράω την τουαλέτα μου για να πάω στο Μέγαρο (και πίστεψε με στο Λονδίνο έχει πολλά και πολύ καλύτερα “Μέγαρα” από ότι στην Αθήνα)… Πρέπει να ξεπεράσω τα κομμουνιστικά μου και να θυμηθώ να μη γίνω κότα στην πορεία.

Η αδελφή μου ήταν μια θεά όλη μέρα και παρόλο που ήταν η πρώτη της μέρα στην καινούρια της δουλειά (ναι στο Λονδίνο) γελάσαμε πολύ και με έκανε να αισθανθώ όμορφα. Η Έλενα μου στάθηκε πολύ όταν ήπιαμε καφέ το πρωί (και ξέρω παλαβή ότι θα περάσεις καταπληκτικά στις διακοπές σου). Οι συνάδελφοι μου ήταν ευγενικοί και πεινασμένοι (τα τυροπιτάκια και το κέηκ εξαφανίστηκαν σε ντε τε). Ο Πάολο μου έστειλε ένα φοβερό DVD all the way from Bologna, Italia baby! Ο Μανώλης μου έστειλε μήνυμα (το οποίο εκτίμησα γιατί ξεχνάει εύκολα με τις χιλιάδες δουλειές που έχει) Αμέτρητος κόσμος με θυμήθηκε φέτος, μου στείλαν μηνύματα, e-mail, κάρτες για να μην αναφέρω ολόκληρα blog post για την αφεντιά μου! Και ναι, γνωρίζω ότι έριξα προειδοποίηση αλλά αυτό δεν κάνει τις ευχές λιγότερο σημαντικές (ηλίθιε ανώνυμε σχολιαστή).

Έκλεισα τα 25. Ακριβώς στη μέση. Ακριβώς στο μεταίχμιο. Ακριβώς στα χειρότερα και ακριβώς στα καλύτερα.

Και του χρόνου.