Μυτιλήνη Take 2

Να ‘ταν 2000; Να ‘ταν 2001; Ή το ένα ή το άλλο. Πάσχα. Όχι μόνο είχα χωρίσει, αλλά μου είχαν πέσει όλα μαζί: Δουλειά, σπίτι, έξοδα, κλάμματα, μοναξιές.

Και ήρθε το σωτήριο τηλεφώνημα: “Πάρε μερικές μέρες άδεια κι έλα.”

Το ποιος πήγε δεύτερη φορά στη Μυτιλήνη είναι ένα θέμα που δεν λύθηκε ποτέ. Πήγα εγώ ή πήγε η Σοφία του Μυτιλήνη Take 1; Ή πήγε κάποια Σοφία που γεννήθηκε μέσα από τηλεφωνήματα και κλεφτούς καφέδες ή ένα ποτάκι στα γρήγορα καθώς ο Μανώλης πέρναγε από Αθήνα; Κάποια Σοφία τέλος πάντων πήγε. Και κάποια άλλη έφυγε.

Για πέντε μέρες δεν κοιμηθήκαμε καθόλου. Όταν λέω καθόλου κυριολεκτώ. Από το πρωί κάναμε δουλειές: Μαγειρεύαμε, βάφαμε πόρτες, καθαρίζαμε δωμάτια. Το απόγευμα πηγαίναμε βόλτα στη Μυτιλήνη, ή οδηγούσαμε γύρω γύρω με το αυτοκίνητο. Τα βράδια βγαίναμε: Εγώ, ο Μανώλης, ο Ιγνάτης και ο Νίκος. Εγώ ήσυχη, ο Μανώλης γνωστός στους πάντες, ο Ιγνάτης τζέντλεμαν και ο Νίκος ερωτευμένος. Ατελείωτες μπύρες, ατελείωτο αλκοόλ. Επιστροφή τα ξημερώματα. Μπάνιο και φτου κι απ’ την αρχή.

Κουτσομπολιά με την οικογένεια, ετοιμασίες για την Κυριακή του Πάσχα και τη μαγειρίτσα μετά την ανάσταση. Εκκλησία πήγαμε στα Λουτρά και στάθηκα δίπλα στα κορίτσια. Ακόμα κι έτσι μας κοίταγε όλο το χωριό: Ποια να είναι η ΄νύφη’. Δηλαδή εγώ. Και δώστου το σούσουρο. Δεν είναι να πηγαίνω στη Μυτιλήνη.

Στις πέντε μέρες χαλάρωσα. Στις πέντε μέρες άλλαξα. Στις πέντε μέρες είδα ποιά Σοφία ήμουν και ποιά Σοφία αναμενόταν στο νησί. Χρόνια αργότερα η Νόρα μου είπε: “Δεν έχεις αλλάξει καθόλου” και το έλεγε για καλό. Μακάρι.

Και ένιωσα πάλι απαραίτητη. Ένιωσα πάλι ότι είχα χιούμορ, ότι μπορούσα να ειρωνεύομαι – κυρίως τον εαυτό μου – ότι μπορούσα να είμαι τρυφερή, ότι μπορούσα να είμαι ζωντανή. Ένιωσα ότι έχω έναν φίλο που με προσέχει και κάποιους καινούριους που αναζητήσανε τη συντροφιά μου. Λίγο το έχεις;

Δεν είχα φύγει ποτέ από το νησί. Και η πτήση της επιστροφής μου στην Αθήνα δε συναίβει ποτέ. Μία Σοφία μένει πάντα στη Μυτιλήνη, καθώς η άλλη ταξιδεύει. Τουλάχιστον υπάρχει πάντα ένα σημεία αναφοράς.