Να σου δώσω ένα φιλάκι;

Τί θυμήθηκα η καρακαλτάκα μεσημεριάτικα. (Είναι που διαβάζω SQL και πήζω BTW όποιος ξέρει από SQL ΤΩΡΑ ΝΑ ΜΟΥ ΣΤΕΙΛΕΙ E-MAIL ΠΡΙΝ ΣΑΛΤΑΡΩ ΤΕΛΕΙΩΤΙΚΑ – Εντάξει φτάνει προλάβαν άλλοι και βοήθησαν ΧΙΛΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τάζω τυροπιτάκια, ξέρετε ποιοι είστε).

Είμαστε λοιπόν στο +Soda κάποια χρόνια πριν, τέσσερα να’ναι, πέντε, θα σας γελάσω.

– Φεύγουμε;
– Δεν πάμε πουθενά αν δε μιλήσω στο σερβιτόρο.

Ο σερβιτόρος ήταν ύψος μου (κάτι έχω με τα μεσαία μπόγια, δεν εξηγήται αλλιώς) με τεράστια μαυρα μάτια, αξύριστος και στρογγυλοπρόσωπος, μπεμπεκάκι ένα πράμα.

– Καλά, άσε τα κανονίζω εγώ.
Σηκώνεται η Λίζα, πάει και λέει του σερβιτόρου “Κοίτα εγώ θέλω να φύγω, αλλά η Σοφία (και με δείχνει) δε φεύγει άμα δε σου μίλησει οπότε πήγαινε πες της μια κουβέντα μπα και φύγουμε καμιά φορά” [Αθάνατη ξαδέλφη, πόσες και πόσες απίστευτες ατάκες δεν έχεις ξεστομίσει!]

Τεσπα έρχεται ο σερβιτόρος, μου πιάνει την κουβέντα, με ρωτάει “όντως ήθελες να μου μιλήσεις”, τί να πω κι εγώ “ναι, γιατί σε γουστάρω αλλά δουλεύεις και δεν ήθελα να ενοχλήσω” [με είχαν πιάσει τα κομμουνιστικά μου ας πούμε]

– Καλά επειδή πρέπει να συνεχίσω λίγο, να σου δώσω ένα φιλάκι και ξανάρχομαι;
Τον κοιτάω. Τον ξανακοιτάω.
– Να ξανάρθεις.

Το λέω στη Λίζα.
– Ου να μου χαθείς μωρή ηλίθια θα πέρναμε τσάμπα ποτό.
Γιατί βλέπεις το “φιλάκι” ήταν ένα χαρτί μικρό με χείλη ζωγραφισμένα πάνω που δίνανε οι του μαγαζιού σε μερικούς πελάτες για να πάρουν δωρεάν ποτό από το μπαρ.

Ήθελα να την πέσω και στο σερβιτόρο του +Soda το άγριο νιάτο.