Sofia’s Name day
Originally uploaded by sofiagk.
Η μαμά Δέσποινα ασχολείται με τον υπολογιστή της. Πήρε τώρα και καινούρια τι εφ τι οθόνη και μου λέει στο τηλέφωνο “Καλά κλείνω τώρα, πάνω να διαβάσω πιτσιρίκο στην καινούρια μου τι εφ τι οθόνη”.
Τον πρώτο χρόνο που ήμουν στο Λονδίνο ο μόνος λόγος που άντεξε ήταν επειδή μιλάγαμε στο Ίντερνετ και με έβλεπε με την κάμερα. Όταν τα καταφέρναμε με άκουγε κι όλας. Μετά συνήθισε, κατεβαίνω και πιο συχνά Ελλάδα.
Κάθησε, ασχολήθηκε, έμαθε. Έβαλε τη Θεοδώρα (την αδελφή μου) κάτω να της μάθει. Για χρόνια προσπαθούσαμε να της εξηγήσουμε το ποντίκι και πώς δουλεύει. Είναι ασύλληπτο για έναν άνθρωπο που δεν ξέρει από υπολογιστές (αλλά καθόλου λέμε) το πώς κουνάς κάτι στο γραφείο και κουνιέται στην οθόνη. Μη μιλήσουμε για διπλό κλικ – ακατόρθωτα πράγματα. Θα σας πω το μυστικό λοιπόν: Πασιέτζα. Με το που κόλλησε η μαμά Δέσποινα με την πασιέτζα απέκτησε και άνεση με το ποντίκι.
Κι από κει όλα ήταν εύκολα.
Τώρα έχει hotmail, έχει account στο blogger και άρχισε να κάνει και τα πρώτα σχόλια ενυπόγραφα, κόλλησε το μικρόβιο και φιλοξενήθηκε ένα post της στο παρόν μπλογκ. Μπαίνει στο msn messenger και μιλάμε, στέλνει flash πραγματάκια που εμφανίζονται στην οθόνη μου (πριν μάθω εγώ πώς γίνεται αυτό), ξεκινάει συνομιλία με βίντεο και ήχο.
Σουρεάλ;
Οι γνώσεις της μεγαλώνουν κάθε μέρα.
Πού και πού πετάει και τα απίστευτα όμως.
Όπως τις προάλλες: Μιλάμε στο messenger και της στέλνω το link για να δει κάτι φωτογραφίες στο flickr. Εφόσον μιλάμε με ήχο της λέω “πάτα το Link μαμά να δεις τις φωτογραφίες”. Την παρακολουθώ στην οθόνη. Βάζει τα γυαλιά της, κοιτάει την οθόνη, κουνάει το ποντίκι. Και ακούω: “Ωχ Σοφία κάτι άνοιξε. Πού πήγες δε σε βλέπω!”
Ατάκα;
Της εξηγώ λοιπόν ότι μάνα εκεί είμαι, απλά στο από κάτω παράθυρο. Κοιτάει τις φωτογραφίες λοιπόν και έτσι όπως την παρακολουθώ ξύνει το αυτί της. Και αρχίζω να γελάω. “Γιατί γελάς;” μου λέει. Ρε μάνα σε βλέπω, της λέω που ξύνεις το αυτί σου. “Α με βλέπεις όταν δε σε βλέπω εγώ; Με κατασκοπεύεις; Α δε το ήξερα.”
Σαν την στρουθοκάμηλο ένα πράμα. Εφόσον δε με βλέπει δε μπορεί να την βλέπω εγώ.
Α ρε μάνα. Αστέρι.
Τα συγχαρητήρια μου στην κυρία Δέσποινα. Εμάς μας πήρε ένα χρόνο να μάθουμε να κλειδώνουμε το κινητό και ακόμα ένα για να διαβάζουμε μηνύματα. Εννοείτε ότι δεν ξέρει να στείλει μήνημα πίσω.
Και κάτι άσχετο. Έρευνες λένε (πολύ ΝΕΤ μου θυμίζω) ότι ένα «άσχετος» από Η/Υ είναι πιο εύκολο να εγκληματιστεί σε ένα περιβάλλον Λίνουξ παρά στα Windows. (με την προϋπόθεση φυσικά ότι κάποιος θα στήσει αυτό το μηχάνημα)
Μετά από πολυετείς και αποτυχημένες προσπάθειες να κάνω τον πατέρα μου (ηλεκτρονικός το επάγγελμα) να ενδιαφερθεί για την πληροφορική, μιά ωραία πρωία αφού είχε πάρει σύνταξη, κι αφού εξάντλησε το ενδιαφέρον του για τα κινητά, πήγε και πήρε laptop μόνος του. Η εξήγηση που έδωσε ήταν ότι τα κινητά είχαν γίνει πλέον τόσο περίπλοκα που άνετα πλέον μπορούσε να χειριστεί υπολογιστή. Χωρίς καμιά σχεδόν βοήθεια, εκτός από σποραδικά σεμινάρια σε θέματα partitioning κλπ., έμαθε όχι μόνο όλα τα τερτίπια των Windows, αλλά είναι πλέον άριστα πληροφορημένος για τα καλύτερα free προγράμματα για οποιαδήποτε δουλειά. Τον τελευταίο καιρό ασχολείται με multimedia editing (το Linux το συμπαθεί, αλλά η υιοθέτηση του καθυστερεί κάπως, γιατί η πρώτη διανομή που του εγκατέστησα δεν έβλεπε σωστά κάποιες συσκευές του laptop).
Το κόλπο με τους γονείς είναι να τους εκπαιδεύεις όπως τα παιδιά’ τους κινείς το ενδιαφέρον με κάτι πρακτικό ή ψυχαγωγικό, και μετά κινητοποιούνται μόνοι τους και ψάχνουν.
Ομολογουμένως, με εντυπωσίασε η ιστορία της μαμάς Δέσποινας πάντως’ γενικά οι μανάδες, λόγω πίεσης χρόνου και διαφορετικών ενασχολήσεων, μαθαίνουν δυσκολότερα πληροφορική.
ΥΓ: Το DVD είναι άλλη ιστορία, Γιώργο’ αν δεν είχαμε συνηθίσει στις γκατζετικές διεπαφές των πρώτων ψηφιακών ρολογιών (αθάνατα Casio), και μας θα μας παίδευε.
Δεν γίνεται να περάσει μια βόλτα και από το σπίτι μου (Μακεδονία μένω και εγώ…) να μάθει τίποτα στη δική μου τη μάνα; :oP
πωπω και η δικια μου τα ιδια. Ενω χρησιμοποει ΗΥ απο το 87 σχεδον, τον χρησιμοποιει μονο για να γραφει και ολα τα αλλα της ειναι ενα μυστηριο. Το μαλτιτασκινγκ ενα θαυμα, οι εννοιες του διπλου κλικ ή του δεξιου ενας πονοκεφαλος.
Και αν κατα λαθος εξαφανιστει μια τουλμπαρ στο Βορδ, με παιρνει τηλεφωνο και μου λεει: κατι εκανα και το Βορδ χαλασε!
αναρωτιεμαι και μεις στα παιδια μας που εχουν γεννηθει με ενα ποντικι στο χερι, θα φαινομαστε το ιδιο βαρβαροι?
Θα κρατήσω την αναπνοή μου μέχρι η μαμά Δέσποινα να φτιάξει το δικό της blog!
Πράγματι έτσι είναι. Και εσύ έχεις υπομονή και τα εξηγείς, εγώ που δεν έχω να δεις τι έχω τραβήξει…
Αγόρασε πρόσφατα ένα DVD player, και δεν μπορούσε να ρυθμίσει τα ελληνικά στις ταινίες…
Είδα και έπαθα να τις μάθω να το κάνει…
Έ, στο τέλος, έστειλα την αδερφή μου και την έκανα με ελαφριά… ;-)
Υγ. Πας μη “computerίζων” βάρβαρος αγαπητέ Sg. Ποιός θα το φανταζόταν άλλωστε (εκτός από μας φυσικά που το καταλάβαμε νωρίς…) ;-)
Για blog δεν ξέρω αλλά το site ετοιμάζεται
Αγαπητές Θεία Σοφία και Μαμά Δέσποινα,
Να εκφράσω και εγώ τα θερμά μου συγχαρητήρια στην Μαμά Δέσποινα και να την παρακαλέσω να συνεχίζει να κάνει τέτοια ώραια θέματα post. Θέματα που εκφράζονται απόψεις με κόσμιο πάντα τρόπο.
Ο δικός μου ο πατέρας, πριν από μερικές εβδομάδες και στα εβδομήντα του χρόνια έμαθε το μαγικό κόσμο του διαδικτύου. Ήταν μακρύς ο δρόμος…όμως φτάσαμε…και λέω φτάσαμε γιατί εγώ “δίδασκα” (από τηλεφώνου) και αυτός μάθαινε (πως τα φέρνει η ζωή καμιά φορά ε;)
Congratulations στην Μαμα Δεσποινα. Χρονια προσπαθω να πεισωτην δικη μου μαμα Μεροπη να κανει το ιδιο χωρις επιτυχια. Ποιο ειναι το μυστικο Σοφια?
Athena μία είναι η λύση. Ξενιτέψου. Μόνο έτσι πείθεις τη μαμά ότι πρέπει να μάθει. Επειδή δε της φτάνει να σ’ακούει, πρέπει να σε βλέπει κι όλας
καλα αυτο ειναι αληθεια. Και η δικια μου πρωτοπηρε το Ιντερνετ στα σοβαρα οταν με ειδε στο μεσεντζερ. Η πλακα ειναι οτι μουστελνε εμοτικονς απτο πρωτο δευτερολεπτο σαν επαγγελματιας :-)
Athena μία είναι η λύση. Ξενιτέψου. Μόνο έτσι πείθεις τη μαμά ότι πρέπει να μάθει. Επειδή δε της φτάνει να σ’ακούει, πρέπει να σε βλέπει κι όλας
Συμφωνώ περίπου 200% μ’ αυτό. Το παν είναι να έχει ο άνθρωπος κίνητρο…. χεχεχε :-)
Κι εμένα να δεις για πότε έμαθε η μάνα μου το messenger μόλις βρέθηκε για ένα εξάμηνο το Ματινάκι (το μικρότερο αδέρφι μου) στην Ισπανία… στο πιτς φυτίλι λέμε. Κι email έμαθε να στέλνει, και φωτογραφίες σε attachment και το scanner να χρησιμοποιεί και… ου λέμε.
Αστέρι σε ένα εξάμηνο η Παναγιώτα… και πολύ λέω.
Erasmus ole!