Zαβαλοκάστρου Αναφορά.

Τα Links ως επί το πλείστον οδηγούν στις φωτό – Τραβήξτε και προς τα κει – Είδατε τη φάτσα σας και δεν κάνει; Στείλτε μου ένα μήνυμα sofiagk [at] gmail.com να την διαγράψω – και θα πω και συγγνώμη, μπορεί να στείλω και κανα τσίπουρο
——————————-
Τώρα που είμαι Λονδίνο και απέφυγα τις γκρούπις μπορώ να αποκαλύψω ότι το Ζαβαλόκαστρο είναι στο Εδιμβούργο, στην ωραία Σκωτία. Γι’αυτό και ο Ζαβαλοκάτοικος ο νταβραντισμένος, με το κιλτ και την πίπιζα.

Ήμουν στην πηγή. Στην πηγή όλων. Των κάστρων, της ανηφόρας, του πόνου (Νιαβέντ που λέγαμε), του φαγητού και κυρίως του τσίπουρου και του ουϊσκιού. Θα μου πεις τώρα, τσίπουρο στη Σκωτία; Κι όμως. Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Εκεί στο Ζαβαλόκαστρο το φοιτηταριό προνοεί και του στέλνουνε τσίπουρα από τις Ελλάδες. Σα να το βλέπω στο τελωνείο.
– Τί είναι αυτό;
– Τσίπουρο. Είναι φαρμακευτικό προϊόν για εντριβή.

Μείναμε στο Ζαβαλόκαστρο, παρέα με τον Καπετάν Ζάβαλο (με τ’όνομα) και περάσαμε τις μέρες μας αποφεύγοντας τους παπαράτσι. Ένεκα και δεν υπάρχει ούτε μία φωτογραφία του Καπετάνιου – κι ότι μνήμη είχα την εξαφάνισε το τσίπουρο και το καπνιστό ουίσκι. Όχι δεν είναι καπνιστό τυρί Μετσόβου. Είναι ουίσκι καπνισμένο, που πίνεις το πρώτο και καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή, ανοίγει όλο το αναπνευστικό, μη σου πω περνάει τσαφ από το στομάχι κι αφήνει μια τρούπα να! Μετά το πρώτο όλα είναι πιο εύκολα. Έτσι φτάσαμε σιγά σιγά και στο μπουκάλι. Το τσίπουρο ήταν άλλη, πιο ντεκαντάνς κατάσταση. Το είχαμε μέσα σε μπουκάλια κοκα-κόλας και άλλα πλαστικά και το πίναμε ξεροσφύρι. Ας είναι καλά η μαμά – Δέσποινα που έστειλε ένα βάζο ελιές και δεν πάθαμε τη διάτριση στομάχου.

Μη με φοβάσαι όμως μάνα. Ό,τι έβαλα με τη μάσα και το πιοτό το έκαψα πάραυτα. Το Εδιμβούργο είναι σε δύο επίπεδα. Τα παλιά τα χρόνια έπεσε ένας λιμός και τους θέριζε, λένε λοιπόν τί να κάνουμε, δεν είμαστε για φωτιές και τους χτίσανε όλους παιδιά σκυλιά ζωντανούς και πεθαμένους κομπλέ και ζούσανε βασιλιάδες επί πτωμάτων κ υ ρ ι ο λ ε κ τ ι κ ά. Δε με λυπήθηκε λοιπόν καθόλου ο Ζάβαλος, είναι και ο Κώστας πολύ της περιπατιτικής και με πεθάνανε στην ανηφόρα. Και δεν τραβάω πολύ στην ανηφόρα, άφηνα τα πνευμόνια μου σε κάθε γωνία. Σε πέντε μέρες όμως ήμανε κατσίκι.

Μεγάλο Σάββατο λοιπόν βάνουμε τα καλά μας και πάμε στην εκκλησιά – εκεί ψηλά – χωμένη σε κάτι κτίρια του Πανεπιστημίου, το τέμπλο κόντρα πλακέ και κάτι εικόνες κρεμασμένες από κοτετσόσυρμα. Αλλά η ελληνική κοινότητα ακμάζουσα και σοβαρή. Εν τω μεταξύ οι άθεοι θέλανε να πάμε παρά πέντε ίσα ν’ακούσουμε το δεύτε λάβετε φως. Πάτησε πόδι η Θεία Σοφία. Μπορεί να μην είμαι θεούσα αλλά η Ανάσταση είναι Ανάσταση και είμαι παραδοσιακός άνθρωπος. Μια φορά την έχασα όταν είχα ανεμοβλογιά, κι αυτό για να μην κολλήσω όλο τον κόσμο. Τους πήγα λοιπόν 11.30 στην εκκλησία και καθόμασταν όξω – πού να χωρέσουμε μέσα. Όλοι οι πιτσιρικάδες εξαφανισμένοι στην Ελλάδα και έχουν απομείνει μόνο οι Μαστεράτοι και οι Διδακτορικοί. Με το βλέμμα της πείνας, της στέρησης και του πολύ διαβάσματος. Κουράζονται – και δε το λέω ειρωνικά. Είμαστε τώρα Θεία Σοφία, Κώστας, Ζάβαλος, Γιώργος και Κοσμάς (τσολιά μου) και περνάει το μισό φοιτηταριό του Εδιμβούργου να μας πει γεια και να πάρουμε το άγιο φως. Πανηγύρι. Μανάδες που έχουν έρθει να δουν τα βλαστάρια τους, φοιτητές, μόνιμοι κάτοικοι – στάνταρ οι μονιμάδες που είναι ΚΑΙ πλούσιοι ΚΑΙ στυλοβάτες της κοινότητας ψέλνουν κι όλας. Τεσπα λέει ο Παπάς το Δεύτε Λάβετε, λαμβάνουμε το φως και καθόμαστε παναγίες. Βγαίνει όξω ο Father John από πίσω κατα πόδας ακολουθούν ψάλτες και χορωδία όλη η καλή κενωνία και κατά τις 12.30 λέει και το Χριστός Ανέστη. Πονηρός ο Father John. Σου λέει, τα κωλόπαιδα θα έρθουν παρά πέντε. Σιγά μη τον αναστήσω τα μεσάνυχτα. Φιλιά, αγκαλιές, αυγά βγαίνουν από τσέπες.

Και ανήμερα μιλάμε για τα σκηνικά του αιώνα. Τσακώνουμε ταξί και τρέχουμε σε σπίτι φίλων στα προάστια με κήπο και σαλονάρα. Έχουν μαζέψει τέσσερα μπάρμπεκιου τα οποία επειδή μια βρέχει μια όχι τα μεταφέρουμε στα χέρια από τον κήπο στο θερμοκήπιο στο υπόγειο και πάλι πίσω. Έχουμε βγάλει μεγάφωνα και ακούμε ΕΡΑ μέσω Δικτύου, ρίχνουμε κι ένα συρτό. Έρχεται και η μικρή Ολλανδέζα, γκεστ σταρ, τη μαθαίνουμε περί μπυροκατάνυξης. Πάω να πιω νερό, τσίπουρο το ύδωρ. 40 άτομα στον κήπο, 4 ψήνουν (αλλά κυρίως ο ψηλός – ονόματα δε λέμε οικογένειες δε θίγουμε) και οι υπόλοιποι μασάμε. Ταίζουμε τη μικρή Ολλανδέζα, λέμε ανέκδοτα, ρωτάμε τί σπουδές κάνει ποιός. Και μετά από το πολύ πολύ πολύ φαί αράζουμε στον καναπέ, μας χτυπά κι ο ήλιος απ όξω και είμαστε ωραίοι. Αλητεία.

Το πιστεύετε δε το πιστεύετε το βράδυ είδαμε ένα DVD και ξαναχτυπήσαμε φαί – αυτή τη φορά κεμπάμπ.

Και τη Δευτέρα του Πάσχα – εφόσον αναστήθηκε και χάσαμε το στοίχημα με τους bookies – κάτσαμε στα κελάρια και ηχογραφήσαμε τον Δειλάτζα που λέγαμε [Τραβάτε εδώ να το κατεβάσετε]. Εκεί να δεις μεράκια. (Όχι πάτα εδώ και δες τα μεράκια)

Τί μας έμεινε: Καλές ατάκες (βλέπε παρακάτω), καλά τραγούδια, ωραία πόλη, ωραίοι άνθρωποι. Θέλω κι άλλο Εδιμβούργο

Τί θέλω να τονίσω: Σας αγαπώ όλους (Μαρία Αλιφέρη). Πέρασα τρίκαλα και θα ξανάρθω. Ο Κώστας επίσης. Αμ τι. Ερχόταν ο Ζάβαλος κάθε χρόνο Λονδίνο – είπαμε κι εμείς να ρεφάρουμε και τον ξεπαραδιάσαμε τον άνθρωπο. Επιφυλασσόμεθα.

Παραγωγή Ατάκες
(δεν είναι προς κατανόηση. Είναι για να θυμούνται όσοι ήταν εκεί)

– Ρε Σοφία δεν παίρνεις μια δυσμενή μετάθεση Εδιμβούργο;
– Και μπαίνει ο Γιούτσος στη μεγάλη περιοχή
– Έμπαινε Γιούτσο
– Σήμερα ο Γιούτσος ήταν υπέροχος
– Τζίνα Βαρώνη. Σε δέκα μέρες ανέβηκε στην πίστα
– Μασαζοκορσές Σλιμ/ Μασαζοκαλσόν Σλιμ, Το φοράς περπατάς και πετάς
– [Ρε παιδιά ήταν κι ένα με μήλα. Είχε ένα πανέρι μήλα και δίπλα ένα χάπι]
– Άνα μπράβο
– Αγγλομαθής;
– Χιώτης Μάμπο!
– Καλή μας όρεξη
– Ναι για
– ΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ όχι ρε…. Νάτο νάτο μπαίνει (Παίζοντας Fifa 2005)
– Είμαι Δασοπόνος μ’εχει πνίξει ο πόνος
– Can you tell me please που γαμούν οι ξένοι here;