Αγαπητέ Ιωακείμ

Πρέπει να ήμουν γύρω στα οχτώ και κάναμε βόλτα μαζί με την μαμά Δέσποινα. Φορούσα τριζάτα παπούτσια και η μαμά μου είχε κάνει κοτσίδια.

Στο παρκάκι ερχόταν από απέναντι μας ένα παιδάκι μεγαλύτερο πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι, με τη συνοδό του να σπρώχνει το καρότσι. Το αγοράκι είχε το κεφάλι του ριγμένο στο πλάι, το στόμα του μισάνοιχτο και με κοιτούσε από την άκρη του ματιού του. Καθώς περνάγαμε γύρισα το κεφάλι στη μαμά Δέσποινα και ρώτησα: “Μαμά, είναι άρρωστο το αγοράκι;”

Και πριν προλάβει η μαμά Δέσποινα να απαντήσει μου είπε το αγοράκι με μια φωνή λίγο τραβηγμένη, λίγο αργά αλλά δυνατά “Δεν είμαι άρρωστος εγώ. Δέν είμαι άρρωστος.” Και ντράπηκα και μετά νομίζω έβαλα τα κλάμματα γιατί πρόσβαλα το αγοράκι και ρώτησα τη μαμά μου αν είναι άρρωστο δυνατά λες κι αυτό δεν ήταν εκεί και δε μπορούσε να με ακούσει.

Αγαπητέ Ιωακείμ, το διαφορετικό το φοβόμαστε και το κρίνουμε. Μ’αρέσει όμως που εσύ είσαι ένα διαφορετικό που ζει, που ελπίζει, που γελάει, που μαθαίνει, που μας βάζει τα γυαλιά, που απαντάει δυνατά όπως μου απάντησε κι εμένα τότε εκείνο το αγοράκι.

Καλή συνέχεια.

————————————–

Για τον Ιωακείμ Φροσύνη, που γεννήθηκε με Σύνδρομο Down και αυτό τον έκανε δυνατό και ικανό να ξεπεράσει κάθε δυσκολία.

Το έμαθα από ένα post στου vrypan.