Η Αλίκη και τα 7 καθάρματα

Το αδέρφι μου ανακάλυψε την Αλίκη στη Χώρα των Καθαρμάτων και σήμερα πουρνό πουρνό που είχε όρεξη να μου κάνει προτάσεις μου έστειλε το λίνκι να ρίξω μια ματιά.

 Προτείνω ανεπιφύλακτα παίδες Αλίκη γιατί τα λέει με έναν τρόπο λίγο μπλαζέ και λογοτεχνίζον (αλλά δεν είναι και Μπακούνιν, δε θα βαρεθείς).

Πέρα που την προτείνω, τα – κατά τα άλλα εξαιρετικά – παρακάτω δύο posts της με ψυχοπλάκωσαν και στεναχώρησαν ανεπιστρεπτί:

1) Η Αλίκη του Νίκου της Έλσας (Ή αλλιώς 41)
2) Η Αλίκη του Νίκου της Έλσας (Ή αλλιώς 41 1/2)

Δε θα σας πω τί γίνεται γιατί το κείμενο τα λέει καλύτερα μόνο να σημειώσω τη στεναχώρια που με έπιασε με τα εξής:

Με την αδερφή μου δεν είχαμε ποτέ καλές σχέσεις. (…) βρισκόμαστε τρεις φορές τον χρόνο: Χριστούγεννα, Πάσχα και στα γενέθλια (…) εμένα με αντιμετωπίζει, λες και είμαι η ασύμμετρη απειλή, συμμετρικά προσωποποιημένη!

Εγώ και το αδέρφι μου που λες δεν μοιάζουμε καθόλου επίσης όπως η καλή Αλίκη με την καλή Έλσα (ασχέτου αν είναι υπαρκτά πρόσωπα ή όχι αυτές που δεν το έχω αποφασίσει ακόμα). Το μόνο πράγμα που έχουμε παρόμοιο η Θεοδώρα κι εγώ (κι αυτό αραιά και που) είναι οι κινήσεις των χεριών μας όταν μιλάμε, κατά τα άλλα εγώ είμαι πληθωρική σε σώμα και χαρακτήρα ενώ η Θεοδώρα είναι κυρία και κοντέσα γενικώς. Εγώ μπορεί να τα κάνω όλα γης μαδιάμ και γι’αυτό να αρέσω – η Θεοδώρα στέκεται κάπου με το ελαφρύ χαμόγελο της και σφάζονται στην ποδιά της.

Μ’αρέσει η φασαρία, η σαπίλα, η ακαταστασία, διαβάζω ανελέητα και χωρίς σταματημό,  θέλω να είμαι τόσο καλή όσο μπορώ να είμαι – ποτέ λιγότερο, νευριάζω εύκολα με τα πάντα, ντύνομαι ή πολύ απλά ή πολύ συντηρητικά χωρίς να το σκεφτώ ιδιαιτέρως, κάνω τα στραβά μάτια, ενθουσιάζομαι με τη μία, κλαίω εύκολα και πολύ, πληγώνομαι βαθιά και γρήγορα, τα δίνω όλα γρήγορα και τα ξεχνάω επίσης γρήγορα, φιλάω πολύ, αγκαλιάζω πολύ, ζουπάω πολύ.

Η Θεοδώρα τρελαίνεται για ησυχία, για ρούχλα (και όχι σαπίλα), δε μπορεί να λειτουργήσει μέσα στην ακαταστασία, διαβάζει επιλεκτικά και αφού το σκεφτεί και όσον αφορά το πόσο καλή είναι, το ξέρει, της φτάνει και δε της χρειάζεται να το αποδεικνύει ούτε στον ίδιο της τον εαυτό. Το έχει φιλοσοφήσει πολύ βαθιά το θέμα. Νευριάζει σπάνια (είναι η Πυθία – χαμόγελο αχνό και ηρεμία από φύλλα δάφνης), ντύνεται μετά από πολύ σκέψη ή καθόλου σκέψη αλλά αυτό που φοράει φαίνεται σαν να κόστισε μια περιουσία και της το έδωσε ειδικός σύμβουλος μόδας (ενώ απλά το έριξε πάνω της και λειτουργεί τέλεια αυτομάτως) , τα βλέπει όλα και τα θυμάται όλα και θα σου τη θυμήσει αν την ξεχάσεις εσύ τη μαλακία που έκανες, ενθουσιάζεται δύσκολα, κλαίει αυστηρά μόνη της, δεν πληγώνεται εύκολα, δίνει λίγο λίγο αλλά αυτό που δίνει δε το ξεχνάει γιατί το έδωσε και το σκέφτηκε πολύ πριν το δώσει, φιλάει λίγο, μιλάει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, δε μπορεί να τη ζουπάς της σπας τα νεύρα σταμάτα γιατί θα αρχίσει να παίρνει εκείνη τη μούρη την ξινισμένη.

Ποιο διαφορετικές δε γίνεται όπως και να το κάνεις.

Κι όσο μεγαλώναμε – όπως όλα τα αδέλφια – τις ξέραμε τις διαφορές και αναλόγως την εποχή τις κάναμε και χειρότερες και τις τονίζαμε και πιο πολύ.

Να μη συζητήσω για την κατάφορη, ανελέητη και αναίσχυντη ζήλια που κάθε αδέρφι αισθάνεται για το άλλο αδέρφι (έλα παραδέξου το, ξέρεις ότι είναι αλήθεια). ΟΛΑ τα αδέρφια ζηλεύουν ΟΛΑ τα αδέρφια. Και τα μεγάλα τα μικρά και τα μικρά τα μεγάλα και τούμπαλιν και φτου κι απ την αρχή. Όσο για το ποιον υποστηρίζουν οι γονείς; Στα μάτια τα δικά μου οι γονείς μας προσκυνάγαν την Θεοδώρα και στα μάτια τα δικά της οι γονείς μας μου πλένανε και τα πόδια μη σου πω.

 Δεν είναι ότι δεν το παλέψαμε. Δεν είναι ότι αυτόματα ξαφνικά μια μέρα ξυπνήσαμε και γίναμε κολλητές. Δεν είμαστε. Έχουμε άλλες φίλες, άλλους φίλους, άλλες παρέες.

Μα μετά τη δουλειά, πολλές φορές, της κάνω καφέ, κάνουμε τσιγάρο και λέμε πέντε νέα, εγώ και η Θεοδώρα, στο σύμπαν όλο μόνο η Θεοδώρα και εγώ – για μισή ώρα ή για μισή μέρα – δεν έχει σημασία – μόνο εγώ κι εκείνη που καταλαβαίνουμε η μία την άλλη ιδιαίτερα, ήσυχα, συχνά με προβλήματα, πάντα με τη βεβαιότητα ότι αύριο πάλι αδελφή σου θα είναι δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό.

Και θυμάμαι – και το σημειώνω και σε σένα αναγνώστα έτσι να το ‘χεις να πορεύεσαι: Εγώ και η Θεοδώρα δεν είμαστε φίλες. Δεν είμασταν ποτέ. Είμαστε αδελφές.

Και πιο ουσιαστική ταμπέλα από αυτή της ‘αδελφής’ δεν είχα και ούτε θα έχω ποτέ στη ζωή μου.

 Κι η Θεοδώρα το ίδιο. Άλλο που αντί να το πει, χαμογελάει αχνά και λέει γκρινιάζοντας με νάζι: “Αμάν ρε Σοφίιιιιιιιιιιιιααααααααααα!”