Οι φίλοι οι καλοί, σε παίρνουνε τηλέφωνο (πριν) τα μεσάνυχτα για να σου παίξουν το Τζιβαέρι στο Ούτι.
Όπως πριν από κανα δυο βδομάδες μας πήραν με τη λύρα.
Καπετάνιος και Μαέστρος, μας πήρανε τηλέφωνο βραδάκι.
– Ναι;
– Δεν είναι μεσάνυχτα ακόμα. Άκου!
Αποκτήσαμε Ούτι κυρίες και κύριοι. Ο Καπετάνιος το ανακάλυψε κοψοχρονιά σε έναν τύπο με τούρκικα μουσικά όργανα (άλλωστε περσικό δεν είναι originally; Νομίζω)
Καπετάνιο μου σ’αγαπάω με πάθος.
Ο Μαέστρος εδώ και δύο μέρες κουρδίζει, παίζει, ξεκουρδίζει, παίζει.
Αχ. Μας λείπετε. Κι εσείς και το ούτι.
Καταρχήν, αφού δε σου είπαν στο τηλέφωνο ότι συνοδεύουν τον Κρητικό στο μήνα του μέλιτος στην Αίγυπτο (you know, μετά τον γάμο) πάλι καλά να λες!
Ο Μαέστρος σας δεν αποχωρίζεται το ούτι με τίποτα. Μ’αυτό κοιμάται, μ’αυτό ξυπνάει, μ’αυτό πάει στη δουλειά (σοβαρά!). Το σπίτι πάλι έχει αποκτήσει μια υπέροχη ανατολίτικη αύρα. Τελικά όλα είναι θέμα soundtrack. Και τηγανητά αβγά να κάνεις, αν τα κάνεις με υπόκρουση το ούτι αισθάνεσαι εντελώς Λωξάνδρα!!!
Μη τον αφήνεις παιδί μου! Λες να του περάσει; Πω πω είχαμε το μπουζούκι, τώρα με το ούτι φαντάζομαι ολοκληρώθηκε η ευτυχία σου.
Μια χαρά! Και γκόμενο να φέρω σπίτι δε θα το καταλάβει!!!
Εσείς πότε θα μας έρθετε με το καλό?
Σοφία μου ότι ξέρεις ξέρω. Ή μάλλον να και κάτι παραπάνω που ξέρω εγώ: Το να δώσουμε 100 λίρες έκαστος για να ανέβουμε το κόβω λίγο απίθανο (και χωρίς απευθείας τρένο. με δύο αλλαγές)
Πότε φτώχια,
πότε πλούτη,
έμαθα και παίζω ούτι.