Μέρα με τη μέρα

Το ότι είμαι geek είναι γνωστό. Όμως ένα πολύ ιδιαίτερο είδος geek, δεν βλέπω τα πράγματα ως προγραμματιστής (δεν είμαι) ούτε θεωρώ τα boys toys μου στυλιστικά εξαρτήματα. Όταν ήμουν μικρότερη δεν ήθελα υπολογιστή. Ήθελα γραφομηχανή. Τη ζητούσα κάθε Χριστούγεννα, σταθερά, για αρκετά χρόνια και μερικές φορές είχα νοικιάσει. Με έπεισε η μαμά Δέσποινα να κάνω μαθήματα υπολογιστών με τη δικαιολογία ότι αύριο μεθαύριο θα μου χρειαστεί. Αυτό ήταν, έπαθα. Ήθελα δικό μου. Μου αγοράσαν ένα απλό μοντέλο κι από τότε ψάχνω τρόπους για να κάνω τη ζωή μου πιο εύκολη. Ξέρεις, το παλιό κολπάκι του φαύλου κύκλου: Χρησιμοποιώ την τεχνολογία για να κερδίζω χρόνο που τον χρησιμοποιώ για να κάνω περισσότερα πράγματα που τρώνε χρόνο και άρα χρησιμοποιώ την τεχνολογία…

Παρόλα αυτά ακόμα και σήμερα, ακόμα και μετά από κάποια μαθήματα προγραμματισμού έτσι για το γαμώτο παραμένω a scholar of humanities. Δηλαδή παρατηρώ όλα τα μηχανηματάκια μου υπό το πρίσμα του θεωρητικού και όχι του θετικού επιστήμονα. Σε πείσμα του Γιατρού που έλεγε πάντα ότι «επιστήμη είναι μόνο η θετική».

Δηλαδή έχω κινητό – με Bluetooth. Χωρίς Bluetooth δε γίνεται και τσακώνομαι με τους πωλητές που θέλουν να μου πουλήσουν μια άλλη μαλακία και προσπαθούν να με πείσουν ότι δε το χρειάζομαι. Αφού το χρειάζομαι ρε φίλε, εσύ ξέρεις καλύτερα; Επίσης ψηφιακή κάμερα. Επίσης υπολογιστή. Επίσης είχα ένα από τα πρώτα 3G (γαμάτο ως ιδέα, σκατά ως υπηρεσία, θύμησε μου άλλη φορά να σου πω). Τεσπα να μη στα πολυλογώ, φίλος Αμερικάνος σημείωσε ότι το σπίτι μας μοιάζει με διαστημόπλοιο σε τηλεοπτική σειρά της κακιάς ώρας με διάφορα φωτάκια να αναβοσβήνουν εδώ κι εκεί.

Ένα πράγμα δεν μπόρεσα να αντικαταστήσω ποτέ. Το ημερολόγιο. Και με αυτό εννοώ το calendar, όχι το diary. Η μαμά Δέσποινα κάθε χρόνο μας αγοράζει, σε όλα τα παιδιά (και είμαστε και πολλά τα σκασμένα) από ένα ημερολόγιο. Σε μένα παίρνει πάντα ένα λογοτεχνικό. Έχω Καβάφη, Καρυωτάκη, διάφορες συλλογές και του 2005 ήταν Θεοτοκάς (μάλιστα μου το άργησε, δεν το είχε σκοπό να μου το αγοράσει και το πήρε μόνο επειδή παραπονέθηκα. Σημείωσε κι ένα συγγνώμη στην αφιέρωση. Αυτό μας έλειπε, να ξεχνάμε τις οικογενειακές μας παραδόσεις.)

Δεν είναι ότι δεν προσπάθησα με διάφορες πατέντες και παιχνιδάκια. Είχα και Palm, χρησιμοποιούσα και outlook και διάφορα άλλα τζάτζαλα και μάτζαλα. Αλλά τίποτε δεν αντικαθιστά το χειροπιαστό το ημερολόγιο, που στο τέλος της χρονιάς είναι τίγκα στα χαρτάκια, τις αποδείξεις, τις σημειώσεις, τα ενθύμια, τα εισητήρια. Αν τα κρατάς δε, όπως κάνω του λόγου μου, είναι ακόμα καλύτερα. Μου τη δίνει που από μερικές χρονιές δεν τα έχω κρατήσει ή σε άλλες χρονιές είναι σχεδόν άδεια γιατί χρησιμοποιούσα ας πούμε το outlook. Τί ακριβώς έκανα εκείνη τη χρονιά; Δε μ’ενδιαφέρουν τα μεγάλα γεγονότα, αυτά τα θυμάμαι. Με ενδιαφέρει πότε ήταν η τελευταία φορά που είχα ραντεβού με κάποιον ή πότε πήγα σε κάποια θεατρική παράσταση. Ή ακόμα καλύτερα πότε σημείωσα και υπογράμμισα διπλά ότι πρέπει να πληρώσω τον ΟΤΕ.

Αυτές οι μικρές λεπτομέρειες… αυτό που ακούγεται γοητευτικό στα αγγλικά: the details of my mundane day to day existence.