Ο Κύκλος της Απελπισίας (ΤΜ)

Παρατηρήσατε μια… κατάπτωση να το πω… νταουνίλα να το πω… μουντρουχίαση να το πω… τέλος πάντως μία κακή διάθεση τελευταία; Μην ανησυχούτε (sic). Με πιάνει πάντα στη μέση του καλοκαιριού, όταν δεν έχω το Πανεπιστήμιο να ασχολούμαι κι όταν η μόνη άλλη εναλλακτική είναι το να διαβάσω Java ή Relational Theory, που – περιττό να πω – είναι από μόνα τους τραγικά θέματα, αρκετά να οδηγήσουν και τον πιο ευτυχισμένο άνθρωπο στο χείλος του γκρεμού.

Μετά από τρομοκρατικές επιθέσεις, ταξίδια στην Ελλάδα (τα οποία πρέπει να αποφεύγονται όσο το δυνατόν περισσότερο) και ένα σωρό άλλα προβλήματα τα οποία βαριέμαι να αναφέρω (όχι τίποτα άλλο αλλά θα με πάρει από κάτω) απελευθερώθηκα σήμερις (αλλά δε λέω πώς) και ανακοινώνω την Επιστροφή μου στους κανονικούς μου ρυθμούς.

Το έχω αναλύσει το θέμα και πλέον έχω σταματήσει να παίρνω τη μαμά Δέσποινα τηλέφωνο για υποστήριξη διότι το έχει αναλύσει κι εκείνη οπότε αντί να μου προσφέρει συμπαράσταση μου θυμίζει το συμπέρασμα στο οποίο έχουμε φτάσει: Δεν πρέπει να είμαι άεργη. Δηλαδή, με το που έχω μόνο τη δουλειά να ασχοληθώ και όχι χίλιες διακόσιες υποχρεώσεις (τις οποίες έχω διαλέξει, μ’αρέσουν κλπ κλπ) με πιάνει η μαλακία και παρα-σκέφτομαι. Ξεκινάω δηλαδή από ένα σημείο και το πάω πολύ μακριά το θέμα. Επίσης κλαίω. Επίσης φωνάζω ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ. Τέλος γίνομαι η Μάτζικα Ντε Σπελ, βγάζω ελιά στη μύτη κι αν δεν τα καταφέρω να συμμαζευτώ γρήγορα γρήγορα αρχίζω να κακαρίζω (με αυτό εννοώ το “κα κα κα κα” γέλιο της σαλεμένης μάγισσας).

Μόνος τρόπος να ξεπεραστεί αυτή η σκατοκατάσταση είναι να την αφήσεις να κάνει τον κύκλο της. Οι γύρω γύρω μου γνωρίζουν το πρόβλημα και συνήθως με αφήνουν στην ησυχία μου ενώ αυτοί που επιμένουν τα ακούνε χωρίς φόβο και πάθος. Αυτοί δε που ‘προσπαθούν να μου δώσουν ένα μάθημα’ κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης περνάνε πιο δύσκολα από όλους τους άλλους καθώς άλλα τους λέω το πρωί και άλλα το βράδυ και συχνότατα ο στόμας μου πετάει βαρύγδουπες δηλώσεις του στυλ “Μη μου λες μαλακίες και σταμάτα να μιλάς γενικά εδώ που τα λέμε”. Είμαι ένα τέρας. Το παραδέχομαι.

Το καλύτερο όλων είναι ότι είμαι τρομακτική ούτως ή άλλως (ή, στα αγγλικά μια πολύ καλύτερη λέξη: intimidating) αλλά όταν βρίσκομαι στον Κύκλο της Απελπισίας (ΤΜ) θυμάμαι σκηνές από ταινίες καταστροφής όπου όλοι τρέχουν να εξαφανιστούν πριν τους κατασπαράξει/ καταπιεί/ πατήσει το τέρας: Είμαι ο Γκοτζίλα. Ο καημένος ο σεκιουριτάς στο γραφείο φοβάται να μου ζητήσει την κάρτα μου τα πρωινά. Που να με δει και πριν πιω καφέ.

Εν τω μεταξύ ο μόνος άνθρωπος, φίλος κι αδελφός, που τα ακούει εδώ και χρόνια χωρίς περιστροφές αποφάσισε ότι η καλύτερη τακτική είναι το να εξαφανίζεται. Μένω λοιπόν να βράζω στο ζουμί μου και όταν καταλαβαίνει από την παύση των μυνημάτων ότι έχω ηρεμήσει τότε και μόνο τότε επανεμφανίζεται. Γαμάτο; Ποιος τον πονήρεψε ήθελα να ‘ξερα. Μην τον βρω. Τον έσφαξα. Αν και υποπτεύομαι. Α ρε Ν. μας έχεις καταστρέψει.

Τέλος να δηλώσω ότι και τίποτα να μην έχω κάνει στη ζωή μου τουλάχιστον οδήγησα έναν άνθρωπο στο να αγιάσει. Ο Κώστας ο οποίος τόσα χρόνια σχέση, με το που με πιάνει εμένα η μούρλα, χαμογελάει στωικά, πού και πού ρίχνει κανα μπινελίκι αλλά γενικώς με αφήνει στην ησυχία μου γιατί σου λέει πού θα πάει θα ηρεμήσει η πειραγμένη.

Σας φιλώ –