Μικρές κούτες, μεγάλες βαλίτσες

Τί συμβαίνει όταν προετοιμάζεσαι ΚΑΙ να κατέβεις Ελλάδα ΚΑΙ να μετακομίσεις; Καλά μαντέψατε, της πουτάνας το κάγκελο γίνεται.

Δε θα αγχωθώ όμως περαιτέρω, αρνούμαι να πάθω εγκεφαλικό μόνο και μόνο επειδή είμαι control freak. Έκανα όσα μπόρεσα να κάνω, βοήθησα όσο μπορούσα να βοηθήσω.

Να μη μιλήσω δηλαδή για τον πανικό που επικρατεί στο σπίτι μας, κούτες παντού, βρώμα κι άγιος ο θεός, μία βαλίτσα που θα πάρω Ελλάδα, άλλες βαλίτσες με ρούχα που πρέπει να πάνε στο καινούριο σπίτι, σακούλες με έτερα ρούχα που πρέπει να πάνε σε διάφορα charities τεσπα δε μπορώ. Κουράστηκα.

Άσε πια αυτές οι δουλειές (πέρα της μετακόμισης) που οι πουτάνες τελειωμό δεν έχουν. Μια τράβα να στείλεις συστημένο κάτι στην expedia, μια σύρε μέχρι την τράπεζα να καταθέσεις τσεκ, κουβάλησε και κάθε μέρα (τις τελευταίες δύο εβδομάδες) κούτες από τη δουλειά στο σπίτι, δεν είναι να απορεί κανείς που ντύνομαι ωσάν το λέτσο και είμαι άβαφτη και άρα η μούρη μου είναι στο εκρού (του νεκρού).

[Α ρε Κερκυραία, έβγαλα το φρύδι χτες και σε θυμήθηκα: «Καλό το φουλάρι Σοφία αλλά το φρύδι βλέπω βαρεθήκαμε να το βγάλουμε»]

Και νόμιζες ότι τώρα που θα πας Ελλάδα θα ηρεμήσεις; Κούνια που σε κούναγε! Βάλε την Παρασκευή κομμωτήριο (σαν την κατσιβέλα θα πάω στους γάμους;). Βάλε το Σάββατο γλέντι με σόγια που έρχονται από όλη την Ελλάδα. Βάλε την Κυριακή γεύμα μετά του πατέρα και της αδελφής. Βάλε τη Δευτέρα ντυσίματα, χτενίσματα, γάμους, γλέντια κλπ. Βάλε την Τρίτη τάβλα όλη μέρα – ένεκα οι σαμπάνιες και η ορθοστασία πάνω στο δωδεκάποντο (μπρος στα κάλη τί είναι ο πόνος;) Μετά από όλα αυτά τα τζέρτζελα βάλε και φίλους που πρέπει να απαντηθούν, δε θα πάμε ένα Ψυρρή; Ένα Alba; Ένα Αγνάντι; Ε, θα πάμε.

Με την επιστροφή έχω να πάω να καθαρίσω το παλιό σπίτι (γιατί τη μετακόμιση θα την έχει κάνει ήδη ο ήρωας Κώστας), να παραδώσω κλειδιά και να πάρω πίσω την προκαταβολή. Μετά να πάω στο καινούριο σπίτι, να καθαρίσω και εκεί (ελπίζω αυτό να το σκαπουλάρω γιατί ελπίζω ότι θα φιλοτιμηθούν οι άλλοι – τ’ακούς; σ’εσένα τα λέω!).

Με όλο αυτό το άγχος θέλω να γίνω και μάνα; Γιατί μη νομίζεις. Το άγχος παραμένει, σου χαλάει το κάρμα, σου κάμει την ψυχή από παιδουλιάρικη – σκατουλιάρικη και τελικά αρχίζει να βρωμάει ο στόμας σου και να σουφρώνεις τα χείλη. Πού να κάνεις παιδί μετά, θα σου βγει Βασιλάκης Καίλας και θα πηγαίνει στη Ζούγκλα και στην Τατιάνα να λέει για τη μάνα του που το παραμελεί.

Μάνα, βάλε το ταψί στο φούρνο. Το enfant terrible είναι en route!