Damaged Goods

August 27th, 2013 § 1 comment § permalink

Old books

He softly touches the spine of the old book, the fingers of the connoisseur gently looking for little secrets. It’s been years since Alexandra last saw a man with manicured hands. She has certainly never seen a man’s hands on the book. And even though she hates that he’s touching it she stares at his long fingers on the leather bound volume in fascination.

“It is rare. I’ll give you that. But it is damaged, this discoloration on the cover…”, he says without looking up.

Outside, London moves as quickly as ever but inside there is only the smell of old paper and the silent cries of lost words. And worlds perhaps. He reigns behind an ancient counter, in a grey suit and thin glasses, his hair carefully combed back, with a subtle smell of good tobacco about his person.

Alexandra needs to sell. She keeps telling herself that this is the only way, that nothing else is left, nothing, only the book and it needs to go because it’s this or nothing. There’s nothing else to sell, or do; and the bills keep coming and the bailiffs keep knocking.

Finally convinced that this is the real deal, the man gives her a price without looking at her. Alexandra is shocked by this man’s detachment, his careful strategy. He must have realised as soon as she walked in what the story is. Her old coat – once ludicrously expensive – tells a lot of stories to the trained eye. The scuffed boots. The hand movements. The accent. They all kept blabbering away happily while she meekly offered up the book.

She doesn’t mind that he does not look up. This is the game of a master and she has admitted defeat already by walking into his domain. But she minds that he does not know any of it – how could he really? – and he just offers up this price, what will be this dirty wad of money. Or perhaps it will be nice and crisp fifty pound notes, all counted on the old wood of the counter, with a receipt written out in what she imagines is his careful script. Oxbridge no doubt. Looked down upon as a mere shopkeeper no doubt – once upon a time by the likes of her too.

This man knows the books, no doubt he loves some of them. But he does not know this book. He does not know what this book cost everyone, what it cost grandmother, what it cost mother, what it cost Alexandra. There is quiet despair stitched in its spine, there is the sound of crying when the pages are turned. And yet… and yet she loves it, as only books can be loved. She loves the smell and the memories. She loves the nights she spent leafing through it, the afternoons that her grandmother read from it. She loves that it was always a secret, never to be revealed, never to be discussed, always to be treasured.

“The price I can offer you cannot be higher. This damage lowers the value of the book significantly, I trust you understand.”

Oh, she understands. Better than anybody. This immaculate man expects perfection, where there is none. He expects a blank slate, when all the words have been spoken, all the roads have been taken, all the boots have been worn thin.

“I’m sorry I wasted your time. I’m not selling.”

She exits the shop quickly, but not quickly enough not to hear his quiet sigh. She hides the book in her breast pocket, her heart beats against it all the way home.

What will haunt her for years to come is the simple question of whether she did not sell because of the price or because of the memories.

True love

September 21st, 2012 § 0 comments § permalink

I woke up again this morning and went by the hotel. I can’t help myself really. I know it’s wrong, I know that I need to stop doing this, punishing myself, but I just can’t. There is an excruciating pain that fucks me up when I don’t see her, when I don’t know if she is OK, what she is wearing, how her eyebrows are raised. I hide behind the old tree, where we used to hide as kids to kiss, and I can see the office and the reception and the courtyard. I can even hear her alarm in the morning.

Here’s how it goes. I get to the hotel early, about 10 minutes before she sets her alarm. Nobody is up that early and even the young guests are long gone to bed by then. Not that they would see me in their drunken state when they get back from the town. Anyway, I love going there early. I keep thinking that I will catch glimpses of her dreams. Sometimes I stand under her open window and listen to her breathing. I pray that one day she will whisper my name. I pray that I will hear the gentle sound of her sheets while she turns and calls my name, calls me to her, to hold her, to breathe in her scent.

Her scent.

That smell, that smell I miss and go back for every day. I don’t mean her perfume, she changes that often. Not even the smell of her hair spray, or her make up or her body cream. I mean the way her body smells, I mean the way her sweat smells. The smell between her breasts. The smell between her legs. Any smell that is hers, that trickles out of her like mastic trickles out of the tree, drop by drop, to form precious tears on the bark.

When I can, I get into her room. When I know she has gone to town. I just jump through the low window and quietly just stand there, in her room and drink in the smell. I once closed the window, I didn’t even want the smell of the sea to invade the space. I opened her closet and came as close as possible to her clothes. But heaven, heaven was only on her sheets, on her pillow. Bliss, a little bit of eternal happiness. I cried. I still do sometimes when I remember.

Smell is a weird thing. I will be walking in town, somewhere, or even travelling. And suddenly I will smell her. She is nowhere near. There is nothing that smells like her, it’s true, nothing similar but there it is. It stops me in my tracks, it doubles me up. Once it happened to me while I was in Frankfurt for 3 months. I hated that contract, I didn’t want to take the job but there was not other way. Away from her for so long, it was agony. One day, just as I was walking up the stairs to my horrible apartment there it was, her smell. It was so sudden, so vivid, so hugely unexpected. I think I became hard by just drinking in that ghost of an aroma and then I broke down. I hit my knees against the step but I didn’t care. I cried under the yellow sickly light of the stairs, huge sobs, huge tears on the grey steps and not even one fucking German opened the door as I banged my head against the wall and curled up into a ball until I could calm down.

You may not understand but it is physical. It is beyond me. It is as if when I touched her she left something of hers inside me. Whenever I am away from her that part wants to be reunited with her, go back to the source, the woman, the womb. I have a child, a child of love inside me and it pines for her. I hear its heartbeat when I sleep, when I eat, when I swim. It cries in the sleepless nights. I hear its laughter when she is near. I need to go back. I just do. I need to see her again and again if I am to be alive.

I hope. I hope she will never discover what I do but I do hope that she will look for me, she will miss me. I dream that the creature inside me will call her in her dreams. She will get up from her bed, she will open her red door. It WILL be a full moon night. The wind WILL bring her smell to me before I see her walk across the courtyard. And then she WILL be mine.

————

Courttia made me do it

Vial with a conspiratorial sound. Included herein.

June 25th, 2010 § 0 comments § permalink

READ IT IN GREEK

Humbly, for the Kaliva literary week
June 25, 2010

It arrived one Saturday morning in the post. Without a return address. A package wrapped in brown paper and string.

The detail seemed important.

With string.

The box inside was wooden, maybe a little crude and old-fashioned, however, well made. And inside the box, a bottle filled with red liquid, embraced in velvet. He opened the bottle carefully, fine silver cap which opened and closed with a small conspiratorial sound. He sniffed the liquid tentatively and it reminded him of maybe strawberries. The second time he thought it was lilies but the third time he once again changed his mind. Cinnamon? Oranges?

At first he took it as a joke. He expected some jolly friend to approach him and confess to sending it. He began to tell the story of the little bottle and the package without sender but no one showed the slightest inclination to admit that he had sent it. On the contrary, some even advised him to get rid of it, you never know, maybe an insane killer who randomly sends poison.

When Internet searches did not reveal anything he went by the biggest libraries of the city. He asked old professors and took a sample of the red liquid to a friend who worked in a laboratory. Nobody could tell him for sure what was in the bottle or even what could be in the bottle.

He thought that he could try it. Once or twice he managed to bring it to his lips but his hand trembled and he was forced to admit that he did not have the guts. He caught himself in the mirror, the bottle still in his trembling hand, his face looked bereft of colour. He closed the box carefully.

***

It arrived one Wednesday morning in the post. He was at work. Without a return address. A white envelope and his address written in red ink.

The detail seemed important.

With red ink.

He did not think that there could be a connection with that other item, received so many years ago, with the little package wrapped in brown paper, because he had strived too hard to forget. At first he had left the box on the coffee table but the memory of this failure and his sweaty face disappointed him every day. He then put the box on the bookcase and pretended that he forgot about it, though he felt uncomfortable sometimes when he had his back turned to watch TV.

The envelope had a card inside, off white paper and a gold embossed edging. With red ink in the middle, with two words, written in rather cursive letters.

“Too late”

He stood in the hall looking at the card for a while.

Until his body exploded towards in the living room – almost of its own accord – to confront the gap between the two books.

***

There is no more to this story. What ending? You haven’t been taught well, my stories have no ending. They are just that, stories. If you want and ending then you should have asked me to tell you a fairy tale.

Of course I do not tell fairy tales.

I am only a writer, here see, my hands have stains.

From red ink.

It is probably ink

Come a little closer to see it for yourself.

 

Published in Greek in the blog Η Καλύβα Ψηλά στο βουνό
June 25, 2010

READ IT IN GREEK

Φιαλίδιον με ήχο συνωμοτικό. Ενταύθα.

June 25th, 2010 § 0 comments § permalink

READ IT IN ENGLISH

Ταπεινώς, για τη λογοτεχνική εβδομάδα της Καλύβας
25 Ιουνίου 2010

Έφτασε ένα πρωινό Σαββάτου με το ταχυδρομείο. Χωρίς διεύθυνση αποστολέα. Ένα πακέτο τυλιγμένο σε καφέ χαρτί και σπάγκο.

Η λεπτομέρεια του φάνηκε σημαντική.

Με σπάγκο.

Το κουτί μέσα ήταν ξύλινο, ίσως λίγο άκομψο και παλιομοδίτικο, πάντως καλοφτιαγμένο. Και μέσα στο κουτί, να το αγκαλιάζει το βελούδο, το μπουκάλι με το κοκκινωπό υγρό. Άνοιξε τη φιάλη προσεκτικά, λεπτοδουλεμένο πώμα από ασήμι που άνοιγε και έκλεινε με έναν ήχο μικρό και συνωμοτικό. Μύρισε διστακτικά το υγρό, κάτι του θύμιζε, ίσως φράουλες. Τη δεύτερη φορά νόμιζε κρίνα αλλά την τρίτη φορά πάλι άλλαξε γνώμη. Κανέλα; Πορτοκάλι;

Στην αρχή το πήρε για αστείο. Περίμενε να τον πλησιάσει κάποιος εύθυμος φίλος και να ομολογήσει την αποστολή. Άρχισε να διηγείται την ιστορία με τη μικρή φιάλη και το πακέτο χωρίς αποστολέα αλλά κανείς δεν έδειχνε την παραμικρή διάθεση να παραδεχτεί ότι το είχε στείλει. Αντιθέτως, κάποιοι μάλιστα τον συμβούλεψαν να το πετάξει, ποτέ δεν ξέρεις, ίσως κάποιος τρελός δολοφόνος που στέλνει τυχαία δηλητήριο.

Όταν οι αναζητήσεις του στο Διαδίκτυο δεν τον έβγαλαν πουθενά πέρασε από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της πόλης. Ρώτησε παλιούς καθηγητές και πήγε ένα δείγμα από το κοκκινωπό υγρό σε ένα φίλο του που δούλευε σε εργαστήριο. Κανένας δεν μπορούσε να του πει με βεβαιότητα τί περιέχει το φιαλίδιο ή έστω τί θα μπορούσε να είναι.

Σκέφτηκε να το δοκιμάσει. Μια δυο φορές κατάφερε να το φέρει στα χείλη του αλλά το χέρι του έτρεμε τόσο που αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι δεν είχε τα κότσια. Έπιασε τον εαυτό του στον καθρέφτη, το φιαλίδιο στο ακόμα τρεμάμενο χέρι, το πρόσωπο του σα ‘να ‘χε χάσει κάπως το χρώμα του. Έκλεισε το κουτί προσεκτικά.

***

Έφτασε ένα πρωινό Τετάρτης με το ταχυδρομείο. Εκείνος ήταν στη δουλειά. Χωρίς διεύθυνση αποστολέα. Ένας φάκελος λευκός και η διεύθυνση του γραμμένη με κόκκινο μελάνι.

Η λεπτομέρεια του φάνηκε σημαντική.

Με κόκκινο μελάνι.

Δεν σκέφτηκε ότι μπορεί να υπάρχει σχέση με εκείνη την άλλη αποστολή, τόσα χρόνια πριν, με το πακέτο τυλιγμένο με καφέ χαρτί, γιατί είχε πασχίσει πολύ να το ξεχάσει. Τον πρώτο καιρό είχε αφήσει το κουτί πάνω στο τραπέζι του σαλονιού αλλά η αποτυχία του και η ανάμνηση του κάθιδρου μετώπου του τον απογοήτευε κάθε μέρα. Έβαλε το κουτί στη βιβλιοθήκη και έκανε σα να το ξέχασε, κι ας ένιωθε καμιά φορά άβολα όταν γύριζε τη πλάτη του στα ράφια για να δει τηλεόραση.

Ο φάκελος είχε μέσα μια κάρτα, χαρτί όχι ακριβώς άσπρο και μία μπορντούρα ανάγλυφη χρυσαφί. Με κόκκινο μελάνι, μέσα στη μέση, με γράμματα μάλλον καλλιγραφικά δύο λέξεις.

“Πολύ αργά”

Στάθηκε στο χολ κοιτώντας την κάρτα για ώρα.

Μέχρι που το σώμα του ανατινάχτηκε προς το σαλόνι – σχεδόν μόνο του – για να αντικρίσει στη βιβλιοθήκη το κενό ανάμεσα στα δύο βιβλία.

***

Δεν έχει άλλο η ιστορία. Ποιο τέλος; Δεν στα έχουν μάθει σωστά, οι ιστορίες δεν έχουν τέλος. Είναι μόνο έτσι, ιστορίες. Αν θέλεις τέλος τότε έπρεπε να μου ζητήσεις να σου πω ένα παραμύθι.

Εγώ βέβαια δε λέω παραμύθια.

Μόνο γραφιάς είμαι, να δες, έχουν κηλίδες τα χέρια μου.

Από κόκκινο μελάνι.

Μάλλον μελάνι δηλαδή.

Έλα λίγο πιο κοντά να δεις και μόνος σου.

 

Δημοσιεύθηκε στο blog Η Καλύβα Ψηλά στο Βουνό
25 Ιούνη 2010

READ IT IN ENGLISH

Στην αιώνια Ερημιά και Γειτονιά του κέντρου

December 4th, 2007 § 0 comments § permalink

Στα Εξάρχεια, στην αιώνια Ερημιά και Γειτονιά του κέντρου, μάθαμε τί σημαίνει ζωή και πόλη και μεθύσι. Αν το μάθαμε φέτος, αν το μάθαμε πριν από 40 χρόνια – ίδιο το αποτέλεσμα στις εφηβικές και νεανικές μας μνήμες. Δεν είναι το Φλοράλ τα Εξάρχεια – πώς να χωρέσεις μια ιστορία ολόκληρη στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας; – είναι όμως ένα από τα σημεία αναφοράς, είναι το όνομα στα ραντεβού μας. «Θα σε δω στο Φλοράλ…»

Ποιός έζησε το Φλοράλ πιο πολύ; Εκείνος που κάθησε στις καρέκλες του κάθε μέρα; Εκείνος που έδωσε εκεί το πρώτο του φιλί; Εκείνος που έγραψε συνθήματα στους τοίχους; Εκείνος που χώρισε με την σερβιτόρα του Φλοράλ να περιμένει να πληρωθεί; Εγώ κι εσύ που βρεθήκαμε κάποτε εκεί, να κοιταζόμαστε από μακριά και η θύελλα των Εξαρχείων ακόπαστη γύρω μας;

Πάει και το Φλοράλ… ακούω τους παλιούς να λένε. Έγιναν και τα Εξάρχεια προτεκτοράτο των δήθεν περιοχών, με σκυλοσουξεδάκια στα μεγάφωνα και φραπουτσίνο. Πάει και το Φλοράλ… ακούω τους νεότερους να λένε – προσπαθώντας να πείσουν και τους εαυτούς τους ότι συμμετείχαν στην τελευταία θρυλική εποχή της πλατείας. Πάει και το Φλοράλ… ακούω τους νοσταλγικούς να λένε. Το έφαγαν κι αυτό οι εποχές, όπως έφαγαν τα μικρά καφέ, τους φοιτητές με τις κιθάρες, τις βόλτες στα ήσυχα στενά.

Μέσα από την ομίχλη της απόστασης όμως – και σε χιλιόμετρα και σε χρόνια – ακούω τον εαυτό μου να λέει: Και πού να πάει το Φλοράλ; Ο καθένας μας έχει το δικό του Φλοράλ. Η νοσταλγία σε πιάνει όταν βλέπεις τις αλλαγές σε μια περιοχή που έζησες. Μόνο που τα Εξάρχεια δεν ήταν ποτέ περιοχή. Ακόμα κι όταν ζούσαμε εκεί. Τα Εξάρχεια, το Φλοράλ, τα μέρη τα δικά μας ήταν, είναι και θα είναι – πάντα και μόνο Μνήμη.

 

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, 06 Δεκεμβρίου 2007
και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 07 Δεκεμβρίου 2007 

 

Στο ξενοδοχείο των φαντασμάτων

January 30th, 2007 § 0 comments § permalink

Στο ξενοδοχείο των φαντασμάτων η μουσική παίζει τις νύχτες – οι παλιές αγάπες αναβιώνουν – οι στίχοι γράφονται στους τοίχους… για ένα βράδυ, μόνο για ένα βράδυ ο καθένας, στο ξενοδοχείο των φαντασμάτων.

Πώς έφτασες δεν είναι σίγουρο, μόνο κοιτάς αφηρημένα το κορίτσι που σου προτείνει τα κλειδιά για κάποιο δωμάτιο που δε θυμάσαι να ζήτησες.
- Σας έβαλα στο 201.
Και σου κλείνει το μάτι συνωμοτικά. Τα χείλη της – συνειδητοποιείς καθώς απομακρύνεσαι από τη ρεσεψιόν – δεν άνοιξαν ποτέ. Διατήρησαν το σχήμα τους – σαν κόκκινη λεπτή γραμμή – το σύνορο μεταξύ Κόλασης και Παράδεισου – από την πρώτη ματιά μέχρι την τελευταία. Κι όμως θυμάσαι τον αριθμό του δωματίου ξεκάθαρα και τη φωνή της ν’ αντηχεί στ αυτιά σου.

Πριν βάλεις το κλειδί στην πόρτα – μπρούτζινα γράμματα που αντανακλούν στο φως του διαδρόμου – νιώθεις το παιδί με τις βαλίτσες πίσω σου. Έφερες βαλίτσες; Από πού; Καθώς του δίνεις ένα μικρό φιλοδώρημα – ό,τι βρήκες στις τσέπες του παντελονιού σου – σε ενημερώνει επί του ορόφου

- Απέναντι σας μένει πάντα ο Τζιμ Μόρισον. Δεν δίνουμε ποτέ το δωμάτιό του σε επισκέπτες. Τους ενοχλεί, ξέρετε, όλη νύχτα απαγγέλλει ποιήματα. Αν δεν μπορέσετε να κοιμηθείτε ειδοποιήστε τη ρεσεψιόν σας παρακαλώ.

Τον ευχαριστείς με ένα νεύμα – αβέβαιος πώς μπορείς να απαντήσεις.

Παρακολουθείς τα πάντα μουδιασμένα, από μια σκοτεινή γωνία – κρυμμένη κάπου στις πτυχές της δειλής σου ύπαρξης. Ακόμα και τον εαυτό σου που κλείνει την πόρτα απαλά. Κρυφοκοιτάς το σκουρόχρωμο κορμί, τον τρόπο που περπατάς κάπως σκυφτός, κάπως όρθιος – ενδιάμεσα. «Η ζωή σου κρίθηκε στα ημίμετρα», σιγοτραγουδάει το χαιρέκακο κομμάτι σου καθώς ανοίγεις τις κουρτίνες και χαζεύεις ένα δάσος σκοτεινό, ριγμένο κάπως άτακτα πέρα από τις μαρμάρινες αυλές και το μισογεμάτο σιντριβάνι. Τα βατράχια στήνουν χορό στα ξεχασμένα νερά.

Στο τραπέζι περιμένει ένας δίσκος με φαγητό – μήπως το παράγγειλες και δεν το θυμάσαι; Δεν πεινάς, πείθεις τον εαυτό σου, και μπαίνεις στο μπάνιο. Στον καθρέφτη, το κορμί σου φαίνεται θολό μέσα από τους υδρατμούς, κι αυτή την ουλή στο στήθος σου δεν τη θυμάσαι καθόλου. Περνάς τα δάχτυλα σου πάνω από το ροζ σημάδι, από το λαιμό σου, στη θηλή σου, στα πλευρά σου, μία γραμμή λεπτή – πολύ λεπτή – όπως τα χείλη του κοριτσιού στη ρεσεψιόν – το σύνορο μεταξύ Κόλασης και Παράδεισου.

Στάλες νερό στολίζουν το χαλί καθώς τινάζεις τα μαλλιά σου πίσω. Στον καθρέφτη ρίχνεις μια φευγαλέα ματιά και καθώς έρχεται το αναμενόμενο χτύπημα στην πόρτα σηκώνεις το αριστερό σου φρύδι…. «Στα ημίμετρα!» – ψιθυρίζει το επίμονο κομμάτι σου καθώς βάζεις το χέρι σου στο πόμολο και το γυρνάς αργά.

Το χέρι της είναι ακόμα στον αέρα, το στόμα της είναι μισάνοιχτο – επιτέλους ένας κύκλος παρά μια κόκκινη γραμμή – και τα μάτια της κοκκινίζουν σχεδόν αστραπιαία. Αυτόματα θυμάσαι, βγαίνεις σαν μισοπνιγμένος από την ομίχλη και βάζεις το χέρι σου στο στόμα της.
- Χωρίς ονόματα. Αν το πεις χάθηκα.
Και την τραβάς μέσα… «Σαν εραστής σε κακοπαιγμένη ταινία», φωνάζει το κομμάτι σου που παρακολουθεί με μανία.

Στα λινά σεντόνια το δέρμα της είναι ακόμα το ίδιο τρυφερό, το ίδιο σκούρο, το ίδιο… με το δικό σου. Κλαίει ονειρικά στην αρχή, κυλάνε αλμυρά δάχτυλα στον τρυφερό λαιμό της. Χωρίς κουβέντα – την κρατάς αγκαλιά από πίσω, σαν παιδί, την ασφαλίζεις ανάμεσα στα πόδια σου και δένεις τα χέρια σου μπροστά στο στήθος της.

Τη γαμάς απλά και γρήγορα. Δεν υπήρχε άλλωστε ποτέ καλύτερο κρεβάτι μεταξύ σας. Και τραβάς νοητή γραμμή κάτω από την πρόταση. Ποτέ καλύτερο κρεβάτι. Γραμμή. Λεπτή και κόκκινη – το σύνορο μεταξύ Κόλασης και Παράδεισου.

Φιλάς τα άγια της δάχτυλα και κλείνεις τα μάτια της με το χέρι σου, καθώς κοιμάται. Τα τσιγάρα είναι στην τσέπη σου – δεν είχες σκεφτεί το κάπνισμα μέχρι τώρα – και ο αναπτήρας αφημένος σε ένα από τα τραπεζάκια του δωματίου. Ανοίγεις την πόρτα αλλά δεν κοιτάς πίσω – ξέρεις, πολύ βαθιά και πολύ σίγουρα, ότι το κορμί δεν είναι πια εκεί αν και η μυρωδιά παραμένει.

Στέκεσαι στο παράθυρο του διαδρόμου, τα φώτα κάπως χαμηλωμένα και, καθώς ο καπνός σου στροβιλίζει στον αέρα, οι μπότες του Τζιμ Μόρισον αντηχούν στο διάδρομο και η φωνή του μελωδικά διώχνει το φως. Από τις σκιές του διαδρόμου σε ρωτάει νυσταγμένα:
- Ακόμα εδώ;
- Ακόμα.
- Ήρθε;
- Κι έφυγε ήδη.

Απλώνει το χέρι του μέσα από το σκοτάδι και σε χτυπάει στον ώμο.

Σηκώνεις το τσιγάρο στα χείλη σου και η μυρωδιά της – που έχει μείνει στα δάχτυλά σου – εισβάλει βίαια και γρήγορα και ανατινάζει το σώμα σου.

- Είναι κρίμα που δεν γράφεις μουσική – ψιθυρίζει ο Τζιμ Μόρισον από τις σκιές – ίσως να περνούσε ο καιρός γρηγορότερα, κι απομακρύνεται απαγγέλλοντας το Shaman’s Blues.

Εσύ, ο Τζιμ Μόρισον και ο Μαρά – γεμάτοι ουλές που έκλεισαν εδώ και χρόνια, μόνιμοι κάτοικοι στο ξενοδοχείο των φαντασμάτων. Ο Τζιμ δέχτηκε την επίσκεψηήτου πολύ πριν φτάσεις και δεν μιλάει ποτέ γι αυτήν. Ο Μαρά σου είπε μια νύχτα μεθυσμένος ότι ο επισκέπτης άφησε καινούριες ουλές στον τρυφερό Καλιφορνέζο ποιητή. Άλλες λεπτομέρειες δεν έμαθες. Ο Μαρά ακόμα περιμένει τη δική του – αιώνες μετά. Υποπτεύεσαι καμιά φορά, τις λευκές νύχτες της ανίας, ότι η επίσκεψή του ήρθε και πέρασε αιώνες πριν ενώ αυτός χασομερούσε κάπου πνιγμένος στο ποτό και τις τύψεις.

Όλοι οι άλλοι περνάνε και φεύγουν. Άλλοι μια νύχτα, άλλοι δύο. Εσύ σταμάτησες να μετράς εδώ και καιρό. Περίμενες χωρίς αιτία, μπεκρόπινες με τους ποιητές της επανάστασης και συζητούσες στίχους και γυναίκες με την ίδια απάθεια.

Τώρα που ήρθε κι έφυγε η επίσκεψή σου – σε μια στιγμή κατάλαβες, σε μια στιγμή απόκτησες, σε μια στιγμή έχασες. Θα περιμένεις. Εσύ… επισκέπτης στο ξενοδοχείο των φαντασμάτων. Μόνιμος κάτοικος. Στο μεταίχμιο, στο μεταξύ, στο ημίμετρο. Στη λεπτή και κόκκινη γραμμή – το σύνορο μεταξύ Κόλασης και Παράδεσου.

Στο ξενοδοχείο των φαντασμάτων η μουσική παίζει τις νύχτες – οι παλιές αγάπες αναβιώνουν – οι στίχοι γράφονται στους τοίχους… για ένα βράδυ, μόνο για ένα βράδυ ο καθένας, στο ξενοδοχείο των φαντασμάτων.

——————————————————–

Ετέθη επί χάρτου εν Λονδίνο την 30η του Ιανουαρίου, το σωτήριον έτος 2007. Ετέθη επί ψυχής εν Μεταίχμιον – όσοι επήγαν ξεύρουν.
Σοφία

 

Δημοσιεύθηκε στο blog Φιλοξενείο
24 Φλεβάρη 2007

Διορθώσεις: Ιούνιος 2012 

Where Am I?

You are currently browsing the my stories category at Sofia's Little Stories.

  • ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ EBOOK

  • Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.