Φιαλίδιον με ήχο συνωμοτικό. Ενταύθα.

June 25th, 2010 § 0 comments

READ IT IN ENGLISH

Ταπεινώς, για τη λογοτεχνική εβδομάδα της Καλύβας
25 Ιουνίου 2010

Έφτασε ένα πρωινό Σαββάτου με το ταχυδρομείο. Χωρίς διεύθυνση αποστολέα. Ένα πακέτο τυλιγμένο σε καφέ χαρτί και σπάγκο.

Η λεπτομέρεια του φάνηκε σημαντική.

Με σπάγκο.

Το κουτί μέσα ήταν ξύλινο, ίσως λίγο άκομψο και παλιομοδίτικο, πάντως καλοφτιαγμένο. Και μέσα στο κουτί, να το αγκαλιάζει το βελούδο, το μπουκάλι με το κοκκινωπό υγρό. Άνοιξε τη φιάλη προσεκτικά, λεπτοδουλεμένο πώμα από ασήμι που άνοιγε και έκλεινε με έναν ήχο μικρό και συνωμοτικό. Μύρισε διστακτικά το υγρό, κάτι του θύμιζε, ίσως φράουλες. Τη δεύτερη φορά νόμιζε κρίνα αλλά την τρίτη φορά πάλι άλλαξε γνώμη. Κανέλα; Πορτοκάλι;

Στην αρχή το πήρε για αστείο. Περίμενε να τον πλησιάσει κάποιος εύθυμος φίλος και να ομολογήσει την αποστολή. Άρχισε να διηγείται την ιστορία με τη μικρή φιάλη και το πακέτο χωρίς αποστολέα αλλά κανείς δεν έδειχνε την παραμικρή διάθεση να παραδεχτεί ότι το είχε στείλει. Αντιθέτως, κάποιοι μάλιστα τον συμβούλεψαν να το πετάξει, ποτέ δεν ξέρεις, ίσως κάποιος τρελός δολοφόνος που στέλνει τυχαία δηλητήριο.

Όταν οι αναζητήσεις του στο Διαδίκτυο δεν τον έβγαλαν πουθενά πέρασε από τις μεγαλύτερες βιβλιοθήκες της πόλης. Ρώτησε παλιούς καθηγητές και πήγε ένα δείγμα από το κοκκινωπό υγρό σε ένα φίλο του που δούλευε σε εργαστήριο. Κανένας δεν μπορούσε να του πει με βεβαιότητα τί περιέχει το φιαλίδιο ή έστω τί θα μπορούσε να είναι.

Σκέφτηκε να το δοκιμάσει. Μια δυο φορές κατάφερε να το φέρει στα χείλη του αλλά το χέρι του έτρεμε τόσο που αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι δεν είχε τα κότσια. Έπιασε τον εαυτό του στον καθρέφτη, το φιαλίδιο στο ακόμα τρεμάμενο χέρι, το πρόσωπο του σα ‘να ‘χε χάσει κάπως το χρώμα του. Έκλεισε το κουτί προσεκτικά.

***

Έφτασε ένα πρωινό Τετάρτης με το ταχυδρομείο. Εκείνος ήταν στη δουλειά. Χωρίς διεύθυνση αποστολέα. Ένας φάκελος λευκός και η διεύθυνση του γραμμένη με κόκκινο μελάνι.

Η λεπτομέρεια του φάνηκε σημαντική.

Με κόκκινο μελάνι.

Δεν σκέφτηκε ότι μπορεί να υπάρχει σχέση με εκείνη την άλλη αποστολή, τόσα χρόνια πριν, με το πακέτο τυλιγμένο με καφέ χαρτί, γιατί είχε πασχίσει πολύ να το ξεχάσει. Τον πρώτο καιρό είχε αφήσει το κουτί πάνω στο τραπέζι του σαλονιού αλλά η αποτυχία του και η ανάμνηση του κάθιδρου μετώπου του τον απογοήτευε κάθε μέρα. Έβαλε το κουτί στη βιβλιοθήκη και έκανε σα να το ξέχασε, κι ας ένιωθε καμιά φορά άβολα όταν γύριζε τη πλάτη του στα ράφια για να δει τηλεόραση.

Ο φάκελος είχε μέσα μια κάρτα, χαρτί όχι ακριβώς άσπρο και μία μπορντούρα ανάγλυφη χρυσαφί. Με κόκκινο μελάνι, μέσα στη μέση, με γράμματα μάλλον καλλιγραφικά δύο λέξεις.

“Πολύ αργά”

Στάθηκε στο χολ κοιτώντας την κάρτα για ώρα.

Μέχρι που το σώμα του ανατινάχτηκε προς το σαλόνι – σχεδόν μόνο του – για να αντικρίσει στη βιβλιοθήκη το κενό ανάμεσα στα δύο βιβλία.

***

Δεν έχει άλλο η ιστορία. Ποιο τέλος; Δεν στα έχουν μάθει σωστά, οι ιστορίες δεν έχουν τέλος. Είναι μόνο έτσι, ιστορίες. Αν θέλεις τέλος τότε έπρεπε να μου ζητήσεις να σου πω ένα παραμύθι.

Εγώ βέβαια δε λέω παραμύθια.

Μόνο γραφιάς είμαι, να δες, έχουν κηλίδες τα χέρια μου.

Από κόκκινο μελάνι.

Μάλλον μελάνι δηλαδή.

Έλα λίγο πιο κοντά να δεις και μόνος σου.

 

Δημοσιεύθηκε στο blog Η Καλύβα Ψηλά στο Βουνό
25 Ιούνη 2010

READ IT IN ENGLISH

Tagged , , ,

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

What's this?

You are currently reading Φιαλίδιον με ήχο συνωμοτικό. Ενταύθα. at Sofia's Little Stories.

meta

  • ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ EBOOK

  • Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.