Προγράμματα θεάτρου από τη δεκαετία του ’90

Προγράμματα θεάτρου από τη δεκαετία του '90

Ήρθα στη μανούλα και τα ανακάλυψα. Είχα την τύχη από πολύ μικρή ηλικία να δω κάποιες ιστορικές παραστάσεις – ανάμεσα τους Η νύχτα της Ιγκουάνα σε σκηνοθεσία Βουτσινά στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (στις αρχές του ’90) και τη Μήδεια σε . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

“being in love is like being in Auschwitz” | Cleansed της Sarah Kane στο Θέατρο Σημείο

cleansed-magda gouverou

Τη γυναίκα στη φωτογραφία την ξέρω.

Έχω φάει απουσίες εγώ από το σχολείο για πάρτη της (κι έχει φάει κι εκείνη για πάρτη μου) που δε μετριούνται. Κυρίως επειδή ήταν αδύνατον σε κάποια μαθήματα να . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

“For she had eyes, and chose me”

Othello (via National Theatre)

Othello (via National Theatre -click for source)

Why, why is this? Think’st thou I’ld make a lie of jealousy, To follow still the changes of the moon With fresh suspicions? No; to be once . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

Strange Interlude στο National Theatre

 

strange_interlude_poster

Being happy, that’s the nearest we can ever come to knowing what’s good! Being happy, that’s good! The rest is just talk! Strange Interlude – Eugene O’Neill

Στο National Theatre στο Λονδίνο η Nina και οι άντρες . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

Γλυκό πουλί της νιότης στο Old Vic

Sweet Bird of Youth Βγαίνεις από το Waterloo Station στην Waterloo Road. Στρίβεις δεξιά. Φτάνεις στο Old Vic για να δεις Sweet Bird of Youth.

Στο Γλυκό Πουλί της Νιότης ο Chance Wayne επιστρέφει στη μικρή πόλη του Νότου όπου . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

Τη θυσία να τη σέβεσαι: The Winslow Boy @ The Old Vic

OldVicΌταν θα έρθει η ώρα να διαλέξεις, θυσιάζεις τα πάντα για το δίκαιο; Για το σωστό; Ή όχι;

Πήγα απόψε στο Old Vic – που ροκάρει ανελέητα – για να δω The Winslow Boy του Terence Rattigan.

. . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

Ο Βυσσινόκηπος στο National Theatre

Cherry Trees

Χτες που λες, μια και δυο, κατέβηκα μέχρι το Southbank – εκεί στο ποτάμι καλέ – και πήγα στο National Theatre να δω το Βυσσινόκηπο.

Από ότι κατάλαβα θα μπορούσες να το δεις κι εσύ στην Αθήνα, το National Theatre εκπέμπει live παραστάσεις και η συγκεκριμένη είχε παιχτεί στο . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

Αγαπητή μου Ιουλιέτα ήσουν μια άβγαλτη κι ο Σαίξπηρ ένας ηλίθιος

romeo had juliette Uploaded by Bim Bom on 15 Nov 06, 2.09PM BST

Ο Σαίξπηρ ήταν ένας ηλίθιος κι εμείς ένα πολιτισμός προβληματικών.

Έγραψε το Ρωμαίο και την Ιουλιέτα για δύο πιτσιρίκια που πήγαν και πεθάνανε πριν της ώρας τους. Ο . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

Cat on a hot tin roof

Cat on a hot tin roof

Ένα από τα καλύτερα πράγματα με το να ζεις στο Λονδίνο είναι τα θεάματα (κι ο άρτος). Αν υπήρχε δηλαδής η δυνατότητα να τρέχω κάθε εβδομάδα και σε ένα μουσείο, εκδήλωση, θέατρο, μιούζικαλ, χορό ή οτιδήποτε τέτοιο θα ήταν χρόνος κερδισμένος και ουχί χαμένος.

Χτες . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

Κατακαημένε Κουν

Ηθοποιός σημαίνει φως σου λέει μετά.

‘Ολο το Σαββατοκύριακο παρακολουθώ τη σειρα Οι Μάγισσες της Σμύρνης (ναι τώρα, τί ζόρι τραβάς). Μετά τα πρώτα τρία επεισόδια αδυνατώ να καταλάβω γιατί την παρακολουθώ ακόμα. Έχω διαβάσει το βιβλίο (όπως και όλη η Ελλάδα φαντάζομαι) και το θεωρώ εξαιρετικό για διαφόρους λόγους, δεν είναι της παρούσης. . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…

The Tempest

.. we are such stuffe As dreames are made on; and our little life Is rounded with a sleepe: Prospero, The Tempest

Ονειρεύομαι θέατρο!

Θάνο check your e-mail σου ετοιμάζω εκ βαθέων.

Από Μιούζικαλ να ξέρεις

Ποιος μπορεί να μου συμπληρώσει το παρακάτω:

Μην κλαις για μένα, Αργεντινή γιατί είμαι ασήμαντη και καθημερινή …

είναι απόδοση του Μάριου Πλωρίτη για το ‘Εβίτα’.

Το χρειάζομαι για Ευρωπαϊκούς λόγους (θα εξηγήσω – bonus – σε όποιον το ξέρει).

Thank you λέμε.

Παθιασμένη Γυναίκα

Ή Χρυσούλα Διαβάτη είναι από τις εξαιρετικά λίγες ηθοποιούς που πραγματικά θα ήθελα να γνωρίσω.

Έτσι μόνο για να της πω “Πολύ σε γουστάρω ρε παιδί μου τί ωραία που τα λες” και να φύγω.

Την είδα το 1999 στο “Παθιασμένη Γυναίκα” της Kay Mellor. 19 χρονών εγώ, πήγα να δω ένα έργο . . . → Περάστε στα ενδότερα για τα περαιτέρω…