Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Παλάντζα

17310128775_a5ed7f6339_z

Και που λες (γιατί μου λέγανε πάντα οι καθηγητάδες ότι δεν ξεκινάμε έτσι παράγραφο αλλά τους κανόνες τούς τους ξέχασα στο ταρατσάκι) δεν υπάρχει σενάριο που να κερδίζεις σε όλα τα σημεία.

Μερικές βραδιές έχασα, μερικές κέρδισα.

Το βράδυ στο Νησί (ένα είναι το Νησί), που διαβάσαμε γράμματα, που θυμηθήκαμε παλιές ιστορίες, που κλάψαμε από τα γέλια, που γύρισα με τα παπούτσια στο χέρι και τα πέλματα γυμνά στις πλάκες, που κοιμήθηκα με τα ρούχα αφού χάζεψα από το παράθυρο την πλάση ν’ανασαίνει λίγο πριν το ξημέρωμα. Ήμουν εκεί.

Το βράδυ που πήγες στη συναυλία, με τα μαλλιά πιασμένα πίσω και τούφες να πέφτουν στα μάτια σου, με μπύρα στο χέρι κι ένα φθαρμένο δέρμα μαύρο δεμένο στον καρπό, με συμφοιτητές γύρω γύρω, με βούισμα στ’αυτιά. Δεν ήμουν εκεί.

Το βράδυ που περπατήσαμε δίπλα στο κανάλι – ο Κρόμγουελ περνούσε βιαστικός απέναντι – και χάσαμε το δρόμο, που γελούσαμε με τις μικρές ιστορίες που βρήκαμε στην πόλη, που ανοίξαμε τα παράθυρα για να μπει το νερό στο σπίτι, που μια μικρή ζωή ήρθε και στρογγυλοκάθησε στο χαλί και δεν έλεγε να φύγει. Ήμουν εκεί.

Το βράδυ που επέστρεψες στο σπίτι μόνος υπεύθυνος, που άνοιξε ο γκρεμός και κοίταξες το χάσμα, που το κλάμα ήταν βουβό, που έφτασε το πρωί και αυτός που μπήκε στο σπίτι δεν ξαναφάνηκε, μόνο είδαμε έναν άλλον. Δεν ήμουν εκεί.

Το βράδυ που πήρα το αυτοκίνητο και πήγα στον Λυκαβηττό – γιατί πού αλλού μπορείς να πας τις θολές τις νύχτες της Αθήνας; – που η ζέστη ήταν μόνο μυρωδιά από άσφαλτο και σκόνη, που μπροστά μου ήταν μια πόλη μικρή και τρυφερή και παραδόπιστη, που είπα αντίο. Ήμουν εκεί.

Το βράδυ που κοίταξες απέντανι τα φώτα, που κάθησες στην ταράτσα και έμεινε ένα κενό να το ατενίζεις, που έμειναν τα μηνύματα αναπάντητα, που έπρεπε να ξεχάσεις παρουσίες και να φτιάξεις μικρά φαντάσματα για να βγει και η αυριανή μέρα. Δεν ήμουν εκεί.

 

Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι όσο μεγαλώνω δεν ξέρω πότε κέρδισα και πότε έχασα. Όταν ήμουν εκεί; Ή όταν δεν ήμουν;

3 comments to Παλάντζα

  • Rodia

    Μετά απο πολλά χρονια, τείνω να καταλήξω ότι το ερώτημα ειναι αν είμαι εκεί ή αλλού και όχι αν είμαι ή δεν είμαι εκεί.
    ..και.. νομίζω ότι το καλύτερο είναι το αλλού! ;) <3

  • Γιώργος

    Αν δεν ήσουν εκεί, ούτε κέρδισες, ούτε έχασες. Απλά δεν έπαιξες…

  • Estarian

    Θα ήταν παράξενο το βράδυ που πήρες το αυτοκίνητο και πήγες Λυκαβηττό να μην ήσουν εκεί, δε λέω. Hello Captain Obvious!
    (Όχι, περίμενες από μένα να κάνω σοβαρό φιλοσοφημένο σχόλιο; ντροπή)

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

Additional comments powered byBackType