Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Το φόρεμα της γιαγιάς (circa 1956)

The girl does #ROHManon in full vintage getup

Η γιαγιά Θεοδώρα, που μας άφησε δραματικά πριν λίγο καιρό, δεν είχε κάποια ιδιαίτερη προτίμηση στα λούσα. Μάλλον ο παππούς ήταν (και παραμένει) ο κοκέτης της οικογένειας, με το γιλέκο, με το σακάκι, με το καλογυαλισμένο παπούτσι και με τη μπριγιαντίνη στα μαλλιά. Η γιαγιά Θεοδώρα – έτσι όπως της θυμάμαι – ήταν μάλλον της σχολής “κόβω τα μαλλιά μου μόνη μου, βάζω και λίγο Μυρτώ, κι έξω από την πόρτα”. Όχι πως δεν ήταν περιποιημένη, μια χαρά ντυνόταν, αλλά κοκέτα δεν την έλεγες.

Πριν λίγα χρόνια, βρεθήκαμε στο χωριό και γύρευε τώρα πώς έγινε, έβαλα τη γιαγιά και τον παππού να μας πούνε την ιστορία της γνωριμίας τους. Όποτε σκέφτομαι εκείνο το απόγευμα (δεν αντέχω να δω το βίντεο που τραβήξαμε γιατί είναι πρόσφατος ο θάνατος της γιαγιάς), σκέφτομαι επίσης ότι μεγαλώνουμε και γινόμαστε άλλοι και άντε να πείσουμε αύριο μεθαύριο τα εγγόνια μας ότι κάποτε είμασταν κι εμείς αθάνατοι και νέοι και ερωτευμένοι.

Με τον παππού δεν το έχω αυτό το πρόβλημα για δύο λόγους. Πρώτον παραμένει ροκ και πολύ μπροστά από την εποχή του (ναι, είναι μπροστά ακόμα και από τη σημερινή εποχή). Δεύτερον επιβιώνουν φανερές (και μερικές κρυφές) ιστορίες από τα νιάτα του που όσο και να τους βγάλεις την υπερβολή, πάλι θαυμαστές παραμένουν. Ο άνθρωπος είναι μύθος και θρύλος.

Η γιαγιά αποτελούσε μεγαλύτερο πρόβλημα. Πρώτον δεν ήταν ποτέ ροκ. Ήταν ΓΙΑΓΙΑ και ΜΑΝΑ. Απλά πράγματα, μπορεί να ήταν και άλλα στα νιάτα της όμως εγώ έτσι τη γνώρισα. Δεύτερον δεν ήξερα πολλές ιστορίες της (φανερές ή κρυφές) που να μου έδιναν μια κάποια ιδέα του τί νέα γυναίκα ήταν.

Μία τέτοια ιστορία άκουσα όταν μου είπαν η γιαγιά και ο παππούς για τη γνωριμία τους. Η γιαγιά δεν ήταν απλά πεισματάρα αλλά 19 χρονών νιάνιαρο ήταν τόσο σίγουρη για το ποιο ήταν το σωστό και δεν άφησε τον θαραλλέο και ωραιότατο νέο (που έγινε άντρας της μετά) να κάνει του κεφαλιού του. Ιστορία για μια άλλη φορά.

Ένα πράγμα όμως που με πείθει ότι η γιαγιά ήταν και νέα, και αθάνατη και ερωτευμένη είναι το φόρεμα της. Το οικογενειακόν κειμήλιο τούτο είναι από το 1956, δώρο του παππού προς την νεαρά νύφη, ραμμένο στα μέτρα της, από μπροκάρ που γύρευε πού το πέτυχε. Όχι ετοιματζίδικο και βλακείες, κανονικό φόρεμα που πήγαινες στη μοδίστρα για πρόβες. Στην οικογένεια μπορεί να μην μας έμειναν άλλες αντίκες, μας έμεινε όμως το φόρεμα της γιαγιάς, που το φόρεσε η μαμά Δέσποινα και μετά πέρασε σε μένα.

Τις προάλλες που το φόρεσα για να πάμε να δούμε Μανόν (ναι, έχω και κουτσομπολιά από αυτό) μπήκα πάλι στις ίδιες σκέψεις. Ποια ήταν τελικά αυτή η γιαγιά που έφτιαχνε φέτες ψωμί με μερέντα και έβγαζε την πέτσα από το αγελαδινό γάλα για να το πιούμε;

Και μετά θυμήθηκα ότι σε όποιο γάμο και να πηγαίναμε πάντα ζητούσε ένα βαλς για να το χορέψει με τον παππού. Αναρωτιέμαι αν την ώρα που την στροβίλιζε ο παππούς στην πίστα, ήταν στο μυαλό της είκοσι χρονών, με μακριά κοτσίδα, με δέρμα κατάλευκο, αν ήταν βέβαιη ότι φορούσε το μπροκάρ φόρεμα και ανέμιζε η μπόλικη φούστα σε κάθε στροφή.

 

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

Additional comments powered byBackType