Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

ATM που μασάνε κάρτες και κάτι αιωνόβιοι ταξιτζήδες

Antanas

Την Παρασκευή το βράδυ πέρασα διάφορα μικρά δράματα – σε φάση που έπρεπε να πάρουμε κανα λαχείο ξερωγω.

Αφού πήγα έκανα το χρέος μου στον πολιτισμό (είδα La Traviata, έκλαιγα γω, έκλαιγε η θεια δίπλα μου, έκλαιγε η κοπελιά δυο σειρές παρακάτω – λεπτομέρειες εδώ) περίμενα κανα δεκάλεπτο το λεωφορείο μέσα στο σκατόκρυο, μετά κολλήσαμε στη σκατοκίνηση, μετά πήρα το λάθος στενό, μετά η pub που υποτίθεται πήγαινα ήταν κλειστή, το ΓΑΜΩΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ έκλεισε παρόλο που είχα φορτίσει ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ εκείνη τη μέρα (την κατάρα μου να έχεις Apple) – τέλος πάντων, τα νεύρα μου ήταν τσατάλια.

Μετά από ένα αλαφρύ διάλειμα από τον εκνευρισμό με φίλους όπου αναλύσαμε Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς και ψοφήσαμε στο γέλιο πήραμε τον δρόμο για το σπίτι – αφού πρώτα κάναμε μια στάση για το πατροπαράδοτο κεμπάπι (πάππου προς πάππου).

Περπατώντας μέσα στο σκατόκρυο (μούμπλε μούμπλε) αποφασίζω να βγάλω λεφτά από ένα τυχαίο ATM το οποίο πνίγεται με την κάρτα μου, την κρατάει, πεθαίνει ηρωικό θάνατο και γλιτώνει το κλωτσίδι διότι συνοδευόμουν και έπρεπε να δείξω ότι είμαι κιουρία.

Βεβαίως εκείνη την ώρα με έχει πιάσει το νευρικό γέλιο, του στυλ, τί άλλο θα συμβεί απόψε. Έχω μείνει με 50 πένες στο πορτοφόλι, χωρίς μπαταρία στο κινητό, ευτυχώς που υπήρχε άνθρωπος δίπλα μου με τέντα μπαταρία και χρήμα στην τσέπη. Τεσπα, καλώ την τράπεζα μου, ακυρώνω την κάρτα, τους τραβάω ένα χεσίδι γιατί δεν μπορώ να πάω στο κατάστημα την άλλη μέρα να πάρω κάρτα αλλά πρέπει να περιμένω 7 ΜΕΡΕΣ – ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΘΑ ΚΑΝΩ 7 ΜΕΡΕΣ ΡΕ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΤΑ!

Αλλά εντάξει, είπαμε, με έχει πιάσει το νευρικό το γέλιο και μετά μπαίνω σε κατάσταση ζεν.

Μπαίνουμε σε ένα ταξί χωρίς να ελέγξουμε το οδηγό. Μέγα σφάλμα καθώς ο οδηγός είνα εξακοσίων ετών και λίγα λέω.

– Οδός Πιπίνου, του λέω (παράδειγμα λέμε)

– ΟΔΟΣ ΚΑΤΣΑΝΤΩΝΗ ΕΙΠΑΤΕ;

– ΟΧΙ! ΠΙΠΙΝΟΥ, ΚΑΘΕΤΗ ΤΗΣ ΚΑΝΑΡΗ.

– Α, ναι Κανάρη. Να στρίψω δεξιά εδώ ή προτιμάτε ευθεία;

– ΔΕΞΙΑ

– ΕΥΘΕΙΑ ΕΙΠΑΤΕ;

– ΔΕΞΙΑ

– ΕΥΘΕΙΑ;

– ΜΕΓΑΛΕ ΠΗΓΑΙΝΕ ΑΠΟ ΟΠΟΥ ΘΕΣ, ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ.

Στα μισά της διαδρομής ο αιωνόβιος ταξιτζής ξαναρωτάει:

– ΟΔΟΣ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΩΝ ΕΙΠΑΤΕ;

– ΟΧΙ. ΟΧΙ. ΜΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ, ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ ΣΤΗΝ ΚΑΝΑΡΗ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΑΠΟ ΚΕΙ.

Έχω πέσει πίσω στο κάθισμα και γελάω σαν τη βλαμμένη.

 

Όταν άνοιξα την πόρτα του δωματίου μου και δεν το βρήκα καμένο ή κλεμμένο, μια έκπληξη την έπαθα, δε μπορώ να πω.

Η ζωή μου στο Λονδίνο είναι μέσα στη χλίδα.

 

1 comment to ATM που μασάνε κάρτες και κάτι αιωνόβιοι ταξιτζήδες

  • Nikos

    Έτσι εμπειρίες,
    να μην είσαι του κουτιού,
    γιατί αύριο εσύ θα γίνεις,
    η συγγραφέας του τσαγιού

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

Additional comments powered byBackType