Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Burnout | Πρόβα

Rehearsal

Έχουμε μαζευτεί (γιατί έτσι μαζευόμαστε πάντα) και θα πούμε τα τραγούδια που αγαπάμε.

*Εγώ πού ήμουν;*

Εσύ δεν ήσουν εκεί. Μη διακόπτεις. Σε κάποιο σαλόνι που δεν το ξέρω, έχουν μαζευτεί και φίλοι και άγνωστοι και στο μεταξύ μας κάνουμε πρόβα.

*Δε νομίζω ότι προτιμούσες ποτέ τις πρόβες*

Κάθε στιγμή έχει τα μικρά της μυστικά. Αλλά πού να καταλάβεις εσύ από μαγείες και μυστικά και ιστορίες που κρύβονται σε δυο στίχους.

*Γίνεσαι κακιά*

Που λες, αγαπάω τις ώρες που δεν ξέρεις τί άλλο να πεις και κάποιος αναφέρει έναν τίτλο και ο κιθαρίστας (if he is worth his salt) το βρίσκει με την πρώτη (άντε με τη δεύτερη) και το θυμούνται και οι άλλοι. Και τις ώρες που λέτε ένα τραγούδι όλοι μαζί. Και εκείνες που λες ένα μόνο για σένα, για κάποιον που δεν είναι εκεί – και δε θα είναι – και κλαις.

*Γιατί πρέπει να κλαις;*

Καμιά φορά για να ξέρεις πως ό,τι έζησες το έζησες στα αλήθεια. Καμιά φορά, μάτια μου, για να μπορέσεις να πας από την πρόβα στην παράσταση.

 

1 comment to Burnout | Πρόβα

  • Arti

    “*Γιατί πρέπει να κλαις;*
    Καμιά φορά για να ξέρεις πως ό,τι έζησες το έζησες στα αλήθεια.”

    Ακριβώς αυτό…

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

Additional comments powered byBackType