Το Πικρό Τσάι της Ξενιτιάς

Δύο (κι όχι μαζί)

Red Lips 2

 

Όταν ήταν μικρή της άφησε ένα σημάδι στα χείλη. Με δυο φιλιά τελευταία.

Το κάλυψε για μέρες με κραγιόν – αγορασμένο στη Σωτήρος Δίος στην κοπάνα. Πώς να εμφανιστείς με μελανιά στα χείλη στο σχολείο. Πώς να εμφανιστείς με μελανιά στα χείλη στη μάνα σου.

Κάλυψε μαζί και δυο δάκρυα και δυο μικρές κραυγές.

Τα κάλυψε με τάβλι στο Πασαλιμάνι και μπύρες στην Καστέλλα. Πώς να εμφανιστείς με δάκρυα και μικρές καυγές στους φίλους. Πώς να εμφανιστείς με δάκρυα και μικρές κραυγές στον καθρέφτη.

Δεν το ξέρει κανείς.

Από συνήθεια βγάζει δυο τσιγάρα από το πακέτο καμιά φορά ακόμα.

Βάφει τα χείλη της κόκκινα στις νύχτες της Αθήνας.

“‘Ο,τι είχαμε το ‘χω ξεχάσει. Όποιοι και να είμασταν δεν είμασταν ποτέ ένα. Γίναμε δύο. Και όχι μαζί.”

Είναι δυο μικρά κόκκινα πουλιά.

Μικρά.

Κόκκινα.

Χείλη.

Με κρυμμένη τη μελανιά.

Ξεχνάει από ποιο στόμα.

Leave a Reply

You can use these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

  

  

  

Additional comments powered byBackType